Νάυλον-Πολυκαρμπονέ Πάολα και Χατζιδάκης

                                 Η Πολυκαρμπονε Πάολα...και ο Χατζιδακις

Ο Χατζηδάκις στο Τρίτο στην ακμή της περιόδου , σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές του έχει φιλοξενήσει τον Φλωρινιώτη. Με υποτιθέμενο συνδετικό κρίκο την κοινή καταγωγή από την Ξάνθη ο Χατζηδάκις παραχωρεί μια ώρα για να ακούσουμε τον Φλωρινιώτη να τραγουδά τα τραγούδια του με πιάνο. Η ραδιοφωνική παράσταση συνοδεύεται από ένα σαφή έπαινο του Χατζηδάκι , το μουσικό αποτέλεσμα παραπέμπει σε αποτυχημένη προσπάθεια υποψηφίου σε Χ Factor. Η υπόθεση διασώζεται μόνο από τον έμφυτο αντικομφορμισμό του Χατζηδάκι , το πηγαίο χιούμορ του . Μετά το Τρίτο  ο Φλωρινιώτης μάλλον χάνει την συγκυρία, εννοούμενη ως επιτυχία, αλλά συνεχίζει τη διαδρομή του σε όλα τα μαγαζιά “off”   της επικράτειας.

Είναι αδύνατο να διαβλέψουμε τις προθέσεις του Χατζηδάκι, αλλά εκ πρώτης όψεως διαφάνηκε μια διάθεση αποκατάστασης ενός ελάσσονος μουσικού ρεύματος , όπως αντίστοιχα στα τέλη του σαράντα έχει αποκατασταθεί ένα τότε φαινόμενο ελάσσον,  αλλά τελικά μείζων και ρωμαλέο ρεύμα όπως τεκμαίρεται εκ του αποτελέσματος  :το Ρεμπέτικο (Αλλά, τι ειρωνία στην εξέλιξη φτάσαμε στην εικόνα να χορεύουν τον ζειμπέκικο τσαχπινογαργαλιάρες με 12ποντο,στενή φούστα,και αβυσσαλέο ντεκολτέ!).

Εδώ και τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια η συγκόλληση ή συγχρονισμός ή συνάρμοση ή παράθεση ή αλληλουχία εκφράσεων της τέχνης με διαφορετικές αφετηρίες και συμφραζόμενα είναι ρουτίνα.

Τα έχουμε δει και ακούσει όλα : Heavy Metal με κλασική ορχήστρα, βιρτουόζους βιολιού σε κρεαταγορές και μετρό, καλάζ ζωγραφικής με ρομαντικά και techno θέματα, πάσης φύσεως μουσικής αναμείξεις ethnic , θέατρα με θεατές σε κάθε νέα σχέση, κάθε χρήση τεχνολογίας σε χορό , θέατρο κλπ.

Με την έννοια αυτή η συζήτηση αν η Πάολα τραγουδάει Χατζιδάκι είναι τελειωμένη πριν αρχίσει.

Μπορεί να παρίσταται σε φεστιβάλ στην Φλώρινα,η να κάνει νούμερα στο “στην υγειά μας ρε παιδια”,αλλά αναδίδει γεύση πλαστικού ,άχρωμου, άγευστου,άοσμου .

ΣτηνΑισθητική, ο Καντ είχε προτείνει ένα ταξινομικό σχήμα, που αντανακλούσε την αίσθηση της καλαισθησίας της εποχής του. Σύμφωνα με αυτό έχουμε τρεις βαθμούς καλαισθησίας : το 1)Ευχάριστο που αφορά την ιδιωτική ευχαρίστηση- απόλαυση ( πχ το κρασί αυτό μου αρέσει αλλά είναι δυνατόν να αρέσει μόνο σε μένα), 2) το Ωραίο που αφορά μια καθολική συναίνεση για την καλαισθησία ενός πράγματος και εγείρει την δυνατότητα ελέγχου (πχ πως είναι δυνατόν να μη συμφωνούμε για την εικαστική αρτιότητα του Παρθενώνα) και 3) το Υψηλό που ανοίγεται στο άπειρο συγκινεί την ψυχή και προσδιορίζει την ελευθερία πάνω από τη σκοπιμότητα της καλαισθησίας. Το υψηλό είναι ίδιον μιας καλλιέργειας και εισάγει μια ηθική διάσταση .

