Οχι Αλλο Κάρβουνο!! (Ι)

 

Οσοι είναι Αρχαίοι σ'αυτή την Περιοχή και όσοι έχουν ακουστά από τους παλαιότερους,την  οδ.Διονυσίου την διέτρεχαν κάποιες από παλιά εγκαταλειμμένες σιδηροδρομικές γραμμές απ' το Περιστέρι μέχρι και τους Αγίους.

Στον χάρτη που βλέπετε φαίνονται στη Διονυσίου αμυδρά όπως είταν το 1951(ο χάρτης μου παραχωρήθηκε ευγενικά από τον Αρη Τσιμόγιαννη)

Γι'αυτές τις Σιδηροδρομικές Γραμμές ο λόγος που θα αναρτηθεί σε μερικά μέρη.

                                 

                              ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

                              ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Κάποιος ονόματι Ρομπάκης ,πριν του 1922 την Καταστροφή, είχε το ορυχείο "Ζαν Γκουλντακ" στη Μαύρη θάλασσα.Αυτός και άλλοι από το 1933 φτιάχνουν εταιρεία και το 1934 τους παραχωρείται έκταση στο Περιστέρι (Ανθούπολη) για εκμετάλευση εξορυκτική κάρβουνου(Λιγνίτη).

Το 1935 ξεκινάει η εξόρυξη.

Η επιχείρηση έχει τα εξής τμήματα 1)την Πομόνα (για άντληση νερών από τις στοές) 2)Το Ηλεκτρολογείο 3)το Μηχανουργείο 4) το Μαγειρείο 5)την Αποθήκη τροφίμων

Σε βάθος 80-100 μέτρα δουλεύουν γύρω στα 400 άτομα και βγάζουν 100-150 τόνους λιγνίτη την ημέρα.

Την Κατοχή 1941-1944 το Καρβουνάδικο το παίρνουν οι Ιταλοί, το ονομάζουν Agenta Carboni Italiano δουλεύουν σ'αυτό 700 άτομα και βγάζουν 200-250 τόνους κάρβουνο. Παίρνουν καλούς μισθούς και συσσίτιο(πολύτιμο στην Κατοχή) και οι περισσότεροι είναι ειδικευμένοι εργάτες με καταγωγή από Σέριφο και Μήλο(γνωρίζουν επομένως την εξορυκτική τεχνολογία).

Αυτή την περίοδο κατασκευάζεται και η Σιδηροδρομική Γραμμή που συνδέει το Καρβουνάδικο με τις γραμμές ΣΠΑΠ στους Αγ.Αναργύρους.(Αλλα γι'αυτό θα τα πούμε παρακάτω).

Λίγο πριν την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων τον Αύγουστο του 1944 Ελληνες αγοράζουν το Ορυχείο από τους Ιταλούς και έτσι η επιχείρηση φαίνεται σαν Ελληνική και όχι "εχθρική περιουσία" που θάπρεπε να περάσει  σαν τέτοια στον έλεγχο του κράτους. Υπολειτουργεί με 100 εργάτες και βγάζει λίγο κάρβουνο.Το 1945 το κράτος μπαίνει σαν μισεγγυητής σαν ας πούμε συνεταίρος των ιδιοκτητών.Ανεβαίνει η παραγωγή στους 100 τόνους.

Ακολουθεί μια περίοδος κακοδιαχείρισης και βέβαια απεργιών και αιτημάτων μέχρι που το 1950 το ορυχείο περνάει στο κράτος σαν "εχθρική περιουσία" και το 1951 μισθώνεται σε κάποιο επιχειρηματία ονόματι Πρεζάνη. Παράγονται περίπου 30000 τόνοι το χρόνο με 200 εργάτες

Το 1952 η επιχείρηση ανοίγει και άλλο "φρέαρ"( πηγάδι) δήθεν για εξαερισμό αλλά και από αυτό κάνει εξόρυξη.

Το 1953 επειδή ανοίχτηκαν στοές σε μικρό βάθος τα σπίτια στην Ανθούπολη αρχίζουν να παρουσιάζουν  ρωγμές.Κάθε βράδυ που να κοιμηθούν οι κάτοικοι με τους δυναμίτες.Τον Οκτώβρη του 1953 καταρρέει η στοά νούμερο 5 σκοτώνεται ένας εργάτης και τραυματίζονται 3.

Από τότε αρχίζουν οι δικαστικοί αγώνες μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης.

Τον Νοέμβριο του 1955 αρχίζει η πρώτη μαζική αντίδραση των κατοίκων με μεγάλη διαδήλωση που την διαλύει η χωροφυλακή.

Τον Απρίλιο του 1956 κάτω από δύο σπίτια επέρχεται καθίζηση,και εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους αλλά και άλλα παρουσιάζουν ρωγμές  και μερικές καθιζήσεις.Οι στοές ανοίγονται σε βάθος 15 μέτρων ενώ το ελάχιστο θα είταν 50 μέτρα.

 

                    ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ 

          Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Κάρβουνου(Οχι άλλο...Κάρβουνο!)

Στις 14 Μαιου του 1956 ,2 ακόμη σπίτια υφίστανται καθίζηση.Οι κάτοικοι ανήσυχοι συγκεντρώνονται σε ομάδες ενώ κατά τις 10 το βράδυ χτυπούν οι καμπάνες της Αγ. Μαρίνας και συγκεντρώνονται 5000 κάτοικοι.Παίρνουν τον  δρόμο που βρίσκεται ο Πύργος με τους ανελκυστήρες.Οι εργάτες έχουν σχολάσει και η φρουρά του Ορυχείου δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Με στουπιά βάζουν φωτιά στις ξύλινες εγκαταστάσεις ενώ με δυναμίτη ανατινάζουν τα κτίσματα.

Η Φωτιά υψώνεται στα 100 μέτρα ενώ έρχονται ενισχυμένες δυνάμεις χωροφυλάκων από παντού περίπου 1000 χωροφύλακες με πολεμική εξάρτυση.

Τεθωρακισμένη ύλη της αστυνομίας φυλάει τα γραφεία και τους χώρους των εκρηκτικών ενώ μέχρι το πρωί η πυροσβεστική προσπαθεί να σβήσει τις φωτιές.

Συλλαμβάνονται 40 άτομα σαν πρωταίτιοι με βαριές κατηγορίες.

Μετά από αυτό πολλές δικαστικές μάχες που γίνονται μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης , λήγουν με μικρές ποινές για κατοίκους και επιχείρηση.

Το 1958 οριστικοποιείται το τέλος των Ορυχείων από κάποια επιτροπή που συστάθηκε γι'αυτό και αποφάσισε πως δεν είναι δυνατή η συνύπαρξη οικισμών και ορυχείων και αποφάσισε να γίνει πρόγραμμα λιθογομώσεων (μπάζωμα με πέτρες) των στοών.

Για φωτογραφίες όπως στην αρχή ανέφερα πρέπει να κάνουμε ΚΛΙΚ...στον σύνδεσμο στην αρχή.

Για τη Γραμμή στο επόμενο........

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΑΜΑΛΙΑ(5)

 

Αν δεν υπήρχε ο Οθωνας δε θα ήταν βασίλισσα η Αμαλία και βέβαια δεν θα υπήρχε ο Πύργος της βασιλίσσης που είναι αντικείμενο όλων αυτών των αναρτήσεων (οπότε ίσως στέκομαι επιεικής με τα σχόλια μου για την Αμαλία).

Ασε που από το πολύ ΓΥΡΩ_ΓΥΡΩ από τον Πύργο μου προκάλεσε ζαλάδα οπότε αυτό είναι και το τελευταίο.

 Η Αμαλία ήταν ερωτευμένη με τον Οθωνα από κοριτσάκι. Τελικά τον παντρεύτηκε στα 18 της το 1836, κρυφά μάλιστα από τις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες επενέβαιναν στα προσωπικά του 24χρονου βασιλιά, του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους.

 

Αρχικά φερόταν σαν μια μικρή Μαρία Αντουανέτα με μόνο της μέλημα τους κοσμικούς χορούς, τους γάμους των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης,τα ζωάκια της και τα λουλούδια του κήπου της. Αλλά και το πως θα προσαρμόσει την επίσημη ελληνική ενδυμασία σε πιο ευρωπαϊκά πρότυπα για την ίδια και τους αυλικούς της.

 

Η Βασίλισσα Αμαλία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον καλλωπισμό της πόλης των Αθηνών.

