Bellum omnium contra omnes

Υεμενη-Ενας  πόλεμος(ολων εναντίον όλων)- bellum omnium contra omnes

Για τη  Υεμένη και τους Γεμενίτες έχω ξαναγράψει      εδω      κείμενο με  τίτλο Κατ, Ζαμπίγια και καφέ ---Τσιγάρο, πρέφα και καφέ.

Αλλά επειδή τώρα  πια το πράγμα έχει φτάσει στο μη  παρα πέρα και ένας ολόκληρος πληθυσμός είναι στα όρια της επιβίωσης(ηδη έχουμε 85000 παιδιά θύματα της πείνας) και 14000000 από τα  28000000 που είναι ο πληθυσμός είναι σε λιμο θα προσθεσω και τα παρακάτω ιστορικα  στοιχεία!

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε στην ένωση της Βόρειας και της Νότιας Υεμένης το 1990.

Ο νέος ηγέτης της ενοποιημένης Υεμένης ήταν ο Ali Saleh, ο οποίος προηγουμένως ήταν ο ηγεμόνας της Βόρειας Υεμένης.

Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε το 1994.

Η Νότια Υεμένη θεώρησε ότι το καθεστώς του Saleh την περιθωριοποιούσε.

Ο Saleh πολύ γρήγορα κατέπνιξε την επανάσταση της αντιπολίτευσης.

Ωστόσο σύντομα υπήρξαν και άλλα προβλήματα, αυτή τη φορά στη Βόρεια Υεμένη.

Ο Sheikh Hussein al-Houthi (1956 - 2004) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης.

Ξεκίνησε ένα θρησκευτικό επαναστατικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ο στόχος του ήταν να επαναβεβαιώσει τον παραδοσιακό Σιιτισμό του Zaydi, ο οποίος έχανε το έδαφος από τους φονταμελιστές σουνίτες   που υποστηρίζονταν από τη Σαουδική Αραβία.

Οι οπαδοί του και η κίνησή του ονομάστηκαν Houthis.

Μεταξύ του 2004 και του 2010 υπήρξαν έξι συγκρούσεις μεταξύ των Houthi και την κυβέρνηση του Saleh.

Το Σεπτέμβριο του 2004, η κυβέρνηση της Υεμένης ανακοίνωσε ότι ο στρατός τους σκότωσε τον al-Houthi μαζί με τους 20 από τους οπαδούς του.

Η κυβέρνηση της Υεμένης δημιούρησε ένα μάρτυρα.

Εμπνευσμένοι από τις διαμαρτυρίες στην Τυνησία, δεκάδες χιλιάδες  Γεμενίτες  βγήκαν στους δρόμους τον Ιανουάριο του 2011, ζητώντας την παραίτηση του Saleh.

Ο Saleh αρνήθηκε να παραιτηθεί και ξεκίνησε η αιματοχυσία.

Όμως, ο Saleh αναγκάστηκε να υποκύψει στις εγχώριες και διεθνείς πιέσεις και να υπογράψει συμφωνία για παραχώρηση εξουσίας.

Τον Φεβρουάριο του 2012, ο αντιπρόεδρος του, Abdrabbuh Mansour Hadi, αναλαμβάνει την εξουσία.

Η συμφωνία υποστηρίχθηκε από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο η ειρήνη δεν κράτησε πολύ καθώς ο Hadi απώλεσε τον έλεγχο πολύ γρήγορα.

Υπήρξαν επιθέσεις της Αλ Κάιντα, η οικονομία βούλιαζε, η Νότια Υεμένη ήθελε να αποσχιστεί ξανά, και οι αντάρτες του Houthi είχαν ξεκινήσει πολεμικές συγκρούσεις με την κυβέρνηση του Hadi.

Πραγματοποιήθηκαν προσπάθειες για τη δημιουργία ενός νέου συντάγματος, αλλά κανείς δεν μπορούσε να συμφωνήσει σε τίποτα.

Η Υεμένη δανείστηκε χρήματα από το ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ, ως μέρος της δανειακής σύμβασης, ζήτησε μέτρα λιτότητας.

Έτσι, το 2004, ο Hadi ανακοίνωσε περικοπές στις επιδοτήσεις καυσίμων.

Η τεράστια αύξηση των τιμών των καυσίμων χτύπησε τον πληθυσμό που πλήττεται κυρίως από τη φτώχεια πολύ σκληρά και χρησίμευσε για να προκαλέσει τους διαδηλωτές που υποστηρίζουν το Houthi για περαιτέρω αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.

Ο Hadi σταμάτησε τις περικοπές, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Οι αντάρτες των Houthi καταλαμβάνουν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της πρωτεύουσας, Sanaa, τον Σεπτέμβριο του 2014.