Μιλάμε λοιπόν για μια μορφή   του «ευχάριστου» την οποία , ο ευρισκόμενος στα «υψηλά» Χατζηδάκις ,προσπάθησε να  ελκύσει προς τα «πάνω» ,προς το «ωραίο» . Ομοίως η Πάολα από ένστικτο ή επαγγελματική καθοδήγηση(λέγε με Λιάνης και ρέστοι) προσπαθεί να μεταβεί από την «ευχαρίστηση» στο «καλό» . Την ίδια κίνηση την βλέπουμε συνεχώς  : ο Ρουβάς εισέρχεται στην Επίδαυρο , ένα τόπο όπου ενίοτε το «υψηλό» αναπνέει βραβεύεται και συνεχίζει να φλερτάρει με άλλες εκφράσεις του «υψηλού» : το Άξιον Εστί.

Στον αντίποδα του Κάντ ο σύγχρονος Γάλλος φιλόσοφος Badiou λέει πως η Τέχνη ανήκει στο επίπεδο της αχρονικής «αλήθειας». Αυτή είναι μια βαθμίδα αφαίρεσης όπου μαζί με την Πολιτική, την Επιστήμη και τον Έρωτα ορίζουν τις διαδικασίες της κοινωνικής και προσωπικής ζωής.

Εντός αυτής της «αλήθειας» ο Badiou διαχωρίζει τέσσερεις στάσεις :την επαναστατική «συμβαντική» , την αντιδραστική την σκοταδιστική και την αναγεννητική .

-«Συμβαντικές» είναι οι τομές στην τέχνη ( πχ σειριακή μουσική,Σουρεαλισμός),

-Σκοταδιστική είναι η καταστροφή της Τέχνης ( πχ η καταστροφή της Παλμύρας)

-Αντιδραστική είναι ο στείρος ακαδημαϊσμός και

-Αναγεννητική είναι η τέχνη ενός νέου κλασικισμού. Για τον Badiou οι υβδριδικές μορφές της τέχνης , είτε ως μίξη τεχνών είτε ως ρευστότητα και ανάμειξη στυλ εντός της ίδιας τέχνης είναι προσπάθειες ενός υπερκερασμού της ιδέας της «μεγάλης τέχνης» του 19 αιώνα που όμως παραμένουν τελικά ένας ακαδημαϊσμός. .

Η αφόρητη επιτήδευση διαφόρων εκδοχών του κλασσικού αρχαίου θεάτρου κάθε καλοκαίρι (τι τραβάει και η πίδαυρος!),ο κορεσμός των επινοήσεων είναι μια άλλη ένδειξη μιας νέας μανιέρας που τελικά διαμορφώνεται ως «κομφορμισμός με νεωτερικό προσωπείο».

Με την έννοια αυτή η “συμπαθής” πολυκαρμπονέ Πάολα και οι Χατζηδακικές ερμηνείες είναι εκφράσεις μιας συνεχούς αμηχανίας του ενεστώτος Αισθητικού ακαδημαϊσμού .

........ΜΙΚΗΣ..........

                                                                  Ο “όλος” Μίκης στο συλλαλητηριο

Ενα μουσικό “επίδικο” άφησε αιωρούμενο το συλλαλητήριο για την Μακεδονία :

Ποιος μπορεί να αποσυνδέσει την Ρωμιοσύνη (που θα μπορούσε ναναι ο Εθνικος μας Υμνος) των Ρίτσου- Θεοδωράκη  από την συγκροτημένη σαφή ,σε ιστορικές και κοινωνικές αναφορές, πολιτική μνήμη;

Με πιο δικαίωμα μπορεί να επιχειρήσει μια συναισθηματική σύζευξη με νέα ιστορικά και κοινωνικά συμφραζόμενα στον αντίποδα της προηγούμενης ταύτισης;

Εκ πρώτης όψεως η περιπλοκή φαίνεται να είναι διπλή .

