Γεωργίου ...speaking

                                     Γεωργίου ...speaking!

Ο θάνατος του Γιώργου Γεωργίου ήταν η αφορμή να ξαναδούμε τη συμβολή του σε ένα ευρύτερο φαινόμενο των 90’s : την εισαγωγή στο δημόσιο  χώρο ενός λόγου ακατέργαστου , ωμού που θεμελιώθηκε στις σελίδες του ΦΙΛΑΘΛΟΥ αντάμα με το λόγο του Η.Μπαζίνα ,του Αποδυτηριάκια ,του Παρασκευά και των λοιπών δημοσιογράφων -αστέρων των γηπέδων Τετάρτης Εθνικής (εκεί που υποφέρουν οι μανάδες των διαιτητών και των "κορακιών" -λαισμαν) .

 Είναι ακριβώς η εποχή που άλλες πτυχές αυτού του πρωτόλειου  λόγου εισέρχονται στην τηλεόραση από άλλες πόρτες: Πάνια(παρατραγουδα),Αλέφαντος, Τσουκαλάς, Μικρούτσικος, Λιαροπούλου, Τατιάνα,Ερωτοδικείο , Λεωτσάκος-Τσεσμελη κλπ 

H εισβολή του ωμού λόγου που ξεκινάει σχηματικά με τον Γεωργίου , προαναγγέλλει και συνοδεύεται με μια γιγαντιαία χειρονομία άρσης πρωτοκόλλων σε διάφορα επίπεδα.

Έτσι όταν τα λεγόμενα μέσα δικτύωσης(κοινώς σοσιαλ) εισέρχονται στην επικοινωνία, βρίσκουν ώριμες τις συνθήκες.

Ο καθένας γίνεται συγγραφέας και υπερθεματίζει σε ωμότητα

 Είναι ενδιαφέρον  πως η  ορολογία  μεταβλήθηκε: από Trash το 90 , μιλάμε για Cult μετά το 2010. 

 Με κάποιο τρόπο η "πρώτη φάση" εμπεριέχει μια συστολή ή και ελαφρά ενοχοποίηση , άρα είναι Trash, ενώ σταδιακά  γίνεται ιδιαιτερότητα άρα Cult.

 Η εξέλιξη είχε μια σύνοδη  παρενέργεια : η διόγκωση του δημόσιου λόγου με υλικά από  το μενού της ωμότητας αλλά  και την θραύση στοιχειωδών πρωτοκόλλων συζήτησης. 

Με κάποιο τρόπο, τοποθετούνται όλα τα θέματα στο τραπέζι και νομιμοποιούνται όλες οι απόψεις να εκφέρονται ανεξάρτητα από τις απαιτούμενες συντεταγμένες τους το λεγόμενο πλαίσιο τους. 

Ολα  τοποθετούνται στο τραπέζι φύρδην-μίγδην με τρόπο που κτίζεται μια ΒΑΒΕΛ όπου η ασυνεννοησία τήκει την επικοινωνία και καταστρέφει οτι "κτίζεται" και τελικά γίνεται μια επιστροφή σε χαμηλότερο επίπεδο(γκρεμίζεται ο Πυργος).

Αυτό το NEWSPEAK είναι κυρίαρχο και στο δημόσιο λόγο όπου εγκαταλείπονται οι έννοιες και επικρατεί η ΑΤΑΚΑ.Φράσεις που θα ζήλευε ο Αριστοφάνης ακούγονται στην Αγορά εκτός Θεάτρου.

Πολιτικός λόγος με ατάκες("αυτοί είστε","Μητσοτάκη Γα..ργαλιέσε",σοσιαλκαρδούλες κ.λ.π. )σπάζουν οποιοδήποτε πλαίσιο δημόσιας συζήτησης και επαναφέρουν συνθήματα άλλης εποχής που φαντάζουν παρωχημένα.

Φαίνεται οτι οι ψηφοφόροι επέλεξαν να "κατασκευάσουν" το πεδίο της πολιτικής αντιμαχίας που αρμόζει στην συγκυρία και ψηφίζοντας δεν επέλεξαν μόνο "κατεύθυνση" αλλά και συγκρουσιακό Πλαίσιο.

Με αυτή την έννοια προτίμησαν το πλαίσιο με "σταθερότερους" παίκτες έτοιμους να συνυπάρξουν όπως τους ξέρανε με "αδρά" πρόσημα (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΚΚΕ) και απέρριψαν τους σχηματισμούς χαμηλού Ιξώδους και συμπεριφοράς κβαντικών αλμάτων(ΣΥΡΙΖΑ,ΜΕΡΑ 25)

Μια άλλη ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος θα είταν να δεχτούμε την άποψη οτι οι ψηφοφόροι διακατέχονται απο το Σύνδρομο της Στοκχόλμης (Ξυδάκης) ,είναι δηλαδή "Μαζοχιστές" που επιλέγουν του "Σαδιστές" τους.

Η γραμμική Ανάλυση του πολιτικού άξονα Δεξιά-Αριστερά δεν βοηθάει να κατανοήσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα και την αποτυχία των συνεργασιών.

Αλλά γιαυτό ...έπεται συνέχεια...

...Και τα κουκιά μπαγλαν...