Από τα σημαντικότερα δημιουργήματά της: οι κήποι της Αθήνας, το Αμαλίειο ορφανοτροφείο, ο Πύργος της Βασιλίσσης, το γνωστό  Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο κ.ά., καθιερώνοντας ακόμα και επίσημη γυναικεία ενδυμασία ανακτόρων, φολκλορική φορεσιά της ελληνικής υπαίθρου.

Τα πιο « παλιά» κορίτσια θα’χαν φορέσει σίγουρα κάποια στολή «Αμαλίας» σε κάποια σχολική γιορτή εθνικής επετείου.

Η Βασίλισσα Αμαλία ενδιαφέρθηκε έντονα για τη γεωργία και τη δενδροκηποκομία και προωθούσε  την αμπελοκαλλιέργεια (αν επισκεφτείτε τον Πύργο αγοράστε ένα κρασί από το οινοποιείο. Είναι πολύ καλά τα κρασιά τους).

 Εκανε ταξίδια με ατμόπλοια, άμαξες και άλογα  επισκεπτόμενη το μεγαλύτερο μέρος του Βασιλείου.Υπάρχουν γράμματα σταλμένα ενδεικτικά από  Λιβαδειά,  Άμφισσα, Μονεμβασιά, Κάρυστο, Λαμία, Άνδρο, Σύρο, Ύδρα, Σπέτσες.

 

Καθημερινά σχεδόν ανέβαινε στον Πύργο και επέστρεφε την εσπέρα με ταλογό της και τη συνοδεία της γιατί αντίθετα με τον «μαμούχαλο» Οθωνα είταν πολύ ενεργητική.

Σε μια τέτοια επιστροφή στις 6 Σεπτεμβρίου 1861,  ένας νεαρός 18 ετών πυροβόλησε με περίστροφο τη βασίλισσα Αμαλία σε κάποια απόσταση από τα ανάκτορα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτός που πυροβόλησε ονομαζόταν Αριστείδης Δόσιος, δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου Δόσιου. Ο τελευταίος είχε διατελέσει γενικός γραμματέας στο υπουργείο Εσωτερικών και ανήκε σε γνωστή οικογένεια που είχε ανάμειξη στην πολιτική και ήταν εγγεγραμμένη στο επονομαζόμενο Αγγλικό Κόμμα − τότε που υπήρχαν εκείνα τα τρία κόμματα. Ο νεαρός δράστης ρίχτηκε στα υπόγεια της Χωροφυλακής, όπου υπεβλήθη σε φρικτά βασανιστήρια για να αποκαλύψει τους συνεργούς του. Το μαρτύριο της αϋπνίας και τα κτυπήματα στο κεφάλι δεν τον λύγισαν. Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει βεντέτα μεταξύ φοιτητών και αστυνομίας, λόγω των προηγηθέντων «Σκιαδικών».

 Ο νεαρός Δόσιος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του, όμως, δεν εκτελέστηκε, έπειτα από προσωπική επέμβαση της Αμαλίας. Του απονεμήθηκε χάρη και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά. Η δολοφονική απόπειρα κατά της βασίλισσας σίγασε προς στιγμήν το αντιδυναστικό μένος του λαού. Ακολούθησαν δοξολογίες και έρανοι για την ανέγερση του ναού του Αγίου Σώζοντος (ο σημερινός Άγιος Σώστης στη λεωφόρο Συγγρού).

 Η λύτρωση για τον Αριστείδη Δόσιο ήλθε μετά την έξωση του Όθωνα (1862), όταν του χορηγήθηκε αμνηστία και απολύθηκε από τη φυλακή

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η βασίλισσα ήταν παρθένα μέχρι το θάνατό της. Οι φήμες οργίαζαν επτά χρόνια μετά το γάμο της με τον Όθωνα ότι η όμορφη βασίλισσα ήταν παρθένα και ο βασιλιάς... ανίκανος! Η νεκροψία μετά τον θάνατό της, το 1875, επιβεβαίωσε τις φήμες περί παρθενίας, καθώς ο υμένας της ήταν άθικτος. Η αλήθεια ήταν ότι στα συγγράμματα μαιευτικής και γυναικολογίας της εποχής, η εικόνα που παρουσίαζαν τα έξω γεννητικά όργανα της Αμαλίας έμοιαζαν με άτρητο παρθενικό υμένα. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Γερμανός γιατρός που έκανε τη νεκροψία, τη θεώρησε παρθένα.

Η Αμαλία είχε γεννηθεί με ένα ιδιαίτερα σοβαρό ιατρικό πρόβλημα που δεν της επέτρεπε να γίνει μητέρα. Είχε ένα σπάνιο σύνδρομο Mayer-Rokitansky-Kuster-Hauser ή, όπως αλλιώς αποκαλείται, συγγενής απλασία κόλπου.  Το 1854 καταγράφονται οι πρώτες αναφορές σε αυτό το σύνδρομο, όταν πια η Αμαλία ήταν 36 ετών, σε ηλικία τότε απαγορευτική για αναπαραγωγή. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι γυναίκες που έχουν γεννηθεί με συγγενή απλασία κόλπου, δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Μόνο που στις μέρες μας, υπάρχει δυνατότητα απόκτησης κόλπου με τη μέθοδο της πλαστικής χειρουργικής. Με αυτόν τον τρόπο τους επιτρέπεται να χαρούν τον έρωτα, κάτι που δεν μπόρεσε να απολαύσει ποτέ η πρώτη βασίλισσα της Ελλάδας.

Η ζωή της Αμαλίας ήταν συνυφασμένη με καθημερινά βασανιστήρια και πόνο που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Από τα 19 της χρόνια,  ήταν υποχρεωμένη να υποβάλλεται σε μια πανάρχαια ελληνική μέθοδο διασταλτικών σπόγγων που της έδινε την ελπίδα να γίνει μητέρα. Μια φριχτή μέθοδο που επικρατούσε τον 19ο αιώνα.  Στόχος ήταν η διεύρυνση του κόλπου της ώστε να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ερωτική πράξη και να γίνει η σύλληψη. Βέβαια στην περίπτωση της βασίλισσας δεν υπήρχε ούτε κόλπος ούτε μήτρα! Και δυστυχώς δεν υπήρχε αποτέλεσμα... .

 Επιπλέον οι Αυλικοί και λοιποί κόλακες, την προέτρεπαν να καταφύγει σε ματζούνια και γιατροσόφια. Άλλος της έλεγε να φάει ένα τζιτζίκι, άλλος να κλέψει από τον βασιλιά λίγο μπαρούτι και να το καταπιεί ανακατεύοντάς το με μέλι.Στην ουσία όπως λέγεται, οι Μεγάλες Δυνάμεις  έπαιζαν πόκερ στην ανύπαρκτη μήτρα της Αμαλίας. Ο Μέτερνιχ ενημερωνόταν από τον γιατρό της Αυλής για να μαθαίνει καθημερινά αν η Βασίλισσα ήταν έγκυος ή όχι. Όπως έγραψε και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, “Ο διάδοχος είναι υπνωτικό των επαναστάσεων”». Οπότε η επανάσταση δε θα αργούσε.

Στον επίλογο του βιβλίου «Το αίτιο ατεκνίας της βασίλισσας Αμαλίας», σημειώνεται: «…Περισσότερο όμως άτυχοι στάθηκαν, γιατί στις πιο κρυφές τους στιγμές, τις πιο ανθρώπινες, μακριά από αυλικά πρωτόκολλα και κυβερνητικές ευθύνες, ο Όθωνας και η Αμαλία δεν μπόρεσαν να χαρούν τον έρωτα».

Αν εγώ στάθηκα επιεικής απέναντι στην Αμαλία είναι και γιατί είναι κτήτορας του Πύργου αλλά και γιατί «φύτεψε» μια Τροία(Ιλιον) εδώ που ζούμε, διασταύρωση Πριάμου και Φιλοκτήτου η Πάριδος και Χρυσηίδος η Ιδομενέως και Θερσίτου και πάει λέγοντας, κάποιος άλλος δεν είταν τόσο επιεικής.

Ο Φλωμπέρ που την είδε από κοντά την σκοτώνει με τρεις σειρές: «Ξαναείδα τη Μεγαλειοτάτη στο θέατρο. Λένε πως έχει ωραίο στήθος και ωραίο δέρμα. Πρόσωπο δίχως χαρακτήρα και άχαρο! Η Μεγαλειοτάτη γευματίζει έξι φορές την ημέρα, δεν της αποδίδουν κανέναν εραστή. Ο λαός την έχει βαρεθεί, κι εγώ το ίδιο, δίχως να ξέρω γιατί» (Γ.Φλωμπέρ, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Δεκέμβριος 1850 - Φεβρουάριος 1851).

