Χαμένος στον Πλανήτη με τα Μοσχομπίζελα..

Χαμένος στον Πλανήτη με τα Μοσχομπίζελα..

Όταν η ηλικία μου μούχε χαρίσει  μποϊ ως και μια πήχη, είχαμε κάθε καλοκαίρι σπαρμένο ένα κομμάτι του κήπου με μοσχομπίζελα.

Τα φύτευε την Ανοιξη η μάνα μου,τα σποράκια σε φυτώρια(καφάσια με χώμα) και μεταφύτευε τα ανεπτυγμένα μικρά φυτά στον κήπο.

Στα δικά μου μάτια είταν ένα χρωματιστό δάσος.

Χωνόμουνα μέσα στα δρομάκια αυτού του δάσους σαν άλλος εξερευνητής,άνοιγα δρόμους προσεκτικά μη τα τσακίσω, παραμέριζα  κορμούς, ξετύλιγα τα έλυτρα  που «πιάνονταν» τονα με τα άλλο και με τα καλάμια υποστήριξης ,κούρνιαζα σε πιο  ανοικτούς  χώρους, βοτανολογούσα  χορτάρια , ζιζάνια ,έδινα  ονόματα  σε συγκεκριμένα  φυτά και πολλές  φορές ξάπλωνα «υπο την σκιά»  τους.

Είμουνα ένας εξερευνητής στον Πλανήτη των μοσχομπίζελων,ανάπνεα τις λεπτές μυρωδιές τους και ο ουρανός μου είταν πολύχρωμος ασπρος, μωβ,ροζ,κοκκινος,γκρενά,μπλε και γαλαζιος, πορτοκαλί και αλλα.Μη σας πουν κίτρινα .Δεν υπάρχουν κίτρινα όπως δεν υπάρχουν και μπλέ τριαντάφυλλα (αν  δείτε είναι «βαμμένα»).

Αν είμουνα  περισσότερο φισιοδιφικός  ίσως  νάχα ανακαλύψει τους Νόμους  τους κληρονομικότητας.Πολυ μεγαλύτερος έμαθα ότι ένας  παλιοκαλόγερος  παίζοντας με μοσχομπίζελα βρήκε αυτούς τους Νόμους. Μέντελ τον λέγανε.

Τελοσπάντων στάθηκα άτυχος  γιατί  γεννήθηκα αργά. Οτι και να ανακάλυπτα  πάντα κάποιος  παλιότερος  τόχε  βρεί!!

Βέβαια δουλειά μου εμένα είταν να εξερευνώ  νέους Πλανήτες  κιοχι τους Νόμους της φύσης.

Αργότερα σε μια άλλη εξερεύνηση μου, απομακρύνθηκα χωρίς να το καταλάβω σε μια απόσταση 4 ετών φωτός και από την Αγ.Φανουρίου έφτασα περίπου στην Αλαμάνας.

Άλλος Γαλαξίας εκεί!Τα σπαρτά  είταν ενάμιση μέτρο ψηλά και εγώ   λιλιπούτειος.

Για κακή μου τύχη δεν είχα τα σποράκια του κοντορεβιθούλη ούτε το μιτο της Αριάδνης!

Χαθηκα  λοιπόν σαυτόν τον Σιταροπλανήτη και έπαιρνε να «πέφτει» και ο ήλιος του.

Για καλή μου τύχη με βρήκε η Αστροχωροφυλακή και με γύρισε σπίτι μου.

Τώρα να σας π ω κάτι.

Στον πλανήτη Γη έχουν κάποια βάρβαρα θάλεγα έθιμα και τιμωρούν τους εξερευνητές αν δεν τηρήσουν τα πρωτοκολλα,με σκληρές τιμωρίες πού δεν βάζει ανθρώπου νούς( Αυτά που έκανε η Ιερά Εξέταση είναι χάδια).

Ε  λοιπόν αυτό έκανε και η μάνα μου.Δεν θυμάμαι αν είταν μαυτήν την  αφορμή αλλά έμεινα κρεμασμένος μέσα σ’ένα τσουβάλι από την κληματαριά αποπου μπορούσα να μελετώ και να μετράω τις ρώγες των σταφυλλιών.

Και τη λέγανε κυρα-Καλή!!!

