Η
Πολυκαρμπονε Πάολα...και ο Χατζιδακις
Ο
Χατζηδάκις στο Τρίτο στην ακμή της
περιόδου , σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες
στιγμές του έχει φιλοξενήσει τον
Φλωρινιώτη. Με υποτιθέμενο συνδετικό
κρίκο την κοινή καταγωγή από την Ξάνθη
ο Χατζηδάκις παραχωρεί μια ώρα για να
ακούσουμε τον Φλωρινιώτη να τραγουδά
τα τραγούδια του με πιάνο. Η ραδιοφωνική
παράσταση συνοδεύεται από ένα σαφή
έπαινο του Χατζηδάκι , το μουσικό
αποτέλεσμα παραπέμπει σε αποτυχημένη
προσπάθεια υποψηφίου σε Χ Factor.
Η υπόθεση διασώζεται μόνο από τον έμφυτο
αντικομφορμισμό του Χατζηδάκι , το
πηγαίο χιούμορ του . Μετά το Τρίτο ο
Φλωρινιώτης μάλλον χάνει την συγκυρία,
εννοούμενη ως επιτυχία, αλλά συνεχίζει
τη διαδρομή του σε όλα τα μαγαζιά
“off” της
επικράτειας.
Είναι
αδύνατο να διαβλέψουμε τις προθέσεις
του Χατζηδάκι,
αλλά εκ πρώτης όψεως διαφάνηκε μια
διάθεση αποκατάστασης ενός ελάσσονος
μουσικού ρεύματος , όπως αντίστοιχα στα
τέλη του σαράντα έχει αποκατασταθεί
ένα τότε φαινόμενο ελάσσον, αλλά
τελικά μείζων και ρωμαλέο ρεύμα όπως
τεκμαίρεται εκ του αποτελέσματος :το
Ρεμπέτικο
(Αλλά, τι ειρωνία στην εξέλιξη φτάσαμε
στην εικόνα να χορεύουν τον ζειμπέκικο
τσαχπινογαργαλιάρες με 12ποντο,στενή
φούστα,και αβυσσαλέο ντεκολτέ!).
Εδώ και
τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια η συγκόλληση
ή συγχρονισμός ή συνάρμοση ή παράθεση
ή αλληλουχία εκφράσεων της τέχνης με
διαφορετικές αφετηρίες και συμφραζόμενα
είναι ρουτίνα.
Τα έχουμε
δει και ακούσει όλα : Heavy Metal με
κλασική ορχήστρα,
βιρτουόζους βιολιού σε κρεαταγορές και
μετρό, καλάζ ζωγραφικής με ρομαντικά
και techno θέματα, πάσης
φύσεως μουσικής αναμείξεις ethnic ,
θέατρα με θεατές σε κάθε νέα σχέση, κάθε
χρήση τεχνολογίας σε χορό , θέατρο κλπ.
Με την
έννοια αυτή η συζήτηση αν η Πάολα
τραγουδάει Χατζιδάκι είναι τελειωμένη
πριν αρχίσει.
Μπορεί να
παρίσταται σε φεστιβάλ στην Φλώρινα,η
να κάνει νούμερα στο “στην υγειά μας
ρε παιδια”,αλλά αναδίδει γεύση πλαστικού
,άχρωμου, άγευστου,άοσμου .
ΣτηνΑισθητική,
ο Καντ είχε προτείνει ένα ταξινομικό
σχήμα, που αντανακλούσε την αίσθηση της
καλαισθησίας της εποχής του. Σύμφωνα
με αυτό έχουμε τρεις βαθμούς καλαισθησίας
: το 1)Ευχάριστο που αφορά την ιδιωτική
ευχαρίστηση- απόλαυση ( πχ το κρασί αυτό
μου αρέσει αλλά είναι δυνατόν να αρέσει
μόνο σε μένα), 2) το Ωραίο που αφορά
μια καθολική συναίνεση για την καλαισθησία
ενός πράγματος και εγείρει την δυνατότητα
ελέγχου (πχ πως είναι δυνατόν να μη
συμφωνούμε για την εικαστική αρτιότητα
του Παρθενώνα) και 3) το Υψηλό που ανοίγεται
στο άπειρο συγκινεί την ψυχή και
προσδιορίζει την ελευθερία πάνω από τη
σκοπιμότητα της καλαισθησίας. Το υψηλό
είναι ίδιον μιας καλλιέργειας και
εισάγει μια ηθική διάσταση .
Μιλάμε
λοιπόν για μια μορφή του
«ευχάριστου» την οποία , ο ευρισκόμενος
στα «υψηλά» Χατζηδάκις ,προσπάθησε
να ελκύσει προς τα «πάνω» ,προς
το «ωραίο» . Ομοίως η Πάολα από ένστικτο
ή επαγγελματική καθοδήγηση(λέγε με
Λιάνης και ρέστοι) προσπαθεί να μεταβεί
από την «ευχαρίστηση» στο «καλό» . Την
ίδια κίνηση την βλέπουμε συνεχώς :
ο Ρουβάς εισέρχεται στην Επίδαυρο , ένα
τόπο όπου ενίοτε το «υψηλό» αναπνέει
βραβεύεται και συνεχίζει να φλερτάρει
με άλλες εκφράσεις του «υψηλού» : το
Άξιον Εστί.
Στον
αντίποδα του Κάντ ο σύγχρονος Γάλλος
φιλόσοφος Badiou λέει πως η Τέχνη
ανήκει στο επίπεδο της αχρονικής
«αλήθειας». Αυτή είναι μια βαθμίδα
αφαίρεσης όπου μαζί με την Πολιτική,
την Επιστήμη και τον Έρωτα ορίζουν τις
διαδικασίες της κοινωνικής και προσωπικής
ζωής.
Εντός
αυτής της «αλήθειας» ο Badiou διαχωρίζει
τέσσερεις στάσεις :την επαναστατική
«συμβαντική» , την αντιδραστική την
σκοταδιστική και την αναγεννητική .
-«Συμβαντικές»
είναι οι τομές στην τέχνη ( πχ σειριακή
μουσική,Σουρεαλισμός),
-Σκοταδιστική
είναι η καταστροφή της Τέχνης ( πχ η
καταστροφή της Παλμύρας)
-Αντιδραστική
είναι ο στείρος ακαδημαϊσμός και
-Αναγεννητική
είναι η τέχνη ενός νέου κλασικισμού.
Για τον Badiou οι υβδριδικές
μορφές της τέχνης , είτε ως μίξη τεχνών
είτε ως ρευστότητα και ανάμειξη στυλ
εντός της ίδιας τέχνης είναι προσπάθειες
ενός υπερκερασμού της ιδέας της «μεγάλης
τέχνης» του 19 αιώνα που όμως παραμένουν
τελικά ένας ακαδημαϊσμός. .
Η αφόρητη
επιτήδευση διαφόρων εκδοχών του κλασσικού
αρχαίου θεάτρου κάθε καλοκαίρι (τι
τραβάει και η πίδαυρος!),ο κορεσμός των
επινοήσεων είναι μια άλλη ένδειξη μιας
νέας μανιέρας που τελικά διαμορφώνεται
ως «κομφορμισμός με νεωτερικό προσωπείο».
Με την
έννοια αυτή η “συμπαθής” πολυκαρμπονέ
Πάολα και οι Χατζηδακικές ερμηνείες
είναι εκφράσεις μιας συνεχούς αμηχανίας
του ενεστώτος Αισθητικού ακαδημαϊσμού .