Κάπου εδώ τελειώνει το «παραμύθι» γυρω-γυρω από τον Πυργο που «μούφαγε» τοσες συνέχειες.Να αναφέρω μόνο ότι στον Πυργο έκανε μήνα του μέλιτος και η άλλη μια βασίλισσα η Φρειδερικη μετά του Παύλου. Ασήμαντη λεπτομέρεια…

 

 

 

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΟΘΩΝΑΣ(4)

 

Ο δευτερότοκος γιός του φιλέλληνα Λουδοβίκου, Otto, ελληνιστί Όθωνας, γεννημένος την 1η Ιούνη του 1815 επελέγη ως ιδανική λύση για βασιλιάς της Ελλάδας. Μάλιστα το νεαρόν της ηλικίας του, μόλις 17 ετών το 1832 που επελέγη, φάνταζε ως πλεονέκτημα, αφού ο Όθωνας θα είχε καιρό να εγκλιματιστεί στο νέο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής των υπηκόων του.

Ο Οθωνας σαν βασιλιάς (από τον ερχομό του μέχρι την έξωσή του) μπορούμε να πούμε (σαν προιόν συμβιβασμού των μεγάλων δυνάμεων) πως είταν ο «Βασιλιάς Τίποτα».

Δεν το λέμε εμείς αλλά…

Ο προσωπικός γιατρός του Όθωνα, Βίμπμερ, ο γραμματέας του βαρόνος Στέγκελ  και ο αντισυνταγματάρχης Λεμάιρ συντάσσουν ττην παρακάτω έκθεση:

«…η πνευματική κατάστασις της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Όθωνος όχι μόνον εξακολουθεί να είναι η ίδια, αλλά αντιθέτως εχειροτέρευσε. […] η αδυναμία της Α.Μ. να συγκεντρωθή είναι φανερά από την ανικανότητα του να διαβάση ο,τιδήποτε με κάποιαν συνεχή χρονική διάρκειαν και γίνεται αιτία να μην ημπορή ευκόλως να κατανοήση. […] η σημερινή πνευματική κατάστασίς του κάνει εξαιρετικά δύσκολον δι΄ αυτόν, ακόμη και με τη βοήθεια και τας οδηγίας είτε ενός είτε περισσοτέρων αξιόπιστων συμβούλων, να αναλάβη τα ηνία της κυβερνήσεως και αυτό μερικώς οφείλεται εις την μικρόλογον και περίφοβον διερεύνησιν κάθε προβλήματος προτού δυνηθή να λάβη αποφάσεις. […] Όλα αυτά κάνουν τον βασιλέα- με την επιμονή του να εξετάζη και τας ελαχίστους λεπτομερείας- να μην ημπορή να διακρίνει το κύριον θέμα»

Ο Όθωνας ήταν κληρονομικά βαρήκοος και ψευδός, ενώ συχνά πήγαινε στο εξωτερικό για ιαματικά λουτρά… Ακόμη και υπουργοί του Όθωνα, όπως ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, σημείωναν : «Ο βασιλεύς εκ φύσεως ήτο δύσνους, πείσμων και αυτάρχης, ασυμβίβαστος επομένως με τον χαρακτήρα του έθνους…»

Ο Αναστάσιος Βυζάντιος, που συνέγραψε και μια νεκρολογία για τον Όθωνα γράφει στη εφημερίδα του «Νέα Ημέρα»: «Το ήμισυ του βίου αυτού διήρχετο σχεδιάζων και το έτερο ήμισυ απορών. Τους πάντας εφοβείτο, ουδένα ηγάπησε και μόλις ετίμησε δυο ή τρεις».

Ο  πρεσβευτής της Γαλλίας στην Αθήνα, M.Thouvenel, δίνει μια, όχι και τόσο κολακευτική, εικόνα για το πρόσωπο του βασιλιά. «Είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς τη σοβαρότητα του μπροστά στη Μεγαλειότητά του. Αντί να μιλάει, καταπίνει με μεγάλη δυσκολία το σάλιο του, για πέντε ολόκληρα λεπτά, πριν ξεστομίσει τη φράση του».

Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του, Λουδοβίκος, σε γράμματα που του έστελνε τον παρακινούσε και τον συμβούλευε, ήδη από το 1834 «… Άντλησε δυνάμεις, έχε θάρρος, υπερνίκησε τον φοβερόν σκεπτικισμόν και την αθεράπευτον αναποφασιστικότητά σου»  και πάλι το 1838  «… απομένει ακόμη να υπερνικήσεις την αναποφασιστικότητά σου. Μη χάνεσαι εις λεπτολογίας».

Από νωρίς λοιπόν το ελληνικό κράτος παραδόθηκε στα χέρια ενός ανίκανου νοητικά ηγεμονίσκου, που κατέστη έρμαιο στις ορέξεις και στις έριδες των Μεγάλων Δυνάμεων

Τέτοιος ο λαός ,τοιούτος και ο Βασιλιάς του.

Αγαπούσε βέβαια την Ελλάδα (προσοχή την Ελλάδα όχι τους Ελληνες) και θάφτηκε με την την φουστανέλλα του αλλά επί βασιλείας του η Ελλάδα δεν μεγάλωσε ούτε ένα τετραγωνικό εκατοστό παρόλο που είταν υποστηρικτής της μεγαλής ιδέας…

Οσο για την Αμαλία…έπεται συνέχεια..

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ_ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ(3γ)-ΛΟΛΑ ΜΟΝΤΕΖ

 

Ποια ήταν η Λόλα Μοντές για την οποία ο Αλέξανδρος Δουμάς είπε: «Είναι όμορφη σαν τίγρις!» και ο Θεόφιλος Γκωτιέ: «Έχει ωραίες γάμπες και μακριά πόδια…..αλλά δεν ξέρει να τα χρησιμοποιεί»; Ήταν  χορεύτρια; Κανείς δεν ξέρει τι ήταν. Και κανείς δεν θα αναφερόταν πια σ΄αυτήν μετά τον θάνατόν της, αν δεν είχε γίνει η αφορμή να χάσει τον θρόνο του ο λαοφιλής βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄.Femme Fatale-μια μοιραία γυναίκα!

Η Ντολόρες, Λίζα, Ροζάννα, Μαρία Γκίλμπερτ, γεννήθηκε στο Λίμερικ της  Ιρλανδίας το 1818 και έλεγε πως ήταν Ισπανίδα, όταν δεν διακήρυσσε πως ήταν νόθα κόρη του Λόρδου Βύρωνα.

 Για να λάβει η Λίζα καλύτερη μόρφωση, η μητέρα της την έστειλε σε συγγενείς  στην Αγγλία. Αφού απέδρασε από το παρθεναγωγείο στο οποίο ήταν εσωτερική, παντρεύτηκε 17 ετών ένα Άγγλο λοχαγό, που ονομαζόταν  Τόμας Τζαίημς, που  πήρε μετάθεση την εποχή του γάμου τους σε κάποιαν από τις φρουρές  στις Ινδίες. Οι ερωτικές της περιπέτειες  παραλίγο να κοστίσουν στον σύζυγό της την καριέρα του. Την εγκαταλείπει και η Ντολόρες αναχωρεί πλέον μόνη της για την Ευρώπη.Το 1843 ξαναγυρνά στο Λονδίνο ως  «Ισπανίδα χορεύτρια» και κάνει τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα. Για τις ανάγκες ενός  ρόλου της, η Ντολόρες Τζαίημς, μεταμορφώνεται σε Λόλα Μοντές, το καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο θα γίνει διάσημη σε λίγο καιρό σε όλο τον κόσμο. Και ενώ γοητεύει όλους τους άνδρες με το τέλειο σώμα της και τα κατάμαυρα μαλλιά της, που τόνιζαν τα μεγάλα γαλανά της μάτια, ως χορεύτρια δεν αξίζει σπουδαία πράγματα(είταν αυτό που λέμε «από χορό..κορμάρα»). 

Στην Δρέσδη έχει -όπως και οι περισσότερες ωραίες γυναίκες της εποχής- μια ερωτική περιπέτεια με τον Φραντς Λιστ, τον οποίον ερωτεύεται με πάθος.

