Νοέμβρης μήνας δεν θα μείνει...(1)

         

                                              Νοέμβρης  μήνας  δεν θα μείνει....(1)

                                              ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο φίλος και γείτονας Χ.Σ.μ'ανοιχτά τα χέρια να αγκαλιάσει το "όνειρο".Από τότε έχω να τον δω!!Ας είναι καλά.

Ο πατέρας του του ’λεγε: «Βρε δε θα φτιάξεις εσύ το ρωμαίικο…»

Προς στιγμήν πίστεψε κι αυτός, σχεδόν παιδί, πως θα το φτιάξει

(Τριάντα χρόνια τώρα, παλιά χρόνια, ποιός τα θυμάται)

..........................................

Μ. Αναγνωστάκης

Κάθε χρόνο ,κάθε Νοέμβρη, (για  πάρα  πολλά  χρόνια μετά την μεταπολίτευση), ένα «φάντασμα» πλανιέται στις καρδιές των νέων, μια ιδέα φτερουγίζει μέσα στα νεανικά στήθια ( το  «φοβερό»  όνομά της  Ελευθερία), μια ημερομηνία στοιχειώνει τον μέλλον τους (17 Νοέμβρη) και το παρελθόν μας.

Δυο συνθήματα έρχονται στα χείλια  της μνήμης ,«Ψωμί.Παιδεία,Ελευθερία» και «Εξι χρόνια αρκετά δεν θα κάτσετε εφτά».

Το πρώτο φαίνεται τριπλό ,αλλά το Ψωμί και η Παιδεία είναι το προκάλυμμα για να κρυφτεί η «φοβερή» κουβέντα η Ελευθερία.

Το δεύτερο δείχνει την αγανάκτηση αλλά  και την ντροπή  που για 6 ολόκληρα χρόνια η Ελλάδα έχει μια χούντα “ηλίθιων” στρατιωτικών, που οι νέοι δεν μπορούν να την αντέξουν πια.

Και ένα σύμβολο, Πολυτεχνείο.

Για πολλά χρόνια δεκαετίες ολόκληρες ,δεν έχω μιλήσει γι αυτό.

Ντρεπόμουνα ακόμη και να πω ότι έχω αποφοιτήσει από το Πολυτεχνείο (με στοίχειωνε η λέξη) και έλεγα Ε.Μ.Π.

Δεν μπορούσα να αποδεχτώ  τον « Μύθο» της εξέγερσης όπως αυτός διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά.

Τώρα  που ο Χρόνος μου χάρισε την απόσταση, μπορώ   λίγες κουβέντες να γράψω εδώ ,γιατί χωρίς να το διαλέξω  αυτή είναι η γενιά μου, σ’αυτήν ανήκω.

Όταν μιλάς για ιστορικά γεγονότα  που είναι σχετικά  πρόσφατα αλλά και βιωματικά αναγκαστικά  γίνεσαι αφοριστικός και βέβαια  εμφωλιάζει  μέσα και ο υποκειμενισμός ,άρα η αλήθεια μου δεν σημαίνει ότι έχει καθολική ισχύ.

Πια είναι όμως τα στοιχεία του «μύθου»;

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου σαν κατάληξη ενός νεολαιίστικου φοιτητικού και αντιδικτατορικού  κινήματος) είταν  αυθόρμητη (και απροετοίμαστη) και μη επιθυμητή από τους μεταγενέστερα  υπάρχοντες   κομματικούς σχηματισμούς (το Πασοκ δεν υπήρχε,και η παραδοσιακή  Αριστερά  δεν την επιθυμούσε). Είχε την αφέλεια την απειρία και την αθωότητα της νεολαίας. (Πάντως η Εξέγερση είταν υπόθεση της Αριστεράς ,αλλά μιας «πλουμιστής» Αριστεράς και ίσως   πούμε γιαυτό αργότερα.)

Υπάρχουν μαρτυρίες και ντοκουμέντα  γι αυτό και νομίζω ότι έχει γίνει αποδεκτό από τους ιστορικούς.

Το Πολυτεχνείο δεν «έριξε» την Χούντα .Αυτός είναι ένας μύθος. Η χούντα έπεσε με την τραγωδία της Κύπρου. Την κλώνησε όμως, την ταρακούνησε τις έβγαλε τη «γλώσσα», έδειξε για πρώτη φορά ότι η Χούντα δεν είναι παντοδύναμη,  «έσπασε» τον Γύψο που μας είχε φορέσει η Χούντα.

