Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60 (ΜΕΡΟΣ 2)

                                            Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ‘60

                                                     ΜΕΡΟΣ 2

                                            Το Τραμ των «2»(Σχολική Χρονιά 1962-1963)

Το 1962 .......Ο Ψυχρός Πόλεμος καλά κρατεί,Κρίση στην Κούβα και Ανταγωνισμός στο διάστημα,ο Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ,Βγαίνει στο σινεμά ο Τζειμς Μπόντ(Δοκτορ ΝΟ) και στην Αγγλία το σινγκλ των Μπιτλς “Love Me Do”, ο μεγαλόθυμος βασιλιάς μας, δίνει χάρη στον Γλέζο.

Το 1963......οι Βιετκόγκ πετυχαίνουν την πρώτη σημαντικη Νίκη τους,ενώ  στην Ελλάδα έχουμε  τη δολοφονία του Λαμπράκη (Καρφίτσες και τα ρέστα) και τον Ιούνιο πέφτει η κυβέρνηση Καραμανλή (αυτή που βγήκε όταν ψήφισαν τα δέντρα!!), και πάμε για εκλογές...

Εγώ όμως με το που τελειώνει το σχολείο βρίσκω μια δουλειά στη  Λαμπρινή ναι εκεί στα Ανω Πατήσια και βάλε...

Η δουλειά είναι στο Τυπογραφείο και Βιβλιοδετείο Χρ.Χρήστου το μεγαλύτερο ίσως βιβλιοδετείο και τυπογραφείο εκείνης της εποχής. Μεγάλο εργοστάσιο, μοντέρνα μηχανήματα που τύπωνε μεταξύ άλλων και όλα τα βιβλία του ΟΕΣΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων).

Κάθε μέρα για 3 μήνες παρέα με τον καλό φίλο και γείτονα  Ν.Σ. κρατώντας στο χέρι ένα αλουμινένιο δοχείο με φαγητό τυλιγμένο σε μια καρώ (ασπροκόκκινη )  πετσέτα παίρναμε μαζί το δρόμο για το εργοστάσιο.

Η διαδρομή( οικεία) είχε ως εξής:

Τσούμπα-ΤΟΛ Αγ.Αναργύρων-Ελιά του Ιπποκράτη-υπόγεια διάβαση κάτω από τις Γραμμές-Κεντρικός  Αγ.Αναργύρων(στο υψος της ΝΤΑΛΙΑΣ)-Γυμνάσιο-Γέφυρα Χαλκηδόνας-Τέρμα Αχαρνών -μέσω Ευβοίας Τέρμα Πατησίων -και μετά προς Λαμπρινή περίπου άλλα 500 μέτρα ως το Εργοστάσιο.(*)

Περίπου 4,5-5,0 χιλ.κάθε μέρα να πας κιάλλα τόσα να γυρίσεις.

Η δουλειά που μου αναθέσανε είταν κάπως  χειρότερη από εκείνη πουκανε ο Σαρλώ στους Μοντέρνους Καιρούς (στη σκηνή που βιδώνει 2 Παξιμάδια με 2 Γαλλικά).

Μια μηχανή («αλειφτική» τη λέγανε), άλειφε ένα ιλουστρασιόν χαρτί  με κόλλα που επρόκειτο να κολληθει στο εξώφυλλο ενός σχολικου βιβλιου(το βιβλίο είταν η Κοσμολογία).Το χαρτί αλειφόταν από τη μια μεριά περνώντας από ένα κύλινδρο και έπεφτε σε μια μεταφορική ταινία περίπου 6 μέτρων.Δουλειά μου είταν με τα δάχτυλά μου να το πιάνω και αυτό και μερικά επόμενα (όσα χωρούσαν στο χέρι μου) και γρήγορα να τα βάζω σεναν άλλο πάγκο για να κολληθούν στο χοντρό χαρτόνι του εξωφύλλου.

Φυσικά δεν προλάβαινα πάντα τη μηχανή.Ηταν σχεδόν ασταμάτητη και είμουν απόλυτα προσηλωμένος να τα προλάβω  όλα.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι ακόμη καρφωμένη κάπου βαθειά στον «σκληρό» της μνήμης μου.

Είταν έγχρωμη και εικόνιζε το πλανητικό σύστημα, Γη, Αρης, Αφροδίτη και τα ρέστα.

Στο τέλος της βάρδιας τα μάτια μου κάναν «πουλάκια» και τα δάχτυλα των χεριών μου είταν «παπαριασμένα» από την κόλλα.

Κάθε μέρα μαζί πάλι με τον καλό φίλο τον Ν.Σ. γυρνάγαμε σπίτι πάλι  ποδαράτα....Ναι είχαμε φάει όλο το φαί μας και τα «ταπεράκια» είταν άδεια!

Θάλεγα ότι απαυτή τη δουλειά δεν κέρδισα τίποτε...αλλά δεν θα το πώ!!

Γιατί έμαθα να περπατάω (μεγάλες αποστάσεις) πολύ πρίν γίνει τρέντυ το σλόγκαν «Keep walking!!”

Επίσης έμαθα ότι η Αφροδίτη λέγεται Αποσπερίτης η και Αυγερινός (μπερδεύτηκα  λίγο αλλά τελικά το εμπέδωσα).

Εμαθα ακόμη ότι υπάρχουν κάποια  αστέρια με περίεργα ονόματα όπως:

Αλτεμπαράν,Αλτάιρ,Μπετελγκέζ,Ρίγκελ και αστερισμοί με ονόματα αρχαιοελληνικά όπως Ανδρομέδα, Κασσιόπη, Μικρή και Μεγάλη Αρκτος,Βερενίκη ,Κύων κ.λ.π, κ.λ.π.