Λαικισμός και Like-ισμος

  

Φίλος πρόσφατα μιλώντας για τον λαικισμό έκλεισε το κείμενο του με τη φράση

«Γνωρίζω,βέβαια, ότι φίλοι κ γνωστοί θά αποφύγουν τήν εμπλοκή τους σ αυτήν τή συζήτηση..αλλά τοΰς συγχωρώ...

Αγανακτισμένος..»

Ας μπλέξουμε λοιπόν......

Ο λαϊκισμός ως μία μορφή Πολιτικής  Ιδεολογίας αντιπαραβάλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ.

Δεν είναι κάτι νέο η επίκληση του ονόματος του Λαού. Ολα τα συντάγματα μας λένε ότι η εξουσία πηγάζει από τον Λαό και χάριν αυτού εξασκείται.

Επειδή στην Ευρώπη σαρώνει ο Λαικισμός  και ίσως μετά  τις Ευρωεκλογές αλλάξει και τον Πολιτικό Χάρτη άρδην, ας πούμε λίγα λόγια γιαυτόν. Σίγουρα είναι μεγάλο θέμα και δεν καλύπτεται εύκολα σε ένα κείμενο μιας σελίδας.

Ο λαικισμός  μπορεί να είναι δεξιός και Αριστερός.

Σαν δεξιός  περιχαρακώνεται στην υπεράσπιση του Εθνους.(Εθνολαικισμός)

Κατά τους μελετητές του ο Λαικισμός είναι μια ιδεολογία «ισχνου  πυρήνα» (πάει να πεί απλή) που διαχωρίζει την κοινωνία σε 2 ομάδες τον «αγνό λαό» απέναντι στις «διευθαρμένες ελίτ» και μας λέει πως η πολιτική πρέπει ναναι έκφραση της «γενικής βούλησης»(volonte general).Αρα ο λαικισμός «κολλαει» γίνεται paste   σε άλλες ιδεολογίες.

Επίπτωση του λαικισμού είναι η Ηθικοποίηση της Πολιτικης   που υπονομεύει κάθε συμβιβασμό και προσέγγιση των πολιτικων δυναμεων.Εχουμε τους «φίλους του Λαού»(που είναι βέβαια ηθικοί  (βλέπε Ηθικό πλεονέκτημα)και τους εχθρούς(τροικα εσωτερικου και εξωτερικου) τους διευθαρμένους και ανήθικους.

Ο Λακλάου  πατέρας του Αριστερου  λαικισμού στο «Ηγεμονία και σοσιαλιστική στρατηγική» αναφέρει ότι προϋπόθεση για την ανάδυση μιας νέας συλλογικής βούλησης είναι η ανάδειξη ενός εχθρού (η «κάστα», η «ολιγαρχία») και η συσπείρωση γύρω από έναν χαρισματικό ηγέτη (που «ματώνει αυτός για να μη «ματώσει ο Λαός!).

 Για να πείσεις τον άλλο, δεν χρειάζεται να έχεις καλύτερα επιχειρήματα. Μπορείς να παίξεις με τα συναισθήματα, το μάρκετινγκ και τα εθνικά σύμβολα.

Γνωστά παραδείγματα λαϊκιστών ηγετών είναι ο Ρούζβελτ,Περόν ,Βάργκας, Μπολιβάρ ,Χίτλερ,αλλά και σήμερα οι Ποντέμος,ο Κόρμπιν,Βίλντερς, ο Τραμπ ,Μαδούρο, Ορμπαν,Πούτιν  και άλλοι ,για  να μη μιλήσω για τους δικούς μας.

Επειδή σε πολλές  περιοχές του Τρίτου Κόσμου, κυρίως στη Λατινική Αμερική, λαϊκιστές ηγέτες  πολεμούσαν τα Δυτικά συμφέροντα, ο χαρακτηρισμός «λαϊκιστής» απέκτησε αρνητική χροιά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, και καταγγελία του «ανεύθυνου λαϊκισμού» ανήκε στο ιδεολογικο-πολιτικό οπλοστάσιο της Αμερικανικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, που ήθελαν να αποτρέψουν την εθνικοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Στην Ελλάδα έχουμε μακρόχρονη  λαικιστική  παράδοση πολλών δεκαετιών (λέγε με Πασοκ) που συνεχίζεται και σήμερα με άλλη μορφή ,ο «πατριωτικός αριστερός  λαικισμός» του Ανδρέα συνεχίζεται στις μέρες μας και αποδίδει καρπούς και προς τις 2 φορές του φασματος  βλέπε Χ.Αυγη, Ν.Δ ,Ανελ και ΣΥΡΙΖΑ,Λαε,ΚΚΕ,Βαρουφακης,Ζωη κ.λ.π  κ.λ.π.