 Όταν χωρίζουν το 1844, η Λόλα φεύγει στο  Παρίσι…. Εκεί  τα πράγματα παρουσιάζονται δύσκολα, γιατί απαιτεί, ούτε λίγο ούτε πολύ να χορέψει στην Όπερα. Το κατορθώνει τελικά χάρη στην μεσολάβηση του Αλέξανδρου Δουμά, του νεότερου, που πέφτει και αυτός θύμα της γοητείας της. Στις 30 Μαρτίου 1844 πραγματοποιεί την πρώτη της εμφάνιση. Ο χορός της(ο χορός της αράχνης=ένα δραματοποιημένο στριπτιζ) κρίνεται σκανδαλώδης, χυδαίος και ανήθικος. Οι θεατές την αποδοκιμάζουν. Αυτή εξαγριωμένη από την συμπεριφορά τους, βγάζει τις ασημένιες καλτσοδέτες της και τις πετάει προκλητικά στον κόσμο που την αποδοκιμάζει. Εξαφανίζεται πίσω από τις κουρτίνες που έπεσαν γρήγορα

Στην διάρκεια της παραμονής της στην γαλλική πρωτεύουσα γίνεται αιτία να χάσει την ζωή του ο διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «La presse»,  Ντυζαρριέ, μετά από μονομαχία για τα μάτια της αγαπημένης του…. Αυτός σκοτώνεται και η Λόλα τον κληρονομεί.

 Η Λόλα  καταλήγει στην Γερμανία με τα τόσα μικρά της βασίλεια, που ασχολείται περισσότερο με τον Λιστ και τον Βάγκνερ παρά με τα πρώτα βουβά μουγκρίσματα της επανάστασης που ετοιμάζεται.Ο  βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Α΄, είναι  φίλος της ομορφιάς σε όλες της τις μορφές, και είχε αποφασίσει ν΄απολαύσει την ζωή του. Είναι εξήντα ετών, αλλά κρατιέται, παρά την κυρτή του ράχη, τις άσπρες φαβορίτες και την έντονη βαρηκοΐα του.

 Οταν την συναντά ο Λουδοβίκος ,  τη ρώτησε αν τα στήθη της ήταν αληθινά ή ψεύτικακαι η Λόλα πήρε το ψαλίδι και έκοψε το φόρεμά της, αποκαλύπτοντας τα  στήθη.

Εκανε μια «επιστήθια» επίθεση που θα την ζήλευε και η Τζειν Μανσφιλντ.

 Ο Λουδοβίκος από την πρώτη ματιά(και τη ματιά!), μένει έκθαμβος. Ακίνητος, θαμπωμένος, υποταγμένος. Το ίδιο βράδυ το μπαλέτο υποχρεώνεται να τη δεχτεί, κατόπιν διαταγής του Λουδοβίκου, και δύο μέρες αργότερα, η Λόλα κάνει το επίσημο ντεμπούτο της σαν χορεύτρια με το χορό της αράχνης ,όπου πετούσε τα ρούχα της ένα -ένα.

 Στην παράσταση το ακροατήριο παραμένει ψυχρό, ενώ ο Λουδοβίκος από το θεωρείο εκδηλώνει ηχηρά τον ενθουσιασμό του. Σε μία στιγμή ακούγονται σφυρίγματα και στο διάλειμμα ο Λουδοβίκος  πάει αυτοπροσώπως στο καμαρίνι της να ζητήσει συγνώμη για λογαριασμό του λαού του.

Ο Λουδοβίκος γοητεύεται από την χαριτωμένη… απλότητά της. Την επόμενη μέρα την παρουσιάζει επισήμως στην Αυλή του ως «την καλύτερη  φίλη του» και η ωραία Ιρλανδέζα  γίνεται ένα είδος Πομπαντούρ. Της αγοράζει ακριβά κοσμήματα και κομψότατα φορέματα. Δίνει εντολή στον αρχιτέκτονά του να χτίσει για την αγαπημένη του ένα παλάτι εφάμιλλο μιας βασίλισσας  και επιβλέπει ο ίδιος τις εργασίες. Κάθε πρωί της στέλνει από ένα ποίημα του μαζί με άνθη. Τότε έδωσε και την διαταγή στον ζωγράφο Στήλερ να ζωγραφίσει το πορτραίτο της που κοσμεί πάντα στην Πινακοθήκη των Καλλονών. Τίποτε δεν είναι αρκετά ωραίο για την Λόλα και οι Βαυαροί βλέπουν με κατάπληξη τον βασιλιά τους να μεταμορφώνει σε είδωλο μια ασήμαντη μπαλαρίνα. Την κατάπληξη την διαδέχεται θυμός, όταν ανακαλύπτουν πόσο τους κοστίζει το πάθος  αυτό του Λουδοβίκου, και οι εφημερίδες, παρά το φίμωτρο της λογοκρισίας, εξανίστανται.   Ο Λουδοβίκος αδιαφορεί, υπερασπίζεται την Λόλα μέχρι θανάτου, την επισκέπτεται καθημερινώς. Αντικαθιστά τους υπουργούς που του κάνουν παρατηρήσεις.   Οι Βαυαροί ταράζονται. Γι΄ αυτούς η Λόλα είναι δαίμονας. Επιπλέον της δίνει δύο τίτλους. Δεν είναι πια μια κοινή θνητή, αλλά η κόμισσα Λάνσφελντ και η βαρώνη Ρόζενταλ, με μηνιαίο εισόδημα 1.700 χρυσά φιορίνια. Η Λόλα δημιουργεί στο παλάτι της μια παρασκηνιακή Αυλή, όπου δέχεται ένα πλήθος παρασίτων, αλλά και αρκετούς πολιτικούς…..  φιλελεύθερους, που έχουν σκοπό να την εκμεταλλευθούν. Κυκλοφορεί συνοδεία ενός τεράστιου σκύλου στο’να χέρι ένα μαστίγιο και στ’άλλο ένα πούρο.Αυτές οι «φιλελεύθερες» συναναστροφές της εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τον κλήρο, τους αστούς και τους αριστοκράτες. Το Υπουργικό Συμβούλιο αρνείται να της αναγνωρίσει την Βαυαρική Ιθαγένεια. Ο πρίγκιπας Βαλλενστάιν, υπουργός των Εξωτερικών,  προσπαθεί να  δει τον βασιλιά. Μάταια! Ο Λουδοβίκος περνάει την ζωή του στα πόδια της αγαπημένης του. Οι καθηγητές και οι φοιτητές του Πανεπιστημίου , εκτός από τους φιλελεύθερους που ήσαν με το μέρος «της κόμισσας», μια μέρα τριγυρίζουν το μέγαρο της Λόλας. Όταν την βλέπουν να εμφανίζεται στο μπαλκόνι και να τους βγάζει ειρωνικώς την γλώσσα, η συγκέντρωση μετατρέπεται σε επανάσταση και η ζωή της κινδυνεύει. Ο Λουδοβίκος – λαοφιλέστατος μέχρι τότε- αποφάσισε την επόμενη ημέρα να κλείσει το Πανεπιστήμιο. Τότε η κατάσταση έγινε ανεξέλεγκτη και μια αγριεμένη ανθρωποθάλασσα απαίτησε, με ταραχές και εμπρησμούς,  να ανακληθεί αμέσως το σχετικό διάταγμα και να παραιτηθεί το «Lolaministerium» (όπως έλεγαν την βασιλική Κυβέρνηση). Ο διευθυντής της Αστυνομίας βεβαιώνει: -«Αν ο βασιλιάς δεν χωρίσει με αυτήν την γυναίκα, δεν εγγυώμαι για τίποτε!»

 Η Λόλα φοβάται και για πρώτη φορά χάνει την ψυχραιμία της. Επωφελούνται από την γενική ταραχή για να πείσουν τον βασιλιά να υπογράψει την περγαμηνή που εξορίζει την «Λολίνδα» του. Ο Λουδοβίκος υπογράφει και πέφτει λιπόθυμος.

 Τον Μάρτιο του 1848 αναγκάζεται σε παραίτηση υπέρ του γιου του Μαξιμιλιανού του Β’ εξαιτίας της παράνομης ερωτικής του σχέσης με την Λόλα Μοντέζ αλλά και τις καταγγελίες εις βάρος του για τη χορήγηση από το βαυαρικό κρατικό ταμείο, χωρίς την έγκριση της βουλής, της τρίτης δόσης του δανείου ύψους 20.000.000 φράγκων προς ενίσχυση των οικονομικών της Ελλάδας που οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν υποχρεωμένες να δώσουν και είχαν αρνηθεί.

 

Η Λόλα εν τω μεταξύ είχε πάει στο Λονδίνο παίρνοντας  μαζί της και όλα τα πανάκριβα κοσμήματα που ο βασιλιάς της είχε δωρίσει. Πρωταγωνιστεί σε ένα δράμα: «Λόλα Μοντές, η κόμισσα για μια ώρα» που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Μετά από έναν ατυχή γάμο με έναν πλούσιο ανθυπολοχαγό, δέκα χρόνια νεότερό της, η Λόλα αφού έχει χηρέψει, φεύγει για τον Νέο Κόσμο και γνωρίζει τεράστια επιτυχία και πολλούς ακόμα άντρες…. Μια μέρα ένας άγνωστος άνδρας χτυπά την πόρτα στο καμαρίνι της στο Μπρόντγουαιη.

 Της συστήνεται ως  ιμπρεσάριος του γνωστού τσίρκου «Μπάρνουμ». Την πείθει να δουλέψει σ΄αυτό το τσίρκο και να παρουσιάζεται στο νούμερο «Βασίλισσα του σκανδάλου».

Από την στιγμή που ο «καταπληκτικός» εκείνος ιμπρεσάριος την παρέλαβε, η Λόλα δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι στα χέρια του. Η μοίρα την εκδικήθηκε με το πιο φρικτό τρόπο. Με κορώνα από χαρτόνι, ντυμένη με ψεύτικα μποκάρ, η πρώην ευνοούμενη ενός μονάρχη, εκτίθεται στην περιέργεια του κοινού. Πληρώνουν εισιτήριο και  έχουντη Λόλα που τους περιμένει σ΄ένα κλουβί, έχοντας το δικαίωμα να της κάνουν οποιαδήποτε ερώτηση, ακόμη και την πιο τολμηρή:

– Πότε χορέψατε γυμνή; πόσους εραστές είχατε; Τι σας έλεγε ο βασιλιάς της Βαυαρίας;

Από πόλη σε πόλη τα πράγματα χειροτερεύουν, ώσπου μια μέρα, την ξαναβρίσκουμε  στην Αγγλία αγνώριστη! Αδυνατισμένη, ντυμένη στα μαύρα κηρύσσει την μετάνοια των αμαρτωλών.

-«Τώρα που είμαι μόνη στον κόσμο, άρρωστη, εγκαταλελειμμένη από όλους, ο Ιησούς ήρθε να χτυπήσει την πόρτα μου …. Ας είναι ευλογημένο το όνομά Του!» 

Ξαναγυρνά στις ΗΠΑ κάνει σόου αλλά μετά αφοσιώθηκε στις αγαθοεργίες και ταξίδεψε στις Η.Π.Α, δίνοντας ομιλίες για τον καλλωπισμό των γυναικών, τη σωστή συμπεριφορά και την απελευθέρωσή τους....

 Στην Νέα Υόρκη στις 17 Ιανουαρίου 1861, η ημιπληγία την καρφώνει στο κρεβάτι της. Δύο εβδομάδες αργότερα, πεθαίνει σε ηλικία  μόλις 43 ετών…..

 

 

 

 

 

 

 

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ- ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ(3a)

 

Για το πάθος του φιλελληνισμού του Λουδοβίκου μιλήσαμε.

Οι Ελληνες δεν νομίζω ότι τον τίμησαν αρκετά γιαυτό (ούτε δρόμος έγινε τ’όνομά του ούτε κάποιο άγαλμα του στήσαμε. Εξεστιν Ελλησει…..

Για το άλλο του πάθος τις γυναίκες θα πούμε σήμερα.

Να πούμε εδώ ότι ο Λουδοβίκος είχε παντρευτεί την Θηρεσία με την οποία απέκτησε 9 παιδιά (δεν ξέρουμε βέβαια πόσα εξώγαμα είχε αποκτήσει).

Μια αίθουσα των Παλατιού των Νυμφών  ολόκληρη φιλοξενεί τα πορτρέτα 36 Καλλονών τα περισσότερα ζωγραφισμένα από τον «βασιλικό» ζωγράφο Στίλερ. Πολλές γυναίκες από αυτές πέρασαν από το κρεβάτι του Λουδοβίκου.

Αλλά εμείς θα ξεκρεμάσουμε μόνο 3 πορτρέτα που μας αφορούν σαν Ελληνες.

            Πορτρέτο Πρώτο: Η «Ρόζα» Μπότσαρη

Η φτώχεια, ο πόλεμος, η απουσία του πατέρα στιγμάτισαν την παιδική ηλικία της Κατερίνας Μπότσαρη κόρης του Μάρκου Μπότσαρη αυτού του ευγενικού αγωνιστή. Η αρπαγή της από τους Τούρκους μαζί με άλλα γυναικόπαιδα από την Ήπειρο, την έφερε στα τουρκικά χαρέμια, κάνοντάς την έρμαιο των Σουλτάνων. Η ζωή της κινδύνεψε πολλές φορές, αλλά απελευθερώθηκε μετά από ανταλλαγή ή εξαγορά των ομήρων από την οικογένεια Μπότσαρη, και ξαναβρήκε τους συγγενείς της.

 

Στο νεοσύστατο πλέον ελληνικό κράτος, η βασίλισσα Αμαλία την πήρε υπό την προστασία της και της έδωσε τον τίτλο της πρώτης «κυρίας επί των τιμών» της βασιλικής αυλής. Η Κατερίνα Μπότσαρη μπορούσε έτσι να συμμετέχει ως ακόλουθος στις επίσημες επισκέψεις της Αμαλίας στις βασιλικές αυλές των διαφόρων κρατών της Ευρώπης. Το 1844, ο βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Α΄την τίμησε με χρυσό σταυρό ενώ κατά την παραμονή της εκεί απέσπασε τον θαυμασμό της κοινής γνώμης για το κάλλος της αλλά και για το γεγονός πως ήταν κόρη του φημισμένου αγωνιστή Μάρκου Μπότσαρη.

Λέγεται ότι της έδωσαν το όνομα Ρόζα, αφήνοντας πίσω το πραγματικό της όνομα, από το ροδοκόκκινο χρώμα του τριαντάφυλλου... που είχαν τα χείλη και τα μάγουλά της..

Δεν έχουμε μαρτυρίες αν η Ρόζα πέρασε και από το κρεβάτι του Λουδοβίκου η το …αποκρύβουμε επιμελώς.

Να πούμε μόνο τι  αναφέρει ο υπουργός του Μεγάλου Δουκάτου του Oldenbourg, Gunther Jansen  ''Στην ακολουθία της (Αμαλίας) άνηκε ως Κυρία επί των Τιμών , η Μπότσαρη, η κόρη του ήρωα του Μεσολογγίου- μια νεαρά κυρία σπάνιου κάλλους, που έφερε αναστάτωση σε αρκετές βόρειες καρδιές…

              Πορτρέτο 2 :Η Τζειν Θεοτόκη

Αν κρατάμε αμφιβολίες για την Ροζα Μπότσαρη για την Τζειν Θεοτόκη είμαστε σίγουροι γιατί τ’ονομά της είταν  συνώνυμο του «σκανδάλου» και μάλιστα πρωτοσέλιδο σους Ταιμς.

Η Τζειν Ελιζαμπεθ Ντιγκμπι είταν  Αγγλιδα.

Παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών το μεσήλικα λόρδο Έντουαρντ Λω Ελένμπορο, που αργότερα έγινε αντιβασιλέας της Ινδίας. Ο γάμος κράτησε μόλις έξι μήνες, αλλά η Τζέιν πρόλαβε και έμεινε έγκυος. Μόνο που το αγόρι που γεννήθηκε δεν ήταν του λόρδου αλλά του ξαδέρφου της....

 

Όταν η Τζέιν πίστεψε ότι ο λόρδος την απατούσε, τον άφησε και έπεσε στην αγκαλιά του αυστριακού πρίγκιπα Φέλιξ Σβάρτσενμποργκ, που τότε ήταν  επιτετραμμένος της πρεσβείας στο Λονδίνο. Αμέσως, ξέσπασε σκάνδαλο. Ο σύζυγός της, μη ανεχόμενος την απιστία της γυναίκας του, κατέθεσε αγωγή διαζυγίου, ενώ ταυτόχρονα ζήτησε την ανάκληση του Σβάρτσενμπεργκ, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λονδίνο....