Μεταπολιτευτικά  πολλοί  εκμεταλεύθηκαν την εξέγερση .Η Αριστερά,η χούντα Ιωαννίδη, το Πασοκ και λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις.

Σ΄ολη τη διάρκεια της δικτατορίας δεν έχουμε μαζική Αντίσταση από το Λαό.

Μπορεί ο πολύς κόσμος να μην την αποδέχτηκε (τη Χούντα)  αλλά την ανέχτηκε, την φοβόταν (δικαίως) και ακολουθούσε το Δόγμα «Κάτσε Βασίλη φρόνημα».

Στη μεταπολίτευση κατακλειστήκαμε από αντιστασιακούς. Ακόμη και άνθρωποι που υπηρέτησαν την Χούντα επικαλούνταν αντιστασιακές  περγαμηνές με λίγα λόγια ο Μύθος του Πολυτεχνείου ξέπλυνε τις τύψεις ενός  λαού που έμεινε στην καλύτερη περίπτωση απαθής  σ’όλη  την διάρκειά  της.

Άλλος  είχε το παιδί του εκεί,άλλος βόηθησε δίνοντας τρόφιμα και φάρμακα,άλλος  περίθαλψε και έκρυψε τους διωκόμενους,άλλος είταν στις διαδηλώσεις απέξω,άλλος ακουγε τον ραδιοσταθμό,άλλος είχε τον κουμπάρο του μέσα,άλλος πέρασε από τους γύρω δρόμους κ.λ.π.

Δεν υποτιμώ αυτές τις δράσεις αλλά δεν συνιστούν Αντίσταση και δεν είναι αντιστασιακοί όλοι αυτοί!

Η εξέγερση δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλα ιστορικά γεγονότα στη ελληνική ιστορία ,όπως η Επανάσταση του 21,οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ,το Επος του 40,η οι διαδηλώσεις της Κατοχής Η εξέγερση δεν είχε Παλλαικό χαρακτήρα .

Η γιορτή του Πολυτεχνείου έγινε μια τελετουργία για την εμπέδωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας .Η γιορτή έφτιαξε σύμβολα (σημαίες, πόρτες  κ.λ.π) και ήρωες.

Όλα τα παραπάνω είταν μέσα μου καθαρά από πολύ νωρίς  γιαυτο ποτέ  δεν αποδέχτηκα την Επέτειο και  ποτέ δεν συμμετείχα στους εορτασμούς με κόστος την απομόνωση και την «γραφικότητα». Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να περνάω από τους γύρω δρόμους του Πολυτεχνείου η να συζητώ  γι αυτό με εξαίρεση αυτό το γραφτό.

Kάθε επέτειος μετά την εξέγερση του 1973 λειτουργεί ως αποσπασματική «συνέχεια» της «Μεταπολίτευσης» και δείχνει  πώς -κράτος και κοινωνία- επιλέγουν κάθε φορά να ανταποκριθούν στο «αφήγημα» που φιλοτέχνησαν οι πρωταγωνιστές της.

 Ο αυθορμητισμός, η φρεσκάδα η νεανικότητα ,θεμελιώδη συστατικά  της 17ης Νοεμβρίου 1973, συνιστούν  στις μέρες μας  συλλογική φαντασίωση.

Από τα  πιο πάνω ίσως-εσφαλμένα- κάποιος να συνάγει το συμπέρασμα ότι θεωρώ την Εξέγερση κάτι το ασήμαντο το τετριμμένο. Λάθος!!! Την θεωρώ μεγαλειώδη!!

Η Εξέγερση  είταν  και είναι το συλλογικό Βίωμα μιας «γενιάς», που κάλυψε το συλλογικό «απωθημένο» και το «ενοχικό κενό» μιας συμβιβασμένης και μιας «απούσας» κοινωνίας,έσωσε την χαμένη τιμή της κοινωνίας μας.

Ο «Μύθος» κάλυψε τα κενά, τις ενοχές, τις τύψεις και τους συμβιβασμούς των «ουτιδανών», των «απόντων» και των «συναλλακτικών», όλων αυτών που έψαχναν ένα Καθαρτήριο.

Αλλά γιαυτό και  πιο πολλά έχουμε συνέχεια.......Την συνέχεια δεν θα την κοινοποιήσω στην Ομάδα αλλά μπορείτε βέβαια να την διαβάσετε!