Ο λαός είναι ένα αφηρημένο υποκείμενο (ας πούμε η μη προνομιούχοι) το Κόμμα είναι ένα «τσόφλι» και μόνο ο Αρχηγός ίσταται Υπεράνω.

Αν μάλιστα όπως συμβαίνει σήμερα η Πολιτική σου Αναλυση έχει πάει Περίπατο(μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν απομένει παρά μόνο ο Αρχηγός αλλα και το «Η Εμείς η Αυτοί».

Και επείδη βέβαια δεν έχεις και το περιθώριο να παίξεις «λαικα» με τους Πελατες σου(λόγω κρίσης και ανέχειας) δεν μπορείς να έχεις και μια κατάσταση Win-Win(φορτώνοντας βέβαια τις επόμενες γενιές με δανεικά).

 Πως ξεπερνιέται όμως ο λαικισμός , η δημαγωγία και χειραγώγηση των πολιτών.

Πρώτα με μέτρα (θεσμικά) κατά των λαικιστών που πρέπει να είναι άμεσα .

Με διεύρυνση της συμμετοχής του πολίτη στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αν δεν θέλουμε να φουντώσουν οι άτυπες (π.χ. καταλήψεις). Δεν πρέπει να καλείται να αποφασίσει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. Προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλουν: α) Η υιοθέτηση του μηχανισμού της ανάκλησης αιρετών προσώπων με εκτελεστική εξουσία ύστερα από πρωτοβουλία πολιτών, β) η θέσπιση δημοψηφισμάτων τοπικού χαρακτήρα και γ) η εισαγωγή νομοθετικών προτάσεων στο Κοινοβούλιο με πρωτοβουλίες προερχόμενες εκτός Κοινοβουλίου από την κοινωνία πολιτών.

Επιτέλους ας θυμηθούμε τον  εξοστρακισμό των Προγόνων μας.

Επιπλέον, πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανοίξει. Αυτό σημαίνει ταχύτερη «ανακύκλωση» στην εξουσία των πολιτικών ελίτ ( μικρότερες θητείες)  και περιορισμό της ισχύος των πολιτικών κομμάτων. Σημαίνει επίσης μείωση του κόστους της δημοκρατίας, ώστε να δίνεται σε περισσότερους το δικαίωμα εμπλοκής τους στα κοινά αλλά με ουσιαστικούς ελέγχους). Και εδώ μπορούν να εξεταστούν συγκεκριμένες προτάσεις: α) Απόλυτη διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, β) επιβολή μέγιστου ορίου θητείας για τους αιρετούς αντιπροσώπους (π.χ. δύο πλήρεις θητείες ή οκτώ χρόνια), γ) κατάργηση της υποχρεωτικής κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, η δημοκρατία μας σήμερα βρίσκεται περίπου στο ίδιο σημείο με αυτό που ήταν στον 19ο αιώνα λίγο πριν από τη διεύρυνση του δικαιώματος της ψήφου σε όλους. Ασφυκτιά, βαλτώνει και απειλείται. Αν θέλουμε να την ανανεώσουμε, απαιτούνται αμέσως θεσμικές αλλαγές μεγάλης ισχύος αλλιώς κινδυνεύουμε από τη λαϊκιστική απειλή.

Αλλά υπάρχει και ο  Λαός  που πέφτει θύμα χειραγώγησης και  που είναι Μαραζιάρης.....

Τα  τελευταία 25 χρόνια μιας ανείπωτης παρακμής και παρασιτοποίησης, 25 χρόνια τετράωρης –κατά μέσον όρο– τηλεθέασης και συμμετοχής στα σοσιαλ μίντια , δάνειας ευμάρειας και το αλαλούμ της παγκοσμιοποίησης, έφθειραν βαθύτατα το ίδιο το λαϊκό σώμα, την ευθυκρισία, ακόμα και την πνευματική μας υγεία.

