…και τα κουκιά μπαγλάν…
Ολο και πιο συχνά(εκλογές ένεκα) ακούμε τις φράσεις:
«Δεν βγαίνουν τα κουκιά», «κουκιά μετρημένα»,
«μαυρα-ασπρα κουκιά», «δεν μας φτάνουν
τα κουκιά» , «μονοκούκι» κ.λ.π.
Στην Αθήνα μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, για την
εκλογή των αρχόντων και αξιωματούχων, παράλληλα με την ψηφοφορία υπήρχε και η
αρχή της κλήρωσης, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και τα κουκιά, δηλαδή, οι γνωστοί
ΚΥΑΜΟΙ. Άλλωστε και σήμερα λέμε μεταφορικά τους ψήφους κουκιά.
Ο Πυθαγόρας
συνιστούσε «κυάμων απέχεσθαι». Βέβαια,
ο Πυθαγόρας με το απαγορευτικό αυτό, πρέπει να έκανε έναν υπαινιγμό,
δηλαδή, να μην ανακατεύεται κανείς στην πολιτική αν δεν είναι τίμιος, ηθικός
και ικανός. «Κυάμων απέχεσθαι, ότι ου δει πολιτεύεσθαι».
Λέμε είναι κουκιά μετρημένα, όταν ένας υπολογισμός
είναι ακριβής και δεν επιδέχεται ούτε αμφισβήτηση, ούτε κατάχρηση·
Επίσης λέμε κουκιά έφαγες, κουκιά μαρτυράς (ή μολογάς), σε
κάποιον ελαφρόμυαλο ή ακατατόπιστο.
Λέμε άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα, για ασυνάρτητες
φλυαρίες.
Λέμε Καλημέρα Γιάννη! / Πώς είσαι Γιάννη; Κουκιά σπέρνω για
περιπτώσεις ασυνεννοησίας, όπου άλλα λέει ο ένας κι άλλα απαντάει ο άλλος.
Και οι κρητικοί έχουν την παροιμία : όποιος καλά του κάθεται
και πιο καλά γυρεύγει, ο διάολος του κώλου του κουκιά του μαγειρεύγει.
Το επιστέγασμα αυτής της «κουκολογίας» είναι ότι δεν βγαίνει
ο λογαριασμός για να έχουμε κυβέρνηση μετά τις
επερχόμενες εκλογές.
Μήπως όμως και μετά από κάθε εκλογές το πλήθος των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων είναι
συγκρίσιμο-αν όχι μεγαλύτερο-με το πλήθος όσων έχουν ικανοποιηθεί από το
αποτέλεσμα;
Εχουμε μια απάντηση σαυτό.
Το Θεώρημα του νομπελίστα οικονομολόγου K.Arrow(1951)
Σε γενικές γραμμές μας λέει ότι δεν υπάρχει συνάρτηση
Συλλογικής προτίμησης που να συμφωνεί με τη συμβατική έννοια της δημοκρατίας
και ταυτόχρονα να ικανοποιεί μερικές απολύτως εύλογες απαιτήσεις.
Για περισσότερες λεπτομέρειες διερευνήστε το στο λήμμα Κ. Arrow(Wikipedia).
Ότι είναι το Αξίωμα της Πληρότητας του Godel στα Μαθηματικά είναι το Θεώρημα
του «Ανέφικτου» του Arrow
στην Οικονομία-κοινωνιολογία.
Πως λοιπόν θα μπορούσαμε να ενισχύσουμε την Δημοκρατία
αλλάζοντας τον τρόπο εκλογής.
Να μερικές «σκόρπιες»
προτάσεις:
1)Να ψηφίζουμε όχι μόνο αυτούς που προτιμάμε αλλά και αυτούς
που θεωρούμε χειρότερους.
Για παράδειγμα αν έχουμε 10 υποψήφιους να βάζουμε 10 στον
πρώτο και 1 στον τελευταίο και όλους τους αριθμούς(2 έως 9) στους ενδιάμεσους.
2)Να ψηφίζουμε ηλεκτρονικά και για σπουδαία νομοσχέδια
3)Να κάνουμε για σπουδαία διλήμματα δημοψηφίσματα(όπως ας
πούμε η Ελβετία)
4)να εκλέγουμε 100 βουλευτές και οι άλλοι 200 να είναι με
κλήρο.
5) Να θεσπίσουμε τον εξοστρακισμό
6)Να νομοθετηθεί το ασυμβίβαστο δεύτερης κοινοβουλευτικής
θητείας.
Σταματώ εδώ να
«αραδιάζω» προτάσεις πιστεύοντας ότι υπάρχουν και άλλες καλύτερες.
Αν όμως μείνουμε αδρανείς στην εμπέδωση της Δημοκρατίας τότε
«Για χαραντάν και τα κουκιά μπαγλάν»
Υ.Γ . στην τελευταία ρήση τα «κουκιά» είναι οι χάντρες του
κομπολογιού και το μπαγλαν είναι ο τρόπος "παιξίματος" του κομπολογιού.Μεταφορικά όμως χρησιμοποιώ την έκφραση για να υποδηλώσω οτι αν δεν αλλάξουμε τους τρόπους συμμετοχής των πολιτών η δημοκρατία θα είναι έρμαιο των δημαγωγών ,λαικιστών και όλων όσων την επιβουλεύονται.