Κατ’ αρχάς έγκειται στην επιχειρούμενη νέα συναισθηματική πολιτική ταύτιση δηλαδή σε μια μετατόπιση στο όριο της βλασφημίας , της προσβολής (Υβρι τη λέγαν οι Αρχαίοι) αν υπολογίσει κανείς τις τυπικές πολιτικές συντεταγμένες του «πριν και μετά»

Δευτερευόντως  έγκειται στην καθ’ εαυτή πολιτική πλατφόρμα που παρουσίασε -ο Μίκης-στην συγκέντρωση .

Το πρόβλημα προέκυψε με την φυσική παρουσία του Θεοδωράκη στην συγκέντρωση ανεξάρτητα από τις απόψεις του και την επιχειρούμενη νέα συναισθηματική σύζευξη της μουσικής του με την νέα συγκυρία και τον  κόσμο της.

Η φυσική παρουσία του Μίκη επικράτησε της μουσικής του μνήμης και της πολιτικής του πλατφόρμας. Ο Μίκης παρευρέθηκε ως ένα συμπαγές πολιτικό και αισθητικό «όλον». Ο ομιλών Μίκης , ο φυσικά παρών, παρουσιάστηκε ως παράγοντας πολλαπλών διαδικασιών : της διάλυσης ή αμφισβήτησης των απομνημονευμένων συναισθημάτων “εγγεγραμμενων στο DNA”( ο Μίκης της αριστεράς ) και της  χαοτικής ανασυγκρότησης μιας νέας αισθητικής συναισθηματικής ταύτισης ( ο Μίκης της Μακεδονίας) . Χωρίς τη φυσική παρουσία του Μίκη ,η ίδια του η πολιτική πλατφόρμα τα ίδια του τα τραγούδια ως μουσική υπόκρουση του ίδιου του συλλαλητηρίου δεν θα παρήγαγαν το ίδιο αποτέλεσμα(ας πούμε με ένα ηχογραφημένο πολιτικό μήνυμα). Ούτε η αναπαραγωγή της μουσικής του σε άλλες συνθήκες ούτε οι όποιες πολιτικές του θέσεις, παράγουν αφ’ εαυτές καμία έκπληξη ή ανησυχία (Μίκης ειναι οτι θέλει.... λέει,οτι θέλει ...κάνει).

Ακριβώς αυτός ο Παρών, ο «όλος» Μίκης ενόχλησε γιατί παρουσιάστηκε ως υποτιθέμενος απόλυτος Ιδιοκτήτης της τέχνης του, των συναισθηματικών και ιστορικών παραμέτρων της τέχνης του. Με μια έννοια ο Μίκης παρουσιάστηκε ως Θρησκευτική Φιγούρα με μυστικιστικά συμφραζόμενα και μαγικές επιδράσεις σε μια λατρευτική Τελετή για πολλούς.Πιστεύω οτι ετσι το κατάλαβε και ο ιδιος, γιαυτό το χαμoγελό του(ικανοποίησης) στο συνθημα “Μικη αλλάζεις την ιστορία”  Εκει πάνω στο καροτσακι του σαν Αι Γιώργης Τροπαιοφόρος -στάλογο καβάλα-(με τροπαιο την αρετή που έκλεψε απο τη Δεξιά ,τον Πατριωτισμό)

Αυτή η αισθητική διάσταση του συλλαλητηρίου παρέπεμψε στον πιο ακραιφνή συντηρητισμό.(Μιχαλιλάκος-Κασιδιάρης) 

Oλοι μας, όταν μας αρέσει το έργο ενός δημιουργού(αν μας αρέσει), θεωρούμε αυτονόητο πως ο άνθρωπος που το δημιούργησε, σαν προσωπικότητα, είναι ισάξιος με το έργο του, παραγνωρίζοντας έτσι ότι έχει και αυτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, προτερήματα και ελαττώματα.

