Ακουγα το τραγούδι του Φοίβου "κάθε Σεπτέμβρη .."(ακούστε το αν δεν τόχετε ξανακούσει) και σκέφτηκα ότι ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας μελαγχολικός γιατί συνειδητοποιούμε ότι άλλο ένα ΤΙΚ πέρασε από το ΤΙΚ-ΤΑΚ του Χρόνου.......
Μπορεί νάσαι ένα πρωτόζωο η αρθρόποδο η χορδωτό και πάει λέγοντας,η να ανήκεις στο Βασίλειο των φυτών ,ευκάρυο η δικοτυλήδονο και τα ρέστα.
Να ανήκεις δηλαδή στα έμβια...
Ε τότε για ένα πράγμα δεν στεναχωριέσαι:Για το ΧΡΟΝΟ.
Αν όμως παρ'ελπίδα είσαι στο είδος HOMO SAPIENS τότε λυπάμαι αλλά θα ζήσεις όλη σου τη ζωή με τη στεναχώρια του Χρόνου.
Είναι αυτή η στεναχώρια που γέννησε την Ποίηση,την Τέχνη, τη Θρησκεία,την Επιστήμη.
Μοιάζει πως το Μήλο του χαμένου Παραδείσου είταν κάποιο είδος Ξυπνητήρι που κατάπιαν
ο Αδάμ και η Εύα κι από τότε χτυπάει μέσα μας το ανελέητο ΤΙΚ-ΤΑΚ.
Δώσαμε μάχες σαν Είδος με το Χρόνο ,γεννήσαμε ιδέες :Μετενσάρκωση,Προφητείες,Ανάσταση,Λατρεία των Ουράνιων σωμάτων ,Μουμιοποίηση,ημερολόγια και κερδίσαμε κάποιες μικρές μάχες .
Η Ποίηση, Γραφή,η Τέχνη,η Φωτογραφική μηχανή,το Γραμμόφωνο είναι μερικά απο τα έπαθλα αυτών των "μικρών" νικών.
Μέσα μας όμως κτυπάει το περιοδικό ΤΙΚ-ΤΑΚ ασταμάτητα και πολλές φορές στήνουμε "αυτί" και το ακούμε.Είναι ο ήχος που μετράει το -Ακατανόητο σχεδόν- Εντροπικό βέλος της φοράς (και άρα φθοράς) του Χρόνου
...........Αλλά.....ίσως οι στίχοι ενός τραγουδιού το λένε καλύτερα από μένα.
ΧΡΟΝΟΣ
Περνάνε τα λεπτά που γεμίζουν μια πληκτική μέρα
κομματιάζεις και σπαταλάς τις ώρες σου με έναν απότομο τρόπο
τριγυρίζοντας στα ίδια μέρη της πόλης σου
περιμένοντας κάποιον η κάτι να σου δείξει τον δρόμο.
Κουρασμένος απ το ξάπλωμα στον ήλιο μένεις στο σπίτι για να δεις την βροχή.
Είσαι νέος η ζωή είναι μεγάλη και υπάρχει καιρός να σκοτώσεις το σήμερα.
Και έπειτα μια μέρα βρίσκεις ότι δέκα χρόνια σου γύρισαν τις πλάτες.
Κανένας δεν σου είπε τότε ότι πρέπει να τρέξεις,έχασες την πιστολιά για το ξεκίνημα.
Και τρέχεις ,τρέχεις για να προλάβεις τον ήλιο αλλά αυτός βασιλεύει
και τρέχει γύρω-γύρω για να έρθει πίσω σου.
Ο ήλιος είναι ο ίδιος στον συνηθισμένο του δρόμο αλλά εσύ είσαι μεγαλύτερος,κοντανασαίνεις και μια μέρα πιο κοντά στον θάνατο.
Κάθε χρόνος γίνεται πιο σύντομος,ποτέ δεν φαίνεται να βρίσκεις τον χρόνο.
Σχέδια που το καθένα καταλήγει στο τίποτα η μισή σελίδα κακογραμμένες σειρές
το να μείνεις ήσυχος στην απελπισία είναι ο αγγλικός τρόπος
ο καιρός πέρασε, το τραγούδι τελείωσε παρ ολο που είχα κι άλλα να πω.
Είναι το Time των Πινκ Φλοιντ που μπορούν να το καταλάβουν και να το νιώσουν ολοι πάνω από την ηλικία των 30 και πάντως όχι κάτω από 20!!
Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι έχει πληγώσει πολλούς που Ενεοί πολλές φορές δακρύζουν.
Πιστεύω ότι είναι σπουδαίο τραγούδι. Παρακαλώ ακούστε το.