Eχουμε  πολίτες του «καναπέ» και του LIKE!!

Κατά τον ίδιο τρόπο, που τηρουμένων των αναλογιών, η εφτάχρονη δικτατορία είχε αποκτηνώσει πολιτιστικά ένα μεγάλο μέρος του έθνους. Και τώρα η ζημιά είναι μεγαλύτερη, γιατί έχει αγγίξει περισσότερα, βαθύτερα και πολύ πιο ζωτικά όργανα του λαϊκού σώματος.

Η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Μόνο με Πολιτική παιδεία (ας διδαχτεί επιτέλους ο Αριστοτέλης στα σχολεία!) μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ενισχυθεί η κρίση των πολιτών, η ορθολογικότητα,  η αξιοπρέπεια του, η εκτίμηση στον εαυτό τους.

Και αυτό απαιτεί Γνώση και Χρόνο.

Οι Ωραίοι των ορέων.

Μετά τον Πόλεμο οι γονείς  μου -εσωτερικοί μετανάστες -(όπως και τόσοι άλλοι) έχτισαν με τα χέρια τους (βοηθήσαν συγγενείς  και γείτονες) 2 δωμάτια με πλίθρα .

Το σπίτι είχε προσανατολισμό με ανοίγματα στη Μεσημβρία (Νότος), ενώ η βορεινή πλευρά του είταν  «ταπωμένη» χωρίς ανοίγματα. Σκεπή από κεραμίδια ,ταβάνι από «μπαγλαντόπηχες» σοβατισμένες.

Βικλιματικός σχεδιασμός όπως επέβαλλε η λαική αρχιτεκτονική παράδοση,όπως χτίζονταν τα σπιτια εκείνες τις εποχές.

Το σπίτι είχε 2 «παρακολουθήματα».

Ακριβώς απέναντι ένα κουζινάκι 2Χ3 με σκελετό από καδρόνια τοίχους από «πεπιεσμενο»χαρτόνι,σκεπή από ταύλες «ντυμένες» από πάνω με πισσόχαρτα.Το κουζινάκι είταν ότι πρέπει για έναν εκκολαπτόμενο Νέρωνα σαν και μένα και βέβαια το λαμπάδιασα με την πρώτη ευκαιρία παίζοντας με τα σπίρτα (ναι τα μαύρα, αυτά με φωσφορο και θειάφι).

Παραπλεύρως και στα δυτικά των 2 δωματίων και σε μια απόσταση 5-6 μέτρα ,απομωνομένα  υπήρχε ένας  χώρος 1,2Χ1,2 με σκελετό ξύλινο και τοίχους από πήχες ξύλου σκεπασμένος  πάλι με ξύλα.Χρησίμευε  ως «τουαλέτα» η «λουτρό» η αγγλιστί W.C.

Τότε βέβαια είχε άλλα ονόματα. Το λέγαμε Αποχωρητήριο η Καμπινέ η Απόπατο.

Τελοσπάντων  αυτός ο χώρος που δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από την καλύβα του Καραγκιόζη ,εσωτερικά είχε μόνο 2 αξεσουάρ .Μια τούρκικη τσιμεντένια  λεκάνη και ένα σιδερένιο άγγιστρο ,όπου καρφώναμε (το κατευφημισμό ) χαρτί υγείας. Αυτό πάλι δεν είταν τίποτε παραπάνω από χαρτί από παλιές εφημερίδες και περιοδικά.

Σαυτό όμως το Χώρο έκανα την πρώτη επαφή μου με την λογοτεχνία.Διέσωσα από την ολέθρια ανυπαρξία 2 κρεμασμένες φυλλάδες καρφιτσωμένες στο τσιγκέλι(άγγιστρο αν προτιμάτε) τις οποίες φυλλάδες  έκρυψα και βέβαια διάβασα με μεγάλο πάθος.

Η μια φυλλάδα είταν ο « Καραγκιόζης Γραμματικός».Δεν ξέρω αν είταν  του Σπαθάρη η άλλου αλλά είταν ένα υπέροχο κείμενο με αξεπέραστους διαλόγους. Αλλά γιαυτό ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά.