Θαυμάζουμε τον Καζαντζάκη που μιλά για άφοβους, γενναίους, λεβέντες  Κρητικούς, αλλά ο ίδιος επειδή φοβόταν τον πατέρα του παντρεύτηκε την Γαλάτεια στην εκκλησία του νεκροταφείου!

Λάβροι επικριτές του όσοι στο μυαλό τους τον είχαν τοποθετημένο στην αριστερά, δεν μπορούν να χωνέψουν πως γίνεται να μιλάει ο Θεοδωράκης σε συγκέντρωση, που ενώ ακούγεται το τραγούδι του Σώπα όπου νάνε θα σημάνουν οι καμπάνες, από κάτω να χειροκροτεί ο Μιχαλολιάκος με αναπόφευκτη συνέπεια τα σκωπτικά σχόλια!

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι όψιμοι ένθερμοι θαυμαστές του για την πατριωτική του ομιλία, οι οποίοι,παραβλέποντας τα κόμματα από τα οποία έχει διατελέσει βουλευτής και υπουργός,  θεωρούν ότι είναι μια «προσωπικότητα που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με κόμματα, που είναι εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα και την αγαπάνε και υποκλίνονται όλοι σύσσωμοι οι Έλληνες».

Και οι μεν και οι δε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο Μίκης είναι μια προσωπικότητα που σε όλη την πορεία της ζωής του, ασυνείδητα,  συντονίζεται κάθε εποχή με το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα .

Έτσι όταν η Αριστερά μετά τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια άρχισε να αποκτά σημαντική δυναμική στην πολιτική ζωή, γίνεται πρόεδρος των Λαμπράκηδων (1963-1967) και  βουλευτής της ΕΔΑ (1964-1967) και με την δικτατορία συνιδρυτής του ΠΑΜ (1967) και  στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού (1970-1972).Δύσκολοι Καιροί!!!

Μετά την δικτατορία και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ανέδειξε στα μάτια πολλών την δράση του στον αντιστασιακό αγώνα της κατοχής, διετέλεσε  υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων (1978) και βουλευτής του ΚΚΕ (1981-1986).

Με την άνοδο ξανά της Δεξιάς γίνεται από το 1989-1993   βουλευτής και Υπουργός  της Νέας Δημοκρατίας.Εύκολοι Καιροι!!

Μετά την αποτυχία της Σπίθας να δημιουργήσει κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό κίνημα στηρίζει αρχικά τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΟΧΙ, αλλά όταν αρχίζουν και αυτοί να ξεφτίζουν τους ασκεί έντονη κριτική.

Επίσης ως γνήσιο πληθωρικό άτομο σε όλη την μακρόχρονη ζωή του μέχρι τα σημερινά βαθιά γεράματα είτε με την μουσική του, είτε με την ενασχόληση του με την πολιτική είναι προφανές ότι ενσυνείδητα ή όχι επεδίωκε να βρίσκεται στο προσκήνιο

Η χθεσινή του αποδοχή από χιλιάδες κόσμο είμαι σίγουρος ότι του προσέφερε άφατη ικανοποίηση που ήταν εμφανής στο πρόσωπο του, που έλαμπε και  είμαι σίγουρος ότι του θύμισε τις αξέχαστες μεταδικτατορικές μέρες που γέμιζε τα γήπεδα και μας συνέπαιρνε με τα τραγούδια του.

 Είχε καταφέρει ξανά στα 93 του να βρίσκεται στο προσκήνιο της χώρας του!(Υπέροχο γιαυτόν και θλιβερό για μας ο μπροστάρης ναναι στα 93 του)

Και να βγάζει τη γλώσσα του σαυτους που τον συν-μετρουσαν στις δυναμεις τους,σαυτους που αν διαφωνούσε κανείς μαζί τους είταν προδοτης ,χαφιες, πρακτορας της αντιδρασης.

