Ερωτισμός και CINZANO
Το σαλόνι είταν- δεν είταν- 4Χ4. Ενα τραπέζι στη μέση από καρυδιά με σκαλισμένα πόδια (όνυχες λέοντος;)και με καπλαμά επιφάνεια.Οι καρέκλες 4 μπορεί και 6 με το ίδιο σκάλισμα στα πόδια.Ολο αυτό έφερε την βαριά ονομασία «Τραπεζαρία»,εκαλύπτετο δε εξ ολοκλήρου με «νάυλον» η πολλές φορές και με ύφασμα για να αντέχει στη φθορά του χρόνου.
Κολλητά στον τοίχο ο μπουφές (βιτρινάτος η όχι) με καρυδιά και αυτός ,συνήθως με επικαθήμενο η κρεμαστό καθρέπτη, με ντουλάπια δεξιά -αριστερά και «κεντρικά» όπου ενθυλακώνονταν σερβίτσια πορσελάνινα, ποτήρια κρυστάλλινα Βοημίας (και κολονάτα) φλιτζάνια παντός τύπου του καφέ και του τσαγιού ,η μεγάλη πιατέλα σερβιρίσματος ,μαχαιροπήρουνα όλα του "κουτιού" και άλλα πολλά καλούδια- το βασίλειο της νοικοκυράς.
Το περιεχόμενο του δωματίου προστατεύονταν από κλειστή πόρτα(όπως οι θάλαμοι αποστηρωσης) που άνοιγε μόνο στις ονομαστικές εορτές η όταν υποδέχονταν κάποιο επίσημο πρόσωπο.
Όλα αυτά έπαιρναν μια άλλη χωροθέτηση όταν θα γινόταν το «μεγάλο» γεγονός το ΠΑΡΤΥ, που τόση μάχη είχε δοθεί να εξασφαλιστεί η παραχώρηση του!
Οι καρέκλες με την προσθήκη και άλλων (ψάθινων συνήθως) έμπαιναν περιμετρικά στους τοίχους, το τραπέζι πήγαινε σε άλλο χώρο ενώ προστίθετο κομοδίνο που πάνω του τοποθετούνταν τα εργαλεία διασκέδασης ,το πικάπ (ηλεκτρόφωνο) και τα 45αράκια(δίσκοι).
Ο μπουφές όμως έστεκε εκεί βασιλιάς. Με τα ποτήρια καθαρά και αραδιασμένα με τάξη και εν σειρά πάνω στο μπουφέ αλλά και την κάβα δηλαδή μπουκάλια κρασί,βερμουτ (τσιντσάνο) πιθανώς κονιάκ, λικέρ και καθ’υπερβολή VAT 69(ουίσκι).Τα συνοδευτικά βεβαίως λιτά, φιστίκια-στραγάλια- αμύγδαλα και εκ περισσού μεζεδάκια της νοικοκυράς!
Η Παρέα αποτελείτο από καμιά 15αρια εφήβους ( εν-σπυροι στις μούρες-με "ακμη" λέμε σήμερα) και 3-4 κορίτσια πού είχαν δώσει ομηρικές μάχες με τις μανάδες τους για να είναι εκεί και μάλιστα μέχρι τις 12.00(λεπτό παραπάνω!!).
Οι χοροί: Μάμπο,τσαρλεστον,μαντισον,τσα-τσα,μποσανόβα,χαλιγκάλι,ροκενρόλ,τουίστ (το σέικ δεν είχε ακόμη εφευρεθεί) ,γιάνκα και βέβαια μπλούζ.
Γιατί αφού τελειώναν όλα τ'άλλα, χαμήλωναν τα φώτα(μάλλον σβήναν τα φώτα και ανάβαν κάποια αμπαζούρ η κεριά) και άρχιζε η μυσταγωγία καθώς όλοι περίμεναν να παίξει το «You are my destiny” του Πολ Ανκα ,που συνήθως επέλεγε πρώτο ,εκείνος που έπαιζε το ρόλο του ντιτζέι(δηλαδή καθάριζε το δισκακι ,το έβαζε στο πλατό και τοποθετούσε το μπράτσο του πικάπ(ΤΟΠΑΖ) επάνω του).Και άνοιγε η αυλαία της μαγικης Στιγμής...
Φυσικά με τις πρώτες νότες άρχιζε να εκτυλίσσεται μια άνιση μάχη και όλα ταγόρια ζητούσαν τα κορίτσια παρτνέρ ενώ όσοι περίσσευαν κάθονταν στην καρέκλα περιμένοντας το επόμενο μπλούζ.
Εντάξει δεν τα θυμάμαι όλα, αλλά "παίζαν", Ανταμο ( Io denote ,La Nuit) , Camaleonti(Applausi ),Albano(Nel sole) ,Sergio Endrigo(Sele cose stano cosi),Vianello(O mio signiore),Cinqueti(non ho l’eta), Nico Fidenco( A casa d’Irene),Peppino di Capri(Melancolie),Χριστοφ (Oh mon amour, Aline),Rolling Stones(as tears go by),Beatles (Michelle) και άλλα εμβληματικά τραγούδια που οι νότες τους καρφώνονταν στις ψυχές των εφήβων και συγχρονίζονταν με τις πάλλουσες καρδιές τους καθώς τα εφηβικά σώματα έρχονταν σε ντροπαλή επαφή ,εναγκαλισμους και αγγιγμα ερυθριόντων προσώπων ενώ τα χέρια αναζητούσαν ένα «σφιξιμο»που σήμαινε μια πιθανή μελλοντική υπόσχεση.
Πάρτυ κάπου εκεί στη δεκαετία του 60!
