Ας πούμε λίγα λόγια για το Συνέδριο.
Ο Βασιλιάς των ζώων δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι το λιοντάρι.Ποιος όμως είναι ο Βασιλιάς των Πουλιών;
Να πως μας το λέει ένα Αγρινιώτικο παραμύθι κάπως πειραγμένο από μένα:
Η σοφή κουκουβάγια κάλεσε Συνέδριο των πουλιών και έθεσε το ζήτημα ως εξής:
"Εμείς είμαστε τα πουλιά και ζούμε σε άλλο Κόσμο στους αιθέρες .Είμαστε Αιθεροβάμονες και γι'αυτό πρέπει νάχουμε το δικό μας Βασιλιά και το δικό μας βασίλειο την νεφελοκοκκυγία όπως καλά τάπε και ο Αριστοφάνης στους Ορνιθες"
Ολα τα πουλιά επιδοκίμασαν την κουκουβάγια αλλά το θέμα είταν όπως τόνισε ο τσαλαπετεινός πως θα διαλέγαν Βασιλιά και με τι κριτήριο:
Το παγώνι είπε να γίνει βασιλιάς όποιος έχει τα πιο ωραία φτερά,διαφώνησε όμως το κοράκι.
Το αηδόνι είπε όποιος κελαιδάει πιο όμορφα,διαφώνησε όμως η καρακάξα.
Το χελιδόνι είπε όποιος πετάει πιο μακρυά,διαφώνησαν όμως όλα τα ενδημικά πουλιά.
Σηκώθηκε όμως ο Αιτός και είπε να γίνει βασιλιάς όποιος πετάει πιο ψηλά και φάνηκε αυτό σωστό σε όλα τα πουλιά.Κάτι πήγε να ψελλίσει η κότα αλλά ο κούκος που είταν πρόεδρος του Συνεδρίου(και τσιράκι του Αιτου) τις αφαίρεσε τον λόγο και πρότεινε αμέσως να στέψουν βασιλιά τον Αιτό.
Πετάχτηκε όμως ο κοκκινολαίμης και είπε οτι πρώτα πρέπει να πετάξουν να δούμε ποιος θα πάει ψηλότερα και μετά να γίνει η στέψη.
Ξεσηκώθηκε οχλαγωγία ο κούκος πρόεδρος έλεγε πως δεν μπαίνει τέτοιο ζήτημα και όλοι ξέρουν πόσο ψηλά(ψηλότερα απ'ολους πετάει ο Αιτος).
Πήρε το λόγο η κουκουβάγια και είπε πως βάσει του καταστατικού αρθρο 17 παράγραφος 3 εδάφιο 4.1. ο κοκκινολαίμης είχε δίκιο και η πτήση έπρεπε να γίνει και ας κερδίσει όποιος πάει πιο ψηλά.
Ανοησίες έλεγε ο κούκος αλλά σηκώθηκε τότε ο Αιτός άπλωσε τις φτερούγες του και είπε
Εμπρός λοιπόν ας πετάξουμε(σίγουρος για τον θριαμβό του) για χάρη του λαου του Βασιλείου μου που ποτε δεν μπορώ να παραβλέψω τις επιθυμίες του.
Και έτσι ξεκίνησαν την μεγάλη πτήση ολα τα πουλιά(η κότα βέβαια έκανε την κότα σε μια γωνιά).
Χάρη τώρα στον 3ο νόμο του Νευτωνα και χάρη στο φαινόμενο Μπερνούλι και χάρη στο φαινόμενο Κοαντα, ο Αιτός με τα υπέροχα φτερά του κέρδιζε συνέχεια υψος μέχρι που έφτασε μεχρι εκεί που δεν μπορούσε να πάει άλλο ψηλότερα.
Κοίταξε κάτω και είδε ένα πλήθος πουλιών,κοίταξε επάνω και είδε τους Αιθέρες άδειους ,έκανε ένα βολ-πλανέ και είπε να κατέβει.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσε μια φαγούρα στην πλάτη σήκωσε το κεφάλι κοίταξε επάνω και είδε τον κοκκινολαίμη να πετάει κρυμμένος στην πλάτη του Αιτου και να πηγαίνει ψηλότερα απο τον ίδιοΕκανε κανα δυο απλωτες αλλα δεν μπορούσε να ανέβει ψηλότερα και ετσι προσγειώθηκε και απο πίσω προσγειώθηκε και ο κοκκινολαίμης.
Ολα τα πουλιά είχαν ένα ζήτω και ένα μπράβο για τη νίκη του κοκκινολαίμη γιατί αυτά αρέσουν στο πόπολο των πουλιών(και των ανθρώπων βεβαίως βεβαίως).
Αλλά βέβαια που να χωρέσει το στέμμα στο κεφάλι του κοκκινολαίμη που'ταν φτιαγμένο για το κεφάλι του Αιτου.
Τότε η σοφή κουκουβάγια βρήκε μια ποδιά πορτοκαλοκόκκινη(που θάλεγε και η Μοιραράκη) και την κρέμασε στο λαιμό του κοκκινολαίμη με την κραυγή Ζήτω ο βασιλιάς μας.
Και να σκεφτεί κανένας οτι ο κοκκινολαίμης δεν είναι κανένα ενδημικό πουλί,ένας Μετανάστης απο το Βορρά είναι που μας έρχεται εδώ για να ξεχειμωνιάσει.