Ο Hadi υπογράφει ειρηνική διαμεσολάβηση με τον ΟΗΕ για να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση μέσα σε ένα μήνα.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 οι Houthi απορρίπτουν τη νέα κυβέρνηση και το σύνταγμα.

Θέτουν τον Hadi υπό κατ 'οίκον περιορισμό, αλλά ο Hadi καταφέρνει να δραπετεύσει στον Άντεν.

Τον Φεβρουάριο του 2015, οι Houthi καταλύουν το κοινοβούλιο και σχηματίζουν μια νέα μεταβατική κυβέρνηση.

Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Ηνωμένες Πολιτείες καταγγέλλουν γρήγορα το πραξικόπημα.

- Τον Μάρτιο του 2015 οι Houthi επεκτείνουν τη στρατιωτική τους εκστρατεία.

Είναι σε θέση να καταλάβουν μεγάλα τμήματα της χώρας.

Ο Hadi  καταφεύγει στη Σαουδική Αραβία.

Στη Σαουδική Αραβία είναι Σουνίτες.

Η Υεμένη (το τμήμα Houthi) είναι Σιίτες.

Το Ιράν (Shia) υποστηρίζει την Υεμένη.

Η Σαουδική Αραβία μισεί το Ιράν.

Η Υεμένη (Houthis) και το Ιράν (Shia) κέρδιζαν.

Αυτό ήταν πάρα πολύ για τη Σαουδική Αραβία.

Έτσι, σχημάτισαν έναν στρατιωτικό συνασπισμό με οκτώ άλλα αραβικά κράτη.

Αλλά τα όπλα και η υλικοτεχνική υποστήριξη προέρχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία,Γερμανία αλλά και εμείς τους  πουλήσαμε «περισσευουμενες» σφαίρες(Υπόθεση Καμένου).

Ο συνασπισμός ξεκίνησε την εκστρατεία αεροπορικών επιδρομών τον Μάρτιο του 2015 για να νικήσει τους Houthi και να αποκαταστήσει την εξουσία του Hadi.

Με τη συντριπτική υπεροχή των όπλων και την υποστήριξη των ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία, εκτιμούσε ότι η πολεμική σύρραξη θα τελείωνε μέσα σε λίγους μήνες.

Ωστόσο μέσα σε διάστημα ενός έτους, ο συνασπισμός έχει κάνει καταφέρει να κερδίσει ελάχιστα εδάφη.

Η Υεμένη είναι λειτουργικά διαιρεμένη σε δύο χώρες ή κυβερνήσεις.

Οι Houthis στη Σαναά και ο Hadi στο Άντεν.

Όλες οι διάφορες διαμεσολαβητικές ειρηνευτικές συνομιλίες δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα.

Το 75% των κατοίκων της Υεμένης χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, περίπου 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από την πείνα, η χολέρα γίνεται επιδημία, το Ριάντ εμποδίζει ακόμα την είσοδο νωπού εμφιαλωμένου νερού στη χώρα.

Όπως ακριβώς στη Συρία, ένας εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε ως ένας «πόλεμος δια αντιπροσώπων» μεταξύ των Σιιτών και Σουνιτών και μετεξελίχθηκε σε έναν «πόλεμο όλων εναντίον όλων» (ή bellum omnium contra omnes). Οι τζιχαντιστές (Αλ Κάιντα και Ισλαμικό Κράτος), οι Χούθι και η παράταξη του al-Hadi έχουν εμπλακεί σε έναν πόλεμο δίχως ορατό τέλος παρά τις όποιες ειρηνευτικές προσπάθειες έχει αναλάβει το (ουδέτερο) Ομάν. Ο μεγάλος χαμένος στον πόλεμο αυτό αναδεικνύεται ο πληθυσμός. Στους ήδη χιλιάδες νεκρούς αμάχους προστίθενται τα εκατομμύρια των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας και των επιδημιών σε μια χώρα που εισάγει το 90% των τροφίμων της. Προς το παρόν η κατάσταση στο πεδίο της μάχης χαρακτηρίζεται ως τέλμα: οι Χούθι δεν μπορούν να νικήσουν τους αντιπάλους τους και αντιστρόφως. Μεγάλοι κερδισμένοι στον πόλεμο αυτό αναδεικνύονται πέραν πάσης αμφιβολίας οι τζιχαντιστές. Η δημιουργία τζιχαντιστικών θυλάκων στην κεντρική Υεμένη, στο πρότυπο της Λιβύης, εγκυμονεί κινδύνους για τη διεθνή ναυσιπλοΐα στα Στενά του Άντεν αλλά και την παραγωγή πετρελαίου στη γειτονική Σαουδική Αραβία.

Τρομακτικές διαστάσεις έχει λάβει πλέον η επισιτιστική κρίση που μαστίζει την Υεμένη, με τα στοιχεία να δείχνουν ότι κάθε δέκα λεπτά πεθαίνει ένα παιδί μικρότερο των 5 ετών.