Υποστηρίζοντας  να μην υπάρχει το όνομα Μακεδονία στο όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής  Δημοκρατίας της Μακεδονίας,  προφανώς δεν θυμόταν πως πριν καμιά 20 χρόνια όταν είχε θριαμβεύσει στα Σκόπια, ως επίσημος προσκεκλημένος του υπουργείου Πολιτισμού της πΓΔΜ στην συναυλία που είχε δώσει παρουσία του Γκλιγκόροφ με την Κρατική Ορχήστρα και Χορωδία των Σκοπίων, είχε δηλώσει:

«Πάντως νομίζω ότι το θέμα της ονομασίας θα ξεπεραστεί όταν οι σχέσεις των δυο λαών φθάσουν σε τέτοιο σημείο, που το όνομα δεν θα έχει καμιά σημασία». 

Τελικά με την πάροδο του χρόνου και όταν ο Μίκης αλλά και πολλοί από μας δεν θα βρίσκονται πλέον στην ζωή ίσως μερικοί να θυμούνται ακόμα ότι είχε πει το περίφημο Καραμανλής ή  τανκ και το πρόσφατο για τον αριστερόστορφο φασισμό. 

..Αλλά ας στοχαστούμε αν έχουμε άλλες( διστυχως, λίγες πολυ λίγες ) προσωπικότητες να τραβούν τον δρόμο τους να τον χαράζουν μόνοι τους (έστω με την πληθωρικότητα του Μίκη) και να αφήνουν ίχνη στο συλλόγικό ασυνείδητο σαν τον Μίκη.Οι περισσότεροι διαλέγουν την Μελαγχολία.

                                Γιατί 1+1=2

Αντιγράφω γιατί το βρήκα χαριτωμένο,και φιλοσοφημένο.

                                   Ο Εθνικός Χαρακτήρας των Ελλήνων

                                                Anno Domini ζυια΄

Για τον Χαρακτήρα των Ελλήνων να τι γράφει το λήμμα της Εγκυκοπαιδειας Μπριτάνικα.

Και μπείτε παρακαλώ στον κόπο να το διαβάσετε ολόκληρο........

«Παρά τη σύνθετη προέλευσή τους, την ευρεία γεωγραφική εξάπλωσή τους και τα κοσμοπολίτικα ένστικτά τους, οι σύγχρονοι Ελληνες είναι ένας αξιοσημείωτα ομοιογενής λαός, αισθητά διαφορετικός κατά τον χαρακτήρα από τους γειτονικούς λαούς, ενωμένος από τον κοινό ενθουσιασμό για τους εθνικούς στόχους και βαθύτατα πεπεισμένος για την ανωτερότητά του έναντι των άλλων εθνών. Ο ξεχωριστός χαρακτήρας τους, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή τάση τους να αντιμετωπίζουν τους μη ελληνικούς πληθυσμούς ως βαρβάρους, αντισταθμίζει, στην πραγματικότητα, τη μεγάλη ενέργεια και τον ζήλο τους στην αφομοίωση άλλων φυλών. Η προνομιακή θέση την οποία απέκτησαν ...οφειλόμενη στον ανώτερο πολιτισμό τους, την ευελιξία τους, τον πλούτο τους και το μονοπώλιο της εκκλησιαστικής εξουσίας, θα τους επέτρεπαν πιθανώς να εξελληνίσουν μονίμως το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής, αν έδειχναν περισσότερη συμπάθεια προς τις άλλες χριστιανικές φυλές.

Πάντα ως η πιο πολιτισμένη φυλή στην Ανατολή επηρέασαν τον ένα μετά τον άλλο τους... κατακτητές τους και τα εντυπωσιακά πνευματικά τους χαρίσματα δικαίως τους εξασφάλισαν μια λαμπρή θέση στο μέλλον.

Ο έντονος πατριωτικός ζήλος των Ελλήνων είναι συγκρίσιμος με εκείνον των Ούγγρων. Δύναται να εκφυλισθεί σε αλαζονεία και δυσανεξία. Ενίοτε τυφλώνει την κρίση τους και τους εμπλέκει σε απερίσκεπτα εγχειρήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά περιέχει την καλύτερη εγγύηση για την τελική επίτευξη των εθνικών στόχων τους... Το πατριωτικό τους αίσθημα, δυστυχώς, υπόκειται στην εκμετάλλευση ιδιοτελών δημαγωγών και δημοσιογράφων, που ανταγωνίζονται στην υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας.