Έχασε τη δίκη και κατηγορήθηκε για μοιχεία. Έκτοτε έγινε ανεπιθύμητο πρόσωπο για τους Άγγλους. Λίγο αργότερα το παιδί της πέθανε, σε ηλικία έξι ετών....

 

Η Τζέιν ακολούθησε τον πρίγκιπα στην Αυστρία. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ αλλά απέκτησαν δύο παιδιά. Το δεύτερο παιδί πέθανε δέκα ημερών. Η άρνηση του Σβάρτσενμποργκ για έγγαμο βίο την έκανε να φύγει μακριά του. Έτσι πήγε στο Βερολίνο όπου μετά από ερωτικές περιπέτειες με τον πρίγκιπα και τον ευγενή, έφυγε για το Μόναχο. Εκεί ο Λουδοβίκος τη «βομβάρδιζε» διαρκώς με ερωτικές επιστολές. Η Τζέιν δεν αρνήθηκε και τελικά ενέδωσε. Όταν έμεινε έγκυος για τέταρτη φορά έπρεπε πλέον να αποκατασταθεί… Το παιδί που γεννήθηκε ήταν η κόρη του Λουδοβίκου, Μπέρθα, που υπέφερε από μια σοβαρή μορφή ψυχασθένειας. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον βαρόνο Καρλ φον Φένιγκεν, με τον οποίο απέκτησε άλλα δύο παιδιά. Ο Έλληνας κόμης Σπυρίδωνας Θεοτόκης μονομάχησε για τα μάτια της Τζέιν Η φλογερή Αγγλίδα δεν άντεχε το γάμο με τον βαρόνο. Εξάλλου τον είχε παντρευτεί για άλλους λόγους. Σε ένα χορό στο Μόναχο γνώρισε τον όμορφο Έλληνα κόμη, Σπυρίδωνα Θεοτόκη. Ο 24χρονος γοήτευσε την Τζέιν και ύστερα από πολλές περιπέτειες, κατάφερε να την αποκτήσει μονομαχώντας με τον άνδρα της. Στη μονομαχία ο κόντες Θεοτόκης τραυματίσθηκε ελαφρά, αλλά κέρδισε την Τζέιν. Αφού νίκησε, πήρε το κορίτσι και παντρεύτηκαν στη Μασσαλία.  Απέκτησαν ένα γιο που τον ονόμασαν Λεωνίδα. ... Την άνοιξη του 1841 το ζεύγος ήρθε στην Ελλάδα για να μείνει στην Κέρκυρα.

 Δύο χρόνια αργότερα ο Σπύρος Θεοτόκης κλήθηκε να υπηρετήσει στην αυλή, ως υπασπιστής του Όθωνα. Η Τζέιν Θεοτόκη ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη να της χτίσει ένα μέγαρο στην οδό Σωκράτους....

Το κτίριο είταν στη Σωκρατους εκει που αργότερα έγινε το ξενοδοχείο Αμπασαντερ,αργότερα το Εφετείο,μετά γέμισε μεταναστες και σήμερα είναι σε εγκατάλειψη(Το πεζοδρόμιο του χρησιμευει σήμερα να κανουν πιάτσα πόρνες που αγνοούν την ιστορια της Τζειν).Το σπίτι της Τζέιν εζησε μεγαλες δόξες με καθημερινα παρτυ-συναντήσεις της εποχής

 

Η Αμαλία την απομάκρυνε από την αυλή και ποτέ δεν την καλούσε, φοβούμενη μην επαναληφθεί στην Αθήνα η ιστορία με τον πεθερό της στο Μόναχο(ασε που λέγονταν ότι είχε ξεμυαλίσει τον Οθωνα).

Από τότε οι σχέσεις τους διακρίνονταν από έντονη αντιπάθεια. Στο νεόκτιστο μέγαρο που μπήκε μερικά χρόνια αργότερα έδινε ανεπανάληπτες δεξιώσεις και χοροεσπερίδες, παίζοντας η ίδια πιάνο, προκαλώντας τον θαυμασμό των καλεσμένων της. Ο γάμος της όμως «γκρεμίστηκε», όταν η Τζέιν έμαθε για τα «νυχτοπερπατήματα του τζαναμπέτη» άντρα της  στην πρωτεύουσα. Λίγο μετά έχασε και τον γιο της Λεωνίδα όταν το παιδί έπεσε από τη σκάλα, νεκρό στα πόδια της… Παρόλα αυτά δεν έφυγε από την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενη την εύνοια του Όθωνα. Στα χρόνια που έμεινε στην Αθήνα, έκανε τη ζωή της Αμαλίας πολύ δύσκολη. Το μέγαρό της είχε μετατραπεί σε αντιβασιλικό κέντρο και έκανε στενή παρέα με τη αντι-οθωνική Δούκισσα της Πλακεντίας. Στην κατοχή του Πειραιά κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, τα σπίτια των δύο γυναικών που οι καταγωγές τους ήταν από την Αγγλία και τη Γαλλία αντίστοιχα, μπαινόβγαιναν επιφανείς πολιτικοί και υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, μέλη των αγγλόφιλων και των γαλλόφιλων κομμάτων. Πίστευαν ότι έτσι θα χτυπούσαν καλύτερα τη βασίλισσα. Στο μεταξύ πάντως, η Τζέιν έκανε δεσμό με τον Γάλλο πρεσβευτή Πισκατόρυ, ένα γεγονός που σκανδάλισε την υψηλή κοινωνία. Ο Πισκατόρυ ζήτησε από την Αμαλία να δεχτεί στα ανάκτορα την Τζέιν, αλλά εκείνη, φυσικά, αρνήθηκε την παρουσία της στο παλάτι.

 Η σχέση της Τζέιν όμως με τη Δούκισσα της Πλακεντίας έλαβε τέλος για τα μάτια ενός νεαρού. Ένα πρωί, η σαραντάρα πλέον αλλά πάντα εντυπωσιακή Αγγλίδα, έκανε βόλτα με άλογο μαζί με έναν Φαναριώτη που τη συνόδευε. Ο όμορφος νεαρός Αθηναίος, Φίλιππος Πιττακός, για να τραβήξει την προσοχή της ρίχνει με το άλογό του τον Φαναριώτη συνοδό της από το άτι του. Έτσι προσελκύει την προσοχή της Θεοτόκη, που κεραυνοβόλα τον ερωτεύεται. Η τότε 60χρονη Δούκισσα της Πλακεντίας παίρνει τον Πιττακό υπό την προστασία της. Ο αγώνας μεταξύ των δύο γυναικών για τον Αθηναίο μετατράπηκε σε αγώνα τιμής. Στη μάχη αυτή έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο ο λήσταρχος Μπίμπιζας(κάτι ξέρουμε και γιαυτον γιατι έχουμε δρόμο στη γειτονία μας με τονομα του) με τον οποίο σκηνοθέτησε την απαγωγή του νεαρού.

 Η ερωτική ζωή της Τζέιν Θεοτόκη είχε αναστατώσει για τα καλά τους Αθηναίους και είχε παραβιάσει κατά πολύ τα χρηστά ήθη της εποχής. Για μια φορά ακόμη όμως εκνεύριζε την βασίλισσα Αμαλία. Μετά τον Όθωνα, της είχε κλέψει για τα καλά και τον αγωνιστή του ’21 και στρατηγό, Χριστόδουλο Χατζηπέτρο, με τον οποίο η βασίλισσα λέγεται ότι ήταν ερωτευμένη....

Ο Χατζηπέτρος ήταν διοικητής στρατιωτικού σώματος και είχε χρηματίσει υπασπιστής του Όθωνα. Η σχέση προκάλεσε σάλο και ο Χατζηπέτρος έπεσε στην δυσμένεια του Όθωνα και της Αμαλίας. Η Θεοτόκη τον ακολούθησε στην επαρχία όπου τον φρόντιζε και κυρίως τον χρηματοδοτούσε. Παρόλα αυτά τον έπιασε επ’ αυτοφόρω με την πιστή καμαριέρα της, Ευγενία....