Η άλλη όμως φυλλάδα είχε ένα εξώφυλλο πολύ τρομακτικό ζωγραφισμένο με μαύρη σινική μελάνη:Το κομμένο κεφάλι του Φώτη Γιαγκούλα του ληστή!Αυτό φωταγώγησε την παιδική μου ηλικία και μέκανε να διαβάσω απνευστί τα κατορθώματα του Γιαγκούλα.

Να σημειώσω εδώ ότι κάποιος μπορεί και σήμερα να «αυτοτρομοκρατηθεί» αν επισκεφθεί το Εγκληματολογικο Μουσείο και δεί την διατηρημένη Κεφαλή του ληστάρχου.Για αυτούς πάλι που αποστρέφονται τέτοια θεάματα  δινω το λινκ όπου μπορειτε με μισοκλειστα μάτια να το δείτε ψηφιακά   :         http://www.criminology-museum.uoa.gr/

Αντιγράφω από Βικιπιδια: . Ο Γιαγκούλας δρούσε στον μισό Όλυμπο και στα Πιέρια, την Ελασσόνα και την Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον άλλο μεγάλο λήσταρχο, Θωμά Καντάρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους ορειβάτες.

Σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925 σε συμπλοκή που κράτησε 8 ώρες με χωροφύλακες στην περιοχή Κλεφτόβρυση του Ολύμπου. Μαζί του σκοτώθηκε και ο εκλεκτός συνεργάτης του, Πάνος Μπαμπάνης. Επίσης, σκοτώθηκε ο λήσταρχος Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας. Τα κεφάλια των ληστών εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτήριο του δικαστηρίου για να φοβίσουν έτσι τον κόσμο. Σήμερα το κεφάλι του Γιαγκούλα, μαζί με το θρυλικό μαχαίρι του, την «Παρδάλα» (με το οποίο εκτιμάται ότι δολοφόνησε 54 ανθρώπους) εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο.

Το 1928 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσε το θέμα ομώνυμης ταινίας του Κομινάκη, σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφο.

Αυτά σε συντομία για τα πεπραγμένα του Γιαγκουλα.

Από τότε βέβαια που έγινα μυστης αυτων των αναγνωσμάτων έχω διαβάσει αρκετά για τη ληστεία και τους βίους των ληστών.

Το νεοελληνικό κράτος γεννήθηκε μαζί με την ληστεία και φαίνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν.

Ένα κράτος αναποτελεσματικό, ανοργάνωτο,άδικο,ανάλγητο , αφερέγγυο,ένα κράτος  λάφυρο στους Κωλλετηδες και στους πελάτες του κάθε Κωλλέτη,ένα κράτος  που το μισούμε όσο είμαστε απέξω και το ευλογούμε όταν είμαστε μέσα (και το υπερετούμε),ένα κράτος που κατευφημισμό έχει παρομοιασθεί (λάθος!) με  «Μπουρδέλο»,ένα τέτοιο κράτος καταφέρνει να εξαγιάζει το κάθε Ληστή και να τον εμφανίζει σαν κοινωνικό Επαναστάτη σαν Ρομπέν των Δασων σαν εκδικητή σαν προασπιστή του Λαού   που δωρίζει πεσκέσια και απονέμει Δικαιοσύνη.

Για αυτό πάντα οι ληστές από τότε και μέχρι σήμερα είχαν την αποδοχή των λαικων μαζών απολάμβαναν τον θαυμασμό του και τους τραγούδησε με όμορφα τραγούδια η Λαική Μούσα.

Υποτίθεται ότι η ληστεία τελείωσε στην Ελλάδα εκει κοντά στο 1930 αλλά αλοιμονο τα γεγονότα αυτό το διαψεύδουν.Γιατι τι άλλο είταν οι λησταρχαίοι Καραλίβανοι που προσχώρησαν στην Αντίσταση.

Αλλά για νάρθω  και στα καθημάς :Βερνάρδος,Ρωχάμης ,Παλιοκώστας αλλά και η 17 Νοέμβρη, εκεί κατατάσσονται και απέσπασαν και αποσπούν τον λαικό  θαυμασμό.

Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται μια άλλη ανάλυση .Ισως.......