Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ’60 (ΜΕΡΟΣ 6ο ..και τελευταίο)
Αφτερα
άλματα
Τον Σεπτέμβρη του 1966, τo star treck προβάλλει το 1ο επεισόδιο
Το πανεπιστήμιο στην Πάτρα είναι γεγονός.
Στη Φαλκονέρα το Ηράκλειο βυθίζεται με 200 νεκρούς.
Η ΕΡΕ ρίχνει τους αποστάτες σε συνεννόηση με ΕΚ και Κοκό το Δεκέμβρη.
Πάμε για εκλογές (που
δεν έγιναν ποτέ).
Για τη δολοφονία Λαμπράκη την πληρώνει μόνο ο Γκοτζαμάνης
Και έρχεται το 1967....
Στις 2 Απριλίου ο Κοκός ορίζει πρωθυπουργό τον Κανελλόπουλο...για να κάνει
εκλογές.
Αλλα...........όπως ίσως θυμάστε
οι Καραβανάδες...παίζουν με τα τανκς
και έχουμε και λέμε:
6000 εκτοπισμενοι, νεκροί (λίγοι ευτυχώς) ταλαιπωρίες για ολόκληρες οικογένειες,ανελευθερία,
σκοταδισμός και μια κοινωνία ανέτοιμη να
αντιμετωπίσει αυτό το Κακό. Και ....και....και.. .Όλα γνωστά .
Θάλεγα ότι τα επομενα καλοκαίρια είταν «μουντά»,
συνεφιασμένα κάθε τι όμορφο είχε πάνω του μια σκιά. Τα καλοκαίρια
έπαψαν να είναι ανάλαφρα!
Οσο για μένα και το
καλοκαίρι του 1967.......
Δεν δούλεψα. Πήγα 2 μήνες φροντιστήριο στου Μαντά απέναντι από το Πολυτεχνείο, έδωσα εξετάσεις
και πέρασα εκεί που «γούσταρα» πολύ. Μαθηματικό Αθήνας.
Θα’ λεγα πως έμαθα
μερικά μαθηματικά για ένα χρόνο, αλλά
πιο καλά έμαθα Τάβλι, Σκάκι, Πρέφα, Μπριτζ και άλλα ευγενή αθλήματα .Γιατί με 4 ώρες μάθημα πώς να περάσει η μέρα σου στην Αθήνα.
Δεν άντεχα αυτούς τους αργόσυρτους ρυθμούς. Την επόμενη χρονιά εγκατέλειψα αυτό
που είχα ονειρευτεί και προσγειώθηκα στα πιο «
σκληρά».
Εδωσα εξετάσεις και πέρασα Πολυτεχνείο. Εκεί τουλάχιστον είχαμε περίπου 60 ώρες τη βδομάδα μαθήματα και εργαστήρια . Ότι πρέπει για τα γούστα μου.
Αλλά με τις γνώσεις
που είχα συσσωρεύσει πήρα «ταξική
προαγωγή» και από μισθωτός έγινα ελεύθερος επαγγελματίας κάνοντας «ιδιαίτερα» στα θετικά μαθήματα σε μαθητές Γυμνασίου που είχαν να καλύψουν
ελλείψεις της χρονιάς.
........................
Στη Γυμναστική στο Γυμνάσιο είχα καλούς βαθμούς. Οχι
γιατί είμουνα τύπος αθλητικός (κάθε
άλλο!) αλλά μ’ άρεσε το άλμα εις μήκος
και είχα κάποιες επιδόσεις.
Ιδιαίτερα μ’ άρεσαν εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που «πετάς»
στον αέρα, υπερίπτασαι και μαζί με μένα πέταγε και η φαντασία μου. Ενοιωθα τη ζάλη του
Ικαρου την σβελτάδα του Σίλβερ
Κουικ,και διακτινιζόμουνα σαν τον Παράξενο Αδάμ.
Η καριέρα μου σαν «άλτης»
έληξε άδοξα όταν μια φορά την ώρα που
πάταγα για να κάνω το άλμα συγκρούστηκα
με επερχόμενο συμμαθητή μου κατά λάθος .Γκρεμοτσακιστήκαμε και οι 2 με
τραύματα ευτυχώς χωρίς
κατάγματα.
Τα λέω αυτά για να κάνω ένα
παραλληλισμό!
Στο ξεκίνημα της πορείας μου στη ζωή σαν ενήλικας η Δικτατορία είταν
μια τρικλοποδιά με τραύματα πιο σοβαρά,
ανεπανόρθωτα. Σε όλες οι εκφάνσεις της ζωής έριχνε τη σκιά της και τη βία της
και εμείς νέοι έπρεπε να μάθουμε από το Μηδέν πως θα αντεπεξέλθουμε και πως θα
το αντιμετωπίσουμε.
Τα Ανάλαφρα καλοκαίρια τέλειωσαν και άργησαν να ξανάρθουν και
κάπου εδώ τελειώνει και η αφήγησή μου
που ίσως σας ταλαιπώρησε.
