Μετά τον Πόλεμο οι γονείς μου -εσωτερικοί μετανάστες -(όπως και τόσοι άλλοι)
έχτισαν με τα χέρια τους (βοηθήσαν συγγενείς
και γείτονες) 2 δωμάτια με πλίθρα .
Το σπίτι είχε προσανατολισμό με ανοίγματα στη Μεσημβρία (Νότος),
ενώ η βορεινή πλευρά του είταν «ταπωμένη»
χωρίς ανοίγματα. Σκεπή από κεραμίδια ,ταβάνι από «μπαγλαντόπηχες» σοβατισμένες.
Βικλιματικός σχεδιασμός όπως επέβαλλε η λαική αρχιτεκτονική
παράδοση,όπως χτίζονταν τα σπιτια εκείνες τις εποχές.
Το σπίτι είχε 2 «παρακολουθήματα».
Ακριβώς απέναντι ένα κουζινάκι 2Χ3 με σκελετό από καδρόνια
τοίχους από «πεπιεσμενο»χαρτόνι,σκεπή από ταύλες «ντυμένες» από πάνω με
πισσόχαρτα.Το κουζινάκι είταν ότι πρέπει για έναν εκκολαπτόμενο Νέρωνα σαν και
μένα και βέβαια το λαμπάδιασα με την πρώτη ευκαιρία παίζοντας με τα σπίρτα (ναι
τα μαύρα, αυτά με φωσφορο και θειάφι).
Παραπλεύρως και στα δυτικά των 2 δωματίων και σε μια
απόσταση 5-6 μέτρα ,απομωνομένα υπήρχε ένας χώρος 1,2Χ1,2 με σκελετό ξύλινο και τοίχους από
πήχες ξύλου σκεπασμένος πάλι με
ξύλα.Χρησίμευε ως «τουαλέτα» η «λουτρό»
η αγγλιστί W.C.
Τότε βέβαια είχε άλλα ονόματα. Το λέγαμε Αποχωρητήριο η
Καμπινέ η Απόπατο.
Τελοσπάντων αυτός ο χώρος
που δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από την καλύβα του Καραγκιόζη ,εσωτερικά είχε
μόνο 2 αξεσουάρ .Μια τούρκικη τσιμεντένια λεκάνη και ένα σιδερένιο άγγιστρο ,όπου
καρφώναμε (το κατευφημισμό ) χαρτί υγείας. Αυτό πάλι δεν είταν τίποτε παραπάνω από
χαρτί από παλιές εφημερίδες και περιοδικά.
Σαυτό όμως το Χώρο έκανα την πρώτη επαφή μου με την
λογοτεχνία.Διέσωσα από την ολέθρια ανυπαρξία 2 κρεμασμένες φυλλάδες
καρφιτσωμένες στο τσιγκέλι(άγγιστρο αν προτιμάτε) τις οποίες φυλλάδες έκρυψα και βέβαια διάβασα με μεγάλο πάθος.
Η μια φυλλάδα είταν ο « Καραγκιόζης Γραμματικός».Δεν ξέρω αν
είταν του Σπαθάρη η άλλου αλλά είταν ένα
υπέροχο κείμενο με αξεπέραστους διαλόγους. Αλλά γιαυτό ίσως μιλήσουμε μια άλλη
φορά.
Η άλλη όμως φυλλάδα είχε ένα εξώφυλλο πολύ τρομακτικό
ζωγραφισμένο με μαύρη σινική μελάνη:Το κομμένο κεφάλι του Φώτη Γιαγκούλα του
ληστή!Αυτό φωταγώγησε την παιδική μου ηλικία και μέκανε να διαβάσω απνευστί τα
κατορθώματα του Γιαγκούλα.
Να σημειώσω εδώ ότι κάποιος μπορεί και σήμερα να «αυτοτρομοκρατηθεί»
αν επισκεφθεί το Εγκληματολογικο Μουσείο και δεί την διατηρημένη Κεφαλή του
ληστάρχου.Για αυτούς πάλι που αποστρέφονται τέτοια θεάματα δινω το λινκ όπου μπορειτε με μισοκλειστα
μάτια να το δείτε ψηφιακά : http://www.criminology-museum.uoa.gr/
Αντιγράφω από Βικιπιδια: . Ο Γιαγκούλας δρούσε στον μισό
Όλυμπο και στα Πιέρια, την Ελασσόνα και την Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον
άλλο μεγάλο λήσταρχο, Θωμά Καντάρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του
κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους
ορειβάτες.
Σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925 σε συμπλοκή που κράτησε 8
ώρες με χωροφύλακες στην περιοχή Κλεφτόβρυση του Ολύμπου. Μαζί του σκοτώθηκε
και ο εκλεκτός συνεργάτης του, Πάνος Μπαμπάνης. Επίσης, σκοτώθηκε ο λήσταρχος
Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας. Τα κεφάλια των ληστών
εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτήριο
του δικαστηρίου για να φοβίσουν έτσι τον κόσμο. Σήμερα το κεφάλι του Γιαγκούλα,
μαζί με το θρυλικό μαχαίρι του, την «Παρδάλα» (με το οποίο εκτιμάται ότι
δολοφόνησε 54 ανθρώπους) εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο.
Το 1928 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσε το θέμα ομώνυμης
ταινίας του Κομινάκη, σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφο.
Αυτά σε συντομία για τα πεπραγμένα του Γιαγκουλα.
Από τότε βέβαια που έγινα μυστης αυτων των αναγνωσμάτων έχω
διαβάσει αρκετά για τη ληστεία και τους βίους των ληστών.
Το νεοελληνικό κράτος γεννήθηκε μαζί με την ληστεία και φαίνεται
ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν.
Ένα κράτος αναποτελεσματικό, ανοργάνωτο,άδικο,ανάλγητο ,
αφερέγγυο,ένα κράτος λάφυρο στους Κωλλετηδες
και στους πελάτες του κάθε Κωλλέτη,ένα κράτος που το μισούμε όσο είμαστε απέξω και το
ευλογούμε όταν είμαστε μέσα (και το υπερετούμε),ένα κράτος που κατευφημισμό
έχει παρομοιασθεί (λάθος!) με «Μπουρδέλο»,ένα
τέτοιο κράτος καταφέρνει να εξαγιάζει το κάθε Ληστή και να τον εμφανίζει σαν κοινωνικό
Επαναστάτη σαν Ρομπέν των Δασων σαν εκδικητή σαν προασπιστή του Λαού που δωρίζει πεσκέσια και απονέμει Δικαιοσύνη.
Για αυτό πάντα οι ληστές από τότε και μέχρι σήμερα είχαν την
αποδοχή των λαικων μαζών απολάμβαναν τον θαυμασμό του και τους τραγούδησε με
όμορφα τραγούδια η Λαική Μούσα.
Υποτίθεται ότι η ληστεία τελείωσε στην Ελλάδα εκει κοντά στο
1930 αλλά αλοιμονο τα γεγονότα αυτό το διαψεύδουν.Γιατι τι άλλο είταν οι
λησταρχαίοι Καραλίβανοι που προσχώρησαν στην Αντίσταση.
Αλλά για νάρθω και
στα καθημάς :Βερνάρδος,Ρωχάμης ,Παλιοκώστας αλλά και η 17 Νοέμβρη, εκεί κατατάσσονται
και απέσπασαν και αποσπούν τον λαικό θαυμασμό.
Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται μια άλλη ανάλυση .Ισως.......