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να εντοπίζω κάποιους  αστερισμούς και κάποια αστέρια στον καλοκαιριάτικο νυχτερινό ουρανό.

Ξαπλωμένοι σε μια παραλία ας  πούμε ένα καθαρό καλοκαιρινό βράδυ, η φαντασία μας ταξιδεύει με το εξπρές του Αχανούς ανάμεσα στο Παρελθόν αυτών των καρφιτσωμένων φωτεινών σημαδιών που λέμε άστρα.

Η δική μου κολυμπάει σένα τζέλ ψαρόκολλας που είταν αλειμμένη στο εξώφυλλο της Κοσμολογίας.

                     ......Αλλά έχει και άλλα καλοκαίρια   πιο ενδιαφέροντα...........

(*)Πέντε Χρόνια τώρα κάνω σχεδόν την ίδια διαδρομή(λίγο μικρότερη) με ταυτοκίνητο  πρωί και μεσημέρι πηγαινοφέρνοντας το γιό μου στη Λεόντειο.Οταν καμμιά φορά δυσανασχετώ.....τότε η μνήμη με επαναφέρει στα  ίσα μου.

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60

                                             Τα ανάλαφρα      Καλοκαίρια του ΄60

                                              ΜΕΡΟΣ 1^ο (σχολικό έτος 1961-1962)

                                                                Το ρολόι

Το 1961 είναι μια χρονιά που κορυφώνεται ο Ψυχρός Πόλεμος  (Κούβα ,  Τείχος, Ανταγωνισμός στο Διάστημα).

Στο δικό μου Παράλληλο Σύμπαν ξεκινάει η 1^η Γυμνασίου (στους Αγ.Αναργυρους)

Τον Οκτώβρη στις 29 ψηφίζουν τα δέντρα και βγαίνει η ΕΡΕ με 50%.

Βία νοθεία και παρακράτος (Σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ).

Τα ΝΕΑ νάπαιρνες από το περίπτερο,  τάκρυβες τυλιγμένα στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ να τα πας σπίτι,ενώ βλέμμα στην «κρεμασμένη» στο περίπτερο ΑΥΓΗ, «στόλιζε» τον φακελλό σου.

Μια βδομάδα μετά στις 6 Νοέμβρη μας  πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι(..και το σπίτι μας).

Δέκα ώρες βροχή και χαλάζι μας πνίγουν τα ποτάμια και η πλίθρα  λειώνει απ’το νερό.

Ολη η οικογένεια(4) και η φιλοξενούμενη ξαδέλφη μας στριμωγνόμαστε σ’ένα δωμάτιο.

«Πέντε νομά   σενα δωμά...» κι ο χειμώνας βγαίνει δύσκολα με θέρμανση μια γκαζέρα.

Αλλά η Γή γυρίζει και έρχεται το καλοκαιράκι του 1962.

Τέρμα τα σχολεία ...Δοκιμάζω ( η μήπως δοκιμάζομαι;)τη δουλειά.

Προσλαμβάνομαι στο «Τσιγκάδικο» .Εφτιαχνε τσίγκινα κουτιά (κονσερβοκουτια) για κονσέρβες.Είταν δίπλα στην ΑΝΙΤΑ το θερινό σινεμά στο Μπουρναζι ,εκεί που σήμερα είναι το Σούπερ του Βασιλόπουλου.

Τα κουτιά  κλείνανε με κυκλικούς «πάτους» με μηχανήματα που τα λέγαν «κλείστικα» με περιστροφη και «συραφή» με ράουλα.Που και που ξέφευγε κάποιος περιστρεφόμενος «πάτος»(τα  λέγαμε ιπτάμενους δίσκους) και τα ατυχήματα είταν συχνά.

Εχω το σημάδι μου απαυτά.

Τρείς καλοκαιριάτικοι μήνες δουλειά.

Το μεροκάματο του ανηλίκου είταν 25 δρ.και του ανδρός 48.

Όπως και νάχει κάθε Σάββατο 6Χ25=150 δρ.μπαίναν στην τσέπη μου.

Το ως άνω  ποσόν κατανέμονταν ως εξής:

Α)Μέρος συνεισφορά στον οικογενειακό προυπολογισμό

Β)Μέρος προς κατανάλωση(έξτρα παγωτά κασάτα και σινεμά).

Γ)Αποταμίευση

Τι κέρδισα από την πρώτη μου δουλειά;

1)Εγινα καλός οικονομολογος αφού έμαθα να βάζω «πάτο» στο βαρέλι και να διαχειρίζομαι το χρήμα.

2)Απόκτησα αυτοπεποίθηση μια και είμουνα σίγουρος  ότι όσο νάναι αυτές τις 25 δραχμές τις άξιζα.

3)Αλλά το πιο σπουδαίο.Κατάφερα με τις αποταμιεύσεις μου να αγοράσω ένα ρολόι χειρός

SEIKO ,με ασημί μπρασλέ.

Το εν λόγω ρολόι πάντα φορούσα στο δεξί χέρι για να γίνεται πανοραμικά ορατό,όταν σήκωνα το χέρι στην Τάξη.

Για μένα βέβαια είταν κάτι παραπάνω.Ενα Τρόπαιο!Ενα «Μπράβο» που τόλεγα εγώ στον εαυτό μου.

.............Εχει και άλλα καλοκαίρια η συνέχεια.............

Μέρες Ραδιοφώνου

                                                         

                                                             

                                                                 Μέρες  ραδιοφώνου