 

Η όμορφη κοντέσα που την είχαν χαρακτηρίσει «Θηλυκό Λόρδο Βύρωνα», είχε πια κουραστεί. Μέσα σε 25 χρόνια είχε κάνει τρεις γάμους, έξι παιδιά και είχε προκαλέσει αμέτρητα ερωτικά σκάνδαλα στις πόλεις που έζησε. Έφυγε από την Ελλάδα για τη τη Δαμασκό της Συρίας. Καθώς έψαχνε να αγοράσει ένα άλογο γνώρισε τον κατά 20 χρόνια νεότερό της βεδουίνο Σεΐχη Μαντζουέλ ελ Μεζράμπ. Ήταν το «λιμάνι» της ζωής της. Ο πλούσιος άραβας δεν την πρόδωσε ποτέ. Έζησε μαζί του για 28 χρόνια και αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο. Πέθανε το 1881 σε μια σκηνή. Η ζωή της αποτέλεσε υλικό για πολλούς βιογράφους και θεατρικά έργα, όπως την «Ανθρώπινη Κωμωδία», του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ ....

Ας κλείσουμε αυτό το πορτρέτο με τον Μπαλζακ που έγραφε:

Στην «Ανθρώπινη κωμωδία» η ηρωίδα Αραμπέλα, λαίδη Ντάντζι, η πιο ερωτική γυναικεία μορφή του έργου, δεν είναι άλλη από την Τζέιν. «Αυτή η ύπαρξη που η λαμπρότητά της δείχνει φωσφορίζουσα και παροδική είναι καμωμένη από σίδερο», θα γράψει γοητευμένος εκείνος, και για τη δεινή ιππευτική ικανότητά της: «Πετυχαίνει ελάφια και ζαρκάδια χωρίς να αναχαιτίσει το άλογό της».

 

        ΠΟΡΤΡΕΤΟ 3. Η Λόλα Μοντέζ

Για τη Λόλα χρειαζόμαστε ένα ολοκληρο αποκλειστικό κείμενο…Επεται συνέχεια…

 

 

 

 

 

 

 

Επετειακά γύρω-γύρω από τον Πύργο-Λουδοβίκος(3)

 

           ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ- ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ(3)

 

Αν δεν υπήρχε ο Οθωνας δεν θα υπήρχε και η Αμαλία.

Αλλά για να υπάρχει ο Οθωνας έπρεπε να υπάρχει:

 Ο Λουδοβίκος ο Α της Βαυαρίας(1821-1848) πατέρας του Οθωνα.

Ο Λουδοβίκος σ’όλη τη ζωή του είχε δυό μεγάλα πάθη.

Τον φιλελληνισμό και τις γυναίκες.

Τώρα ας τα πιάσουμε ένα-ένα.

Ήταν φιλέλληνας, φανατικός ελληνιστής, συλλέκτης και φίλος των τεχνών.

Από προτού γίνει βασιλιάς  αλλά και μετά «φύτεψε» μεσ’το Μόναχο μια αρχαία Ελλάδα που τα σημάδια της είναι ορατά και στο σήμερα.

Μπορείς να αποκαλέσεις το Μόναχο «Αθήνα της Γερμανίας».

Διέταξε την ανέγερση πολλών νεοκλασικών και νεο-ουμανιστικών κτηρίων, με πρότυπο την αρχιτεκτονική της αρχαίας Ελλάδας. Διαρρύθμισε την Λούντβιγκστρασσε ( οδός Λουδοβίκου) με το Πανεπιστήμιο του Μονάχου , την Φέλντχερνχαλλε ( αίθουσα των στραταρχών), το Ζίγκεστορ ( Πύλη της Νίκης), την Εθνική Βιβλιοθήκη του Μονάχου, την Πλατεία του Βασιλέα,τη Γλυπτοθήκη, τα Προπύλαια, την Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου, τη Νέα και η Παλαιά Πινακοθήκη, η Ρούμεσχαλλε ( Αίθουσα της Δόξας), και το Άγαλμα της Βαυαρίας. Σε δύο βουνοπλαγιές έκτισε το Μνημείο της Βαλχάλα και την Αίθουσα της Απελευθέρωσης.Δεν τα λες λίγα…

Ο Λουδοβίκος μέσα στη Μεττερνίχια Ευρώπη είταν ο μοναδικός μονάρχης που είχε ταχθεί υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.

Μετέτρεψε το Μόναχο σε κέντρο του παγκόσμιου Φιλελληνικού Κινήματος. Η περίφημη ρήση του, «Καλύτερα πολίτης της Ελλάδας παρά κληρονόμος του θρόνου», έδειξε καθαρά τον  φιλελληνικό προσανατολισμό της πολιτικής του και της φιλίας του για το μικρό επαναστατημένο Έθνος της Βαλκανικής. Μερικές από τις έμπρακτες ενέργειες όπου αποδεικνύουν την ελληνοφιλία του Λουδοβίκου είναι οι:

 Προσέφερε 20.000 φιορίνια, ανώνυμα, ως χρήματα που προέρχονται «από έναν παλιό φίλο των Ελλήνων», σε ταμείο που άνοιξε στο Μόναχο μετά από έκκληση του, ενώ αργότερα απέστειλε στον Ελβετό τραπεζίτη Εϋνάρδο 435.000 φράγκα, για την απελευθέρωση των γυναικόπαιδων που μετά την καταστροφή του Μεσολογγίου είχαν πέσει στα χέρια των Τούρκων και θα πουλιόνταν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.

Τριάντα  ορφανά αγωνιστών Ελλήνων μεταφέρθηκαν στο Μόναχο και η πολιτεία ανέλαβε την εκπαίδευση τους. Ανάμεσα τους βρίσκονταν τα παιδιά σημαντικών ηρώων της επανάστασης, όπως των Ανδρούτσου, Μπότσαρη, Καραϊσκάκη, Μαυρομιχάλη, Κανάρη, Μεταξά, Τζαβέλλα και Κριεζή. Για το σκοπό αυτό συνέβαλλε στην ίδρυση του Φιλελληνικού Λυκείου στο Μόναχο.

Το Μάιο του 1832 αποδέχεται την προσφορά του στέμματος για τον ανήλικο δευτερότοκο γιό του Όθων ως βασιλέα της Ελλάδος ενώ το 1836 κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα επιβλέπει την οικοδόμηση των πρώτων ανακτόρων, τη σημερινή βουλή, τα οποία χρηματοδοτεί ο ίδιος.

 

Παράλληλα, ως προστάτης του πολιτισμού, δημοσίευσε ποιητικές συλλογές, τα έσοδα των οποίων ετίθεντο στη διάθεση της επαναστατημένης Ελλάδας.Ενας Βαυαρός «Τυρταίος». Η δράση του ήταν πολυεπίπεδη, και ο Λουδοβίκος είχε φθάσει να συγγράφει ο ίδιος άρθρα και προκηρύξεις και να τα δημοσιεύει άλλοτε επώνυμα και άλλοτε ανώνυμα. Ακόμη, ο Λουδοβίκος δαπάνησε από την προσωπική του περιουσία, 1.500.000 φιορίνια για τους αγωνιζομένους Έλληνες.

 

Με αφορμή την Έξοδο του Μεσολογγίου την 10η Απριλίου 1826, ο βασιλέας της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α’, είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγεμόνας, ο οποίος ζητά κατάπαυση του πυρός και την απόδοση ανεξαρτησίας στους Έλληνες.

Τον Μάρτιο του 1848 αναγκάζεται σε παραίτηση υπέρ του γιου του Μαξιμιλιανού του Β’, εξαιτίας των καταγγελιών εις βάρος του για τη χορήγηση από το βαυαρικό κρατικό ταμείο, χωρίς την έγκριση της βουλής, της τρίτης δόσης του δανείου ύψους 20.000.000 φράγκων προς ενίσχυση των οικονομικών της Ελλάδος, που οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν υποχρεωμένες να δώσουν και είχαν αρνηθεί.

Το πάθος του για την Ελλάδα στάθηκε αφορμή να χάσει το θρόνο του.

Για να είμαι ακριβής μια από τις αφορμές γιατί η άλλη έχει σχέση με το άλλο του  μεγάλο πάθος :τις γυναίκες.