 

                

        

     …και τα κουκιά μπαγλάν…

 Ολο και  πιο συχνά(εκλογές ένεκα) ακούμε τις φράσεις:

«Δεν βγαίνουν τα κουκιά», «κουκιά μετρημένα», «μαυρα-ασπρα  κουκιά», «δεν μας φτάνουν τα κουκιά» , «μονοκούκι» κ.λ.π.

 

Στην Αθήνα μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, για την εκλογή των αρχόντων και αξιωματούχων, παράλληλα με την ψηφοφορία υπήρχε και η αρχή της κλήρωσης, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και τα κουκιά, δηλαδή, οι γνωστοί ΚΥΑΜΟΙ. Άλλωστε και σήμερα λέμε μεταφορικά τους ψήφους κουκιά.

Ο Πυθαγόρας    συνιστούσε «κυάμων απέχεσθαι». Βέβαια,  ο Πυθαγόρας με το απαγορευτικό αυτό, πρέπει να έκανε έναν υπαινιγμό, δηλαδή, να μην ανακατεύεται κανείς στην πολιτική αν δεν είναι τίμιος, ηθικός και ικανός. «Κυάμων απέχεσθαι, ότι ου δει πολιτεύεσθαι».

 Λέμε  είναι κουκιά μετρημένα, όταν ένας υπολογισμός είναι ακριβής και δεν επιδέχεται ούτε αμφισβήτηση, ούτε κατάχρηση·

Επίσης λέμε κουκιά έφαγες, κουκιά μαρτυράς (ή μολογάς), σε κάποιον ελαφρόμυαλο ή ακατατόπιστο.

Λέμε άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα, για ασυνάρτητες φλυαρίες.

Λέμε Καλημέρα Γιάννη! / Πώς είσαι Γιάννη; Κουκιά σπέρνω για περιπτώσεις ασυνεννοησίας, όπου άλλα λέει ο ένας κι άλλα απαντάει ο άλλος.

Και οι κρητικοί έχουν την παροιμία : όποιος καλά του κάθεται και πιο καλά γυρεύγει, ο διάολος του κώλου του κουκιά του μαγειρεύγει.

Το επιστέγασμα αυτής της «κουκολογίας» είναι ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός για να έχουμε κυβέρνηση μετά τις  επερχόμενες εκλογές.

Μήπως όμως και μετά από κάθε εκλογές  το πλήθος των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων είναι συγκρίσιμο-αν όχι μεγαλύτερο-με το πλήθος όσων έχουν ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα;

Εχουμε μια απάντηση σαυτό.

Το Θεώρημα του νομπελίστα οικονομολόγου K.Arrow(1951)

Σε γενικές γραμμές μας λέει ότι δεν υπάρχει συνάρτηση Συλλογικής προτίμησης που να συμφωνεί με τη συμβατική έννοια της δημοκρατίας και ταυτόχρονα να ικανοποιεί μερικές απολύτως εύλογες απαιτήσεις.

Για περισσότερες λεπτομέρειες διερευνήστε το  στο λήμμα Κ. Arrow(Wikipedia).

Ότι είναι το Αξίωμα της Πληρότητας του Godel στα Μαθηματικά είναι το Θεώρημα του «Ανέφικτου» του Arrow στην Οικονομία-κοινωνιολογία.

Πως λοιπόν θα μπορούσαμε να ενισχύσουμε την Δημοκρατία αλλάζοντας τον τρόπο εκλογής.

Να μερικές  «σκόρπιες» προτάσεις:

1)Να ψηφίζουμε όχι μόνο αυτούς που προτιμάμε αλλά και αυτούς που θεωρούμε χειρότερους.

Για παράδειγμα αν έχουμε 10 υποψήφιους να βάζουμε 10 στον πρώτο και 1 στον τελευταίο και όλους τους αριθμούς(2 έως 9) στους ενδιάμεσους.

2)Να ψηφίζουμε ηλεκτρονικά και για σπουδαία νομοσχέδια

3)Να κάνουμε για σπουδαία διλήμματα δημοψηφίσματα(όπως ας πούμε η Ελβετία)

4)να εκλέγουμε 100 βουλευτές και οι άλλοι 200 να είναι με κλήρο.

5) Να θεσπίσουμε τον εξοστρακισμό

6)Να νομοθετηθεί το ασυμβίβαστο δεύτερης κοινοβουλευτικής θητείας.

Σταματώ εδώ  να «αραδιάζω»  προτάσεις  πιστεύοντας ότι υπάρχουν και άλλες καλύτερες.

Αν όμως μείνουμε αδρανείς στην εμπέδωση της Δημοκρατίας τότε

«Για χαραντάν και τα κουκιά μπαγλάν»

Υ.Γ . στην τελευταία ρήση τα «κουκιά» είναι οι χάντρες του κομπολογιού και το μπαγλαν είναι ο τρόπος "παιξίματος" του κομπολογιού.Μεταφορικά όμως χρησιμοποιώ την έκφραση για να υποδηλώσω οτι αν δεν αλλάξουμε τους τρόπους συμμετοχής των πολιτών η δημοκρατία θα είναι έρμαιο των δημαγωγών ,λαικιστών και όλων όσων την επιβουλεύονται.