Ο κοκκινολαίμης και η κβαντική διεμπλοκή!
Στο τζάμι του Γραφείου που κάθομαι,προσκρούει κάθε 2-3 λεπτά
ένας κοκκινολαίμης που άγνωστο για πιο λόγο φέτος εμφανίστηκε ενωρίς τώρα τον Οκτώβρη ,ενώ κάθε χρόνο εμφανίζεται
τον Δεκέμβρη κοντά στα Χριστούγεννα.
Εχει στεκιάσει πάνω σε ένα νυχτολουλούδο και ίσως
αναζητά τροφή η θέλει να φτιάξει τη φωλιά του.
Η επιστημονική ονομασία του είναι Erithacus rubecula
rubecula (Linnaeus, 1758),το erithacus από το ερεύθω
«χρωματίζω κάτι ερυθρό, το κοκκινίζω» και το rubecula είναι υποκοριστικό του ruber που
σημαίνει «κοκκινος»
Διαβάζω: Ο κοκκινολαίμης έχει μελετηθεί εκτενώς για την
ικανότητά του να ανιχνεύει μαγνητικά πεδία (magnetoreception), μέσω της όρασης,
κάτι που εκμεταλλεύεται κατά τις μεταναστεύσεις του. Ο φυσικός μηχανισμός αυτής
της ικανότητας, δεν είναι πλήρως κατανοητός, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει
κβαντική διεμπλοκή ηλεκτρονίων, μέσω της ιδιοστροφορμής τους (σπιν).
Δεν σταματάει να κελαιδάει και διαβάζω: Το τραγούδι του, το
οποίο αρθρώνεται από χαμηλό πόστο (low perch), είναι πολύ όμορφο, φλουταριστό
και με διανθίσματα, που ακούγεται όλες τις εποχές, ιδιαίτερα κατά την
αναπαραγωγική περίοδο. Μάλιστα, συχνά τραγουδάει το βράδυ, με αποτέλεσμα οι
άνθρωποι να το συγχέουν με το τραγούδι του αηδονιού.Αυτό έκανε εχτές κελαιδούσε
ακατάπαυστα ακόμη και όταν η ώρα είταν
1.00 μετά τα μεσάνυχτα.
Στη Λαογραφία ο κοκκινολαίμης κατέχει περίοπτη θέση, ήταν
ιερό πουλί του Θωρ, θεού του κεραυνού στην Σκανδιναβική μυθολογία, πιο
πρόσφατα, ο κοκκινολαίμης έχει συνδεθεί έντονα με τα Χριστούγεννα, έχοντας
πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές κάρτες των Χριστουγέννων από τα μέσα του 19ου
αιώνα. Η σύνδεση με τα Χριστούγεννα, πιθανόν να προκύπτει από το γεγονός ότι οι
ταχυδρόμοι στην βικτοριανή Βρετανία φορούσαν κόκκινα πανωφόρια και είχαν το παρατσούκλι
Robin «κοκκινολαίμης».
Ο θρύλος λέει ότι, όταν ο Ιησούς πέθαινε στο σταυρό, ο
κοκκινολαίμης που, τότε είχε καφέ χρώμα, πέταξε προς το μέρος του και
τραγούδησε στο αυτί του για να τον παρηγορήσει στον πόνο του. Το αίμα από τις
πληγές του Ιησού χρωμάτισαν το στήθος του πουλιού και, από τότε, όλοι οι
κοκκινολαίμηδες πήραν το σημάδι του αίματος του Χριστού επάνω τους.
Το 1960, ο κοκκινολαίμης υπήρξε το Εθνικό Πτηνό της
Βρετανίας. Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν το παρατσούκλι
The Robins «Οι Κοκκινολαίμηδες», όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες Μπρίστολ,
Σουίντον και Ρέξαμ.
Εξαιτίας της
ιδιαίτερης συμπεριφοράς του, αλλά και της ομορφιάς του, έχει γίνει «ήρωας» σε
πλήθος παιδικών βιβλίων, ελληνικών και ξένων και έχει εμπνεύσει μεγάλους Έλληνες
ποιητές όπως τον Γεώργιο Δροσίνη, τον Ηλία Βενέζη και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Χαρακτηριστική η πρώτη στροφή του ποιήματος του Βαλαωρίτη «Ο Καλογιάννος»:
«Μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦθ᾿ ἔρχομαι, μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦ τρέχω
πατρίδα ἐγὼ δὲν ἔχω
παρὰ τοῦ βάτου τ᾿ ἄγριο, τ᾿ ἀγκαθερὸ κλαρί.
Μὲ δέρνει τ᾿ ἀνεμόβροχο, εἶμαι φτωχὸ πουλί,
Ὁ λόγκος τὸ παλάτι μου, καὶ βιό μου εἶν᾿ ἡ χαρά,
πετώ,κορνιάζω ξέγνοιαστος οσώχω τα φτερά"
Στον ελλαδικό χώρο ο κοκκινολαίμης απαντά με πολλές
ονομασίες: γύφταλος, γυφτούλα, καλόγιαννος και καλογιάννος, κομπογιάννης,
κοκκινοτραχηλίτσα (Καρδίτσα), πυρρούλας, ρούβελας, τσιγκογιάννης (Θεσσαλία),
τσιμπογιάννης, τσιπουργιάννης και τσιρογιάννης (Αίγινα).
