Ο δευτερότοκος γιός του φιλέλληνα Λουδοβίκου, Otto,
ελληνιστί Όθωνας, γεννημένος την 1η Ιούνη του 1815 επελέγη ως ιδανική λύση για
βασιλιάς της Ελλάδας. Μάλιστα το νεαρόν της ηλικίας του, μόλις 17 ετών το 1832 που
επελέγη, φάνταζε ως πλεονέκτημα, αφού ο Όθωνας θα είχε καιρό να εγκλιματιστεί
στο νέο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής των υπηκόων του.
Ο Οθωνας σαν βασιλιάς (από τον ερχομό του μέχρι την έξωσή
του) μπορούμε να πούμε (σαν προιόν συμβιβασμού των μεγάλων δυνάμεων) πως είταν
ο «Βασιλιάς Τίποτα».
Δεν το λέμε εμείς αλλά…
Ο προσωπικός γιατρός του Όθωνα, Βίμπμερ, ο γραμματέας του
βαρόνος Στέγκελ και ο αντισυνταγματάρχης
Λεμάιρ συντάσσουν ττην παρακάτω έκθεση:
«…η πνευματική κατάστασις της Αυτού Μεγαλειότητος του
Βασιλέως Όθωνος όχι μόνον εξακολουθεί να είναι η ίδια, αλλά αντιθέτως
εχειροτέρευσε. […] η αδυναμία της Α.Μ. να συγκεντρωθή είναι φανερά από την
ανικανότητα του να διαβάση ο,τιδήποτε με κάποιαν συνεχή χρονική διάρκειαν και
γίνεται αιτία να μην ημπορή ευκόλως να κατανοήση. […] η σημερινή πνευματική
κατάστασίς του κάνει εξαιρετικά δύσκολον δι΄ αυτόν, ακόμη και με τη βοήθεια και
τας οδηγίας είτε ενός είτε περισσοτέρων αξιόπιστων συμβούλων, να αναλάβη τα
ηνία της κυβερνήσεως και αυτό μερικώς οφείλεται εις την μικρόλογον και
περίφοβον διερεύνησιν κάθε προβλήματος προτού δυνηθή να λάβη αποφάσεις. […] Όλα
αυτά κάνουν τον βασιλέα- με την επιμονή του να εξετάζη και τας ελαχίστους
λεπτομερείας- να μην ημπορή να διακρίνει το κύριον θέμα»
Ο Όθωνας ήταν κληρονομικά βαρήκοος και ψευδός, ενώ συχνά
πήγαινε στο εξωτερικό για ιαματικά λουτρά… Ακόμη και υπουργοί του Όθωνα, όπως ο
Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, σημείωναν : «Ο βασιλεύς εκ φύσεως ήτο δύσνους, πείσμων
και αυτάρχης, ασυμβίβαστος επομένως με τον χαρακτήρα του έθνους…»
Ο Αναστάσιος Βυζάντιος, που συνέγραψε και μια νεκρολογία για
τον Όθωνα γράφει στη εφημερίδα του «Νέα Ημέρα»: «Το ήμισυ του βίου αυτού
διήρχετο σχεδιάζων και το έτερο ήμισυ απορών. Τους πάντας εφοβείτο, ουδένα
ηγάπησε και μόλις ετίμησε δυο ή τρεις».
Ο πρεσβευτής της
Γαλλίας στην Αθήνα, M.Thouvenel, δίνει μια, όχι και τόσο κολακευτική, εικόνα
για το πρόσωπο του βασιλιά. «Είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς τη
σοβαρότητα του μπροστά στη Μεγαλειότητά του. Αντί να μιλάει, καταπίνει με
μεγάλη δυσκολία το σάλιο του, για πέντε ολόκληρα λεπτά, πριν ξεστομίσει τη
φράση του».
Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του, Λουδοβίκος, σε γράμματα που
του έστελνε τον παρακινούσε και τον συμβούλευε, ήδη από το 1834 «… Άντλησε
δυνάμεις, έχε θάρρος, υπερνίκησε τον φοβερόν σκεπτικισμόν και την αθεράπευτον
αναποφασιστικότητά σου» και πάλι το
1838 «… απομένει ακόμη να υπερνικήσεις
την αναποφασιστικότητά σου. Μη χάνεσαι εις λεπτολογίας».
Από νωρίς λοιπόν το ελληνικό κράτος παραδόθηκε στα χέρια
ενός ανίκανου νοητικά ηγεμονίσκου, που κατέστη έρμαιο στις ορέξεις και στις
έριδες των Μεγάλων Δυνάμεων
Τέτοιος ο λαός ,τοιούτος και ο Βασιλιάς του.
Αγαπούσε βέβαια την Ελλάδα (προσοχή την Ελλάδα όχι τους
Ελληνες) και θάφτηκε με την την φουστανέλλα του αλλά επί βασιλείας του η Ελλάδα
δεν μεγάλωσε ούτε ένα τετραγωνικό εκατοστό παρόλο που είταν υποστηρικτής της
μεγαλής ιδέας…
Οσο για την Αμαλία…έπεται συνέχεια..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου