........ΜΙΚΗΣ..........

                                                                  Ο “όλος” Μίκης στο συλλαλητηριο

Ενα μουσικό “επίδικο” άφησε αιωρούμενο το συλλαλητήριο για την Μακεδονία :

Ποιος μπορεί να αποσυνδέσει την Ρωμιοσύνη (που θα μπορούσε ναναι ο Εθνικος μας Υμνος) των Ρίτσου- Θεοδωράκη  από την συγκροτημένη σαφή ,σε ιστορικές και κοινωνικές αναφορές, πολιτική μνήμη;

Με πιο δικαίωμα μπορεί να επιχειρήσει μια συναισθηματική σύζευξη με νέα ιστορικά και κοινωνικά συμφραζόμενα στον αντίποδα της προηγούμενης ταύτισης;

Εκ πρώτης όψεως η περιπλοκή φαίνεται να είναι διπλή .

Κατ’ αρχάς έγκειται στην επιχειρούμενη νέα συναισθηματική πολιτική ταύτιση δηλαδή σε μια μετατόπιση στο όριο της βλασφημίας , της προσβολής (Υβρι τη λέγαν οι Αρχαίοι) αν υπολογίσει κανείς τις τυπικές πολιτικές συντεταγμένες του «πριν και μετά»

Δευτερευόντως  έγκειται στην καθ’ εαυτή πολιτική πλατφόρμα που παρουσίασε -ο Μίκης-στην συγκέντρωση .

Το πρόβλημα προέκυψε με την φυσική παρουσία του Θεοδωράκη στην συγκέντρωση ανεξάρτητα από τις απόψεις του και την επιχειρούμενη νέα συναισθηματική σύζευξη της μουσικής του με την νέα συγκυρία και τον  κόσμο της.

Η φυσική παρουσία του Μίκη επικράτησε της μουσικής του μνήμης και της πολιτικής του πλατφόρμας. Ο Μίκης παρευρέθηκε ως ένα συμπαγές πολιτικό και αισθητικό «όλον». Ο ομιλών Μίκης , ο φυσικά παρών, παρουσιάστηκε ως παράγοντας πολλαπλών διαδικασιών : της διάλυσης ή αμφισβήτησης των απομνημονευμένων συναισθημάτων “εγγεγραμμενων στο DNA”( ο Μίκης της αριστεράς ) και της  χαοτικής ανασυγκρότησης μιας νέας αισθητικής συναισθηματικής ταύτισης ( ο Μίκης της Μακεδονίας) . Χωρίς τη φυσική παρουσία του Μίκη ,η ίδια του η πολιτική πλατφόρμα τα ίδια του τα τραγούδια ως μουσική υπόκρουση του ίδιου του συλλαλητηρίου δεν θα παρήγαγαν το ίδιο αποτέλεσμα(ας πούμε με ένα ηχογραφημένο πολιτικό μήνυμα). Ούτε η αναπαραγωγή της μουσικής του σε άλλες συνθήκες ούτε οι όποιες πολιτικές του θέσεις, παράγουν αφ’ εαυτές καμία έκπληξη ή ανησυχία (Μίκης ειναι οτι θέλει.... λέει,οτι θέλει ...κάνει).

Ακριβώς αυτός ο Παρών, ο «όλος» Μίκης ενόχλησε γιατί παρουσιάστηκε ως υποτιθέμενος απόλυτος Ιδιοκτήτης της τέχνης του, των συναισθηματικών και ιστορικών παραμέτρων της τέχνης του. Με μια έννοια ο Μίκης παρουσιάστηκε ως Θρησκευτική Φιγούρα με μυστικιστικά συμφραζόμενα και μαγικές επιδράσεις σε μια λατρευτική Τελετή για πολλούς.Πιστεύω οτι ετσι το κατάλαβε και ο ιδιος, γιαυτό το χαμoγελό του(ικανοποίησης) στο συνθημα “Μικη αλλάζεις την ιστορία”  Εκει πάνω στο καροτσακι του σαν Αι Γιώργης Τροπαιοφόρος -στάλογο καβάλα-(με τροπαιο την αρετή που έκλεψε απο τη Δεξιά ,τον Πατριωτισμό)

Αυτή η αισθητική διάσταση του συλλαλητηρίου παρέπεμψε στον πιο ακραιφνή συντηρητισμό.(Μιχαλιλάκος-Κασιδιάρης) 

Oλοι μας, όταν μας αρέσει το έργο ενός δημιουργού(αν μας αρέσει), θεωρούμε αυτονόητο πως ο άνθρωπος που το δημιούργησε, σαν προσωπικότητα, είναι ισάξιος με το έργο του, παραγνωρίζοντας έτσι ότι έχει και αυτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, προτερήματα και ελαττώματα.

Θαυμάζουμε τον Καζαντζάκη που μιλά για άφοβους, γενναίους, λεβέντες  Κρητικούς, αλλά ο ίδιος επειδή φοβόταν τον πατέρα του παντρεύτηκε την Γαλάτεια στην εκκλησία του νεκροταφείου!

Λάβροι επικριτές του όσοι στο μυαλό τους τον είχαν τοποθετημένο στην αριστερά, δεν μπορούν να χωνέψουν πως γίνεται να μιλάει ο Θεοδωράκης σε συγκέντρωση, που ενώ ακούγεται το τραγούδι του Σώπα όπου νάνε θα σημάνουν οι καμπάνες, από κάτω να χειροκροτεί ο Μιχαλολιάκος με αναπόφευκτη συνέπεια τα σκωπτικά σχόλια!

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι όψιμοι ένθερμοι θαυμαστές του για την πατριωτική του ομιλία, οι οποίοι,παραβλέποντας τα κόμματα από τα οποία έχει διατελέσει βουλευτής και υπουργός,  θεωρούν ότι είναι μια «προσωπικότητα που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με κόμματα, που είναι εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα και την αγαπάνε και υποκλίνονται όλοι σύσσωμοι οι Έλληνες».

Και οι μεν και οι δε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο Μίκης είναι μια προσωπικότητα που σε όλη την πορεία της ζωής του, ασυνείδητα,  συντονίζεται κάθε εποχή με το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα .

Έτσι όταν η Αριστερά μετά τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια άρχισε να αποκτά σημαντική δυναμική στην πολιτική ζωή, γίνεται πρόεδρος των Λαμπράκηδων (1963-1967) και  βουλευτής της ΕΔΑ (1964-1967) και με την δικτατορία συνιδρυτής του ΠΑΜ (1967) και  στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού (1970-1972).Δύσκολοι Καιροί!!!

Μετά την δικτατορία και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ανέδειξε στα μάτια πολλών την δράση του στον αντιστασιακό αγώνα της κατοχής, διετέλεσε  υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων (1978) και βουλευτής του ΚΚΕ (1981-1986).

Με την άνοδο ξανά της Δεξιάς γίνεται από το 1989-1993   βουλευτής και Υπουργός  της Νέας Δημοκρατίας.Εύκολοι Καιροι!!

Μετά την αποτυχία της Σπίθας να δημιουργήσει κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό κίνημα στηρίζει αρχικά τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΟΧΙ, αλλά όταν αρχίζουν και αυτοί να ξεφτίζουν τους ασκεί έντονη κριτική.

Επίσης ως γνήσιο πληθωρικό άτομο σε όλη την μακρόχρονη ζωή του μέχρι τα σημερινά βαθιά γεράματα είτε με την μουσική του, είτε με την ενασχόληση του με την πολιτική είναι προφανές ότι ενσυνείδητα ή όχι επεδίωκε να βρίσκεται στο προσκήνιο

Η χθεσινή του αποδοχή από χιλιάδες κόσμο είμαι σίγουρος ότι του προσέφερε άφατη ικανοποίηση που ήταν εμφανής στο πρόσωπο του, που έλαμπε και  είμαι σίγουρος ότι του θύμισε τις αξέχαστες μεταδικτατορικές μέρες που γέμιζε τα γήπεδα και μας συνέπαιρνε με τα τραγούδια του.

 Είχε καταφέρει ξανά στα 93 του να βρίσκεται στο προσκήνιο της χώρας του!(Υπέροχο γιαυτόν και θλιβερό για μας ο μπροστάρης ναναι στα 93 του)

Και να βγάζει τη γλώσσα του σαυτους που τον συν-μετρουσαν στις δυναμεις τους,σαυτους που αν διαφωνούσε κανείς μαζί τους είταν προδοτης ,χαφιες, πρακτορας της αντιδρασης.

Υποστηρίζοντας  να μην υπάρχει το όνομα Μακεδονία στο όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής  Δημοκρατίας της Μακεδονίας,  προφανώς δεν θυμόταν πως πριν καμιά 20 χρόνια όταν είχε θριαμβεύσει στα Σκόπια, ως επίσημος προσκεκλημένος του υπουργείου Πολιτισμού της πΓΔΜ στην συναυλία που είχε δώσει παρουσία του Γκλιγκόροφ με την Κρατική Ορχήστρα και Χορωδία των Σκοπίων, είχε δηλώσει:

«Πάντως νομίζω ότι το θέμα της ονομασίας θα ξεπεραστεί όταν οι σχέσεις των δυο λαών φθάσουν σε τέτοιο σημείο, που το όνομα δεν θα έχει καμιά σημασία». 

Τελικά με την πάροδο του χρόνου και όταν ο Μίκης αλλά και πολλοί από μας δεν θα βρίσκονται πλέον στην ζωή ίσως μερικοί να θυμούνται ακόμα ότι είχε πει το περίφημο Καραμανλής ή  τανκ και το πρόσφατο για τον αριστερόστορφο φασισμό. 

..Αλλά ας στοχαστούμε αν έχουμε άλλες( διστυχως, λίγες πολυ λίγες ) προσωπικότητες να τραβούν τον δρόμο τους να τον χαράζουν μόνοι τους (έστω με την πληθωρικότητα του Μίκη) και να αφήνουν ίχνη στο συλλόγικό ασυνείδητο σαν τον Μίκη.Οι περισσότεροι διαλέγουν την Μελαγχολία.