Αλλά γι’αυτό ες αύριον…

ΠΥΡΓΟΣ_ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΣΕΡΠΙΕΡΗ(2)

 

Ο Πύργος της Βασιλίσσης είναι η βασιλική έπαυλη που κατασκευάστηκε στη θέση ενός παλιού πύργου. Το κτίσμα είναι γοτθικού ρυθμού κατ ‘απομίμηση του πύργου Ηochenschwangau στην Βαυαρία όπου γεννήθηκε ο Όθωνας. Τα δύο κτίρια παρά τη σημαντική τους διαφορά σε μέγεθος έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Παραμένει άγνωστος ο αρχιτέκτονας του κτιρίου. Πιθανολογείται πως είναι έργο του Φρανσουά Μπουλανζέ ή του Κ. Χάνσεν. Είναι ένα μοναδικό μνημείο της νεογοτθικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Το κτίριο στην Επτάλοφο εγκαινιάστηκε στις 13/25 Αυγούστου του 1854, ημέρα των γενεθλίων του Βασιλιά Λουδοβίκου( Θα τα πούμε για το βασιλιά Λουδοβίκο  λίγο  παρακάτω) , πατέρα του Όθωνα.

 Το κτήμα που με τόση φροντίδα και αγάπη δημιούργησε η Αμαλία δεν φαίνεται να συγκινούσε ιδιαίτερα τον Όθωνα.

Μετά την έξωση των βασιλέων, η κυβέρνηση κήρυξε το κτήμα δημόσια περιουσία. Η διαχείρισή του ανατέθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών που το παρέδωσε στη συνέχεια στο νέο βασιλέα Γεώργιο. Το 1863 το κτήμα αποδόθηκε και πάλι δια πληρεξουσίου στον Όθωνα. Μετά τον θάνατό του αγοράστηκε από τον βαρώνο Σίνα για να πουληθεί στην οικογένεια Γεωργίου Παχή.

Κατόπιν πέρασε στην οικογένεια Σερπιέρη (η κόρη του Γ. Παχή, Λαυρία-τυχαία άραγε τη βάπτισε Λαυρία ο Παχής;-, παντρεύτηκε τον Φερνάνδο Σερπιέρη (γυιό του Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη αυτού του Ιταλού που είχε τα μεταλλεία Λαυρίου.

Ας σημειωθεί εδώ ότι η άλλη κόρη του Παχή η Ελένη είχε παντρευτεί τον Α .Αβέρωφ.

Η κόρη του Αβέρωφ (Μαρία) είταν η μάνα του Παπάγου (μικρός ο κόσμος μας!).

Οσο για τον Παχή (πολλες φορές εκλεγμένος βουλευτής) η γυναίκα του είταν η Αιμιλία Σκουζέ  κόρη του Αλ.Σκουζε.

Κάτι σας θυμίζει βέβαια το όνομα..

 

 

Με νόμο του μεσοπολέμου που απαγόρευε την μεγάλη ακίνητη περιουσία, η  Οικογένεια Σερπιέρη αναγκάστηκε να παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος του Κτήματος στο Ελληνικό Δημόσιο και να κρατήσει μόνο 250 στρέμματα μέσα στα οποία βρίσκεται σήμερα και ο Πύργος Βασιλίσσης. Η τεράστια έκταση του Κτήματος αποτελεί σήμερα το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνης Τρίτσης. Η επτάλοφος σήμερα ανήκει στην Γεωργοκτηνοτροφική Εμπορική Κτηματική Εταιρία Ιλίου Α.Ε.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η εσωτερική Διακόσμηση και επίπλωση του Πύργου και αξίζει κανείς να τον επισκεφτεί.

Η Αμαλία καθημερινά σχεδόν με το αλογό της επισκεπτόταν τον Πύργο και γύρναγε «ιππαστί» στα ανάκτορα την εσπέρα.Κάποιοι από την συνοδεία της αποτέλεσαν τους πρώτους κατοίκους του Δήμου μας.

Σε μια τέτοια επιστροφή υπήρξε θύμα απόπειρας δολοφονίας .Πυροβολήθηκε( άστοχα) από κάποιον 18χρονο φοιτητή ονόματι Α.Δόσιος  ( η μάνα του είταν κόρη του Α.Μαυροκορδάτου μια από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής).

Μικρός ο κόσμος…

Αλλά περισσότερα για την Αμαλία , τον Οθωνα τον Λουδοβίκο και πολλούς άλλους  στα επόμενα……

                    Η Δυναστεία Σερπιέρη-Βιβλος Γεννέσεως

Ο Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης (ιταλικά: Giovanni Battista Serpieri,   ήταν Ιταλός επιχειρηματίας, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στο Λαύριο, αλλά και σε άλλα μέρη (Μηλο,Σιφνο,Ευβοια,Αντίπαρο,Σεριφο,Κυθνο) της Ελλάδας, με μεταλλευτικές εργασίες. Ήταν ένας από τους πρώτους επιχειρηματίες που ασχολήθηκαν με τη μεταλλευτική στη νεώτερη Ελλάδα.

 

Ο Σερπιέρης, ασκούσε καταλυτικό έλεγχο στην καθημερινότητα των κατοίκων που ως επί το πλείστον επρόκειτο περί εσωτερικών μεταναστών που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή για να εργαστούν στα ορυχεία.

 Οι δήμαρχοι της περιοχής ήταν διευθυντικά στελέχη της περιοχής ενώ οι κάτοικοι εξαρτώντο αποκλειστικά από τις εταιρείες που εκμεταλλεύονταν τα ορυχεία.Οσο για τις συνθήκες εργασίας είταν μια προπόνηση για την κόλαση(Λαυρεωτικά).

Παρ΄όλα αυτά το 1899 οι διάδοχοι του ανάγκασαν τους μεταλλωρύχους με τα δικά τους λεφτά να φτιάξουν άγαλμα στον Σερπιέρη!

Οι μεταλλωρύχοι πήγαν και βρήκαν τον Σουρή ο οποίος τους έγραψε ένα ποίημα.

Την ημέρα των εγκαινίων οι επίσημοι τράβηξαν το σεντόνι και εμφανίστηκε το άγαλμα περιλουσμένο με περιττωμάτα και με το εξής ποίημα του Σουρή από κάτω:

Τι μας θωρείς ακίνητος

και δεν μας κατουράς

αφού και ανδριάντα

σε αξίωσε η Ελλάς

 

Δέξου λοιπόν ω Βαπτιστά

ευγνωμοσύνης δώρο

ξερό σκατό κοπανιστό

και από Λαυριώτη κώλο.

Τελοσπάντων ο Ιωάννης Βαπτιστής εγέννησε τον Φερνάρδο Σερπιέρη διάδοχο της Δυναστείας.

Ο Φερνάρδος όπως έχουμε αναφέρει παντρεύτηκε την Λαυρία κόρη του κτηματία και βουλευτή Παχή και μαζί με την Λαυρία πήρε προίκα και τον Πύργο.

Ο Φερνάρδος εγέννησε τον Τζόνυ (Ιωάννης Βαπτιστής και αυτός όπως ο παπούς του)

Ο Τζόνυ παντρεύτηκε την  Πηνελόπη-Ιουλιά Βλαστού(July Vlasto)  η απλώς Ντίντι,Ελληνογαλίδα πρωταθλήτρια του τέννις και ολυμπιονίκη στους Ολυμπιακούς του 1924.Μπορεί κανείς να τη θαυμάσει σε μια φωτογραφία της όπου ντυμένη «Αμαλία» κάθεται σε μια πολυθρόνα στο εσωτερικό του Πύργου.

Ο Τζόνυ εγέννησε  τον Φερνάρδο-Παυλο Σερπιερη η αλλιώς Φρέντυ που μας άφησε χρόνους το 2016.Ο Τζόνυ είταν πρωταθλητής ιππασίας και βαλκανιονίκης με διοικητικά καθήκοντα στην Ιππασία, παιδικός φίλος του Κωνσταντίνου.

Κάπου εκεί γυρω στο 1960 είχε μια κρυφή ερωτική σχέση με την Μαρινέλα για περίπου 4 χρόνια(μετά που χώρισε η Μαρινέλα τον Στελάρα).Καρπός της σχέσης η κόρη τους Τζωρτίνα Σερπιέρη.Κατόπιν τούτου ο Φρέντυ έκανε πρόταση γάμου στη Μαρινέλα που όμως την απέρριψε και έτσι χάθηκε η ιστορική ευκαιρία να περάσει ο Πύργος στην ιδιοκτησία του «ρεμπετολαου».Η Μαρινέλα φαίνεται δεν τα πήγαινε καλά με τη μάνα του την Ντιντι και ετσι χώρησαν και βρήκε παρηγοριά  στην αγγαλιά του Τόλη.

Ο Φρέντυ εγέννησε τον Τζόνυ Σερπιέρη (πρωταθλητής ιππασίας και αυτός)στον οποίο ανήκει ο Πύργος σήμερα….