Σε καμία άλλη χώρα το πάθος της πολιτικής δεν είναι τόσο έντονο. Παθιασμένες πολιτικές συζητήσεις δίνουν και παίρνουν στα καφενεία. Οι εφημερίδες, που είναι εξαιρετικά πολυάριθμες και γενικώς μικρής αξίας, καταβροχθίζονται και κάθε κυβερνητικό μέτρο επικρίνεται και αποδίδεται σε ιδιοτελή συμφέροντα. Η επίδραση του Τύπου είναι τεράστια, ακόμη και τα γκαρσόνια στα καφενεία και οι υπηρεσίες στα σπίτια έχουν τη δική τους εφημερίδα και συζητούν με άνεση τα πολιτικά προβλήματα της ημέρας.

Μεγάλο μέρος της ενέργειας του έθνους ξοδεύεται σε αυτό τον διαρκή πολιτικό πυρετό, εκτρέπεται από πρακτικούς στόχους και, ούτως ειπείν, εξαερώνεται με τα λόγια. Η ανεξαρτησία της γνώμης και η κριτική τείνουν προς την απειθαρχία του δημοσίου τομέα και έχει παρατηρηθεί ότι κάθε Ελληνας στρατιώτης είναι ένας στρατηγός και κάθε ναύτης ναύαρχος....

Μικρή είναι και η πειθαρχία στις τάξεις των πολιτικών κομμάτων, τα οποία δεν διατηρούν τη συνοχή τους χάρη σε κάποια ξεκάθαρη αρχή, αλλά χάρη στην προσωπική επιρροή των ηγεσιών τους. Αποστασίες είναι συχνές και κατά κανόνα κάθε βουλευτής στο κοινοβούλιο διαπραγματεύεται τους όρους με τον αρχηγό του. Εξάλλου ο ανεξάρτητος χαρακτήρας των Ελλήνων, εύκολα αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στη Βαλκανική χερσόνησο όπου μια κυβέρνηση δεν μπορεί να υπολογίσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία με επιβολή πειθαρχίας σε ψηφοφορίες. Στις πολιτικές διαμάχες, ελάχιστοι είναι οι ενδοιασμοί, αλλά επιθέσεις που αφορούν την ιδιωτική ζωή είναι σπάνιες. Η αγάπη για τον ελεύθερο διάλογο είναι σύμφυτη με το βαθιά ριζωμένο δημοκρατικό ένστικτο των Ελλήνων. Είναι στο φρόνημα ο πιο δημοκρατικός ευρωπαϊκός λαός, ούτε ίχνος λατινικού φεουδαλισμού επιζεί και αριστοκρατικές αξιώσεις γελοιοποιούνται...

Οι Ελληνες επιδεικνύουν μεγάλη πνευματική ζωντάνια. Είναι έξυπνοι, ερευνητικοί, πνευματώδεις και επινοητικοί, αλλά αβαθείς. Η παρατεταμένη πνευματική προσπάθεια και η ακρίβεια δεν τους αρέσουν, η δε αποστροφή τους στη χειρωνακτική εργασία είναι περισσότερο εμφανής. Ακόμη και οι αγρότες είναι μετρίως εργατικοί. Αφθονες ευκαιρίες ξεκούρασης προσφέρουν οι εκκλησιαστικές εορτές.

Η επιθυμία για εκπαίδευση είναι έντονη ακόμη και στα χαμηλότερα στρώματα. Τα ρητορικά και λογοτεχνικά επιτεύγματα ασκούν μεγάλη έλξη στην πλειονότητα από τα επιτεύγματα στα πεδία της σύγχρονης επιστήμης. Ο αριθμός των προσώπων που επιδιώκουν τη σταδιοδρομία στα επαγγέλματα του πνεύματος είναι υπερβολικός. Σχηματίζουν ένα τμήμα της κοινωνίας που περισσεύει, ένα μορφωμένο προλεταριάτο, που προσκολλάται σε διάφορα κόμματα με την ελπίδα της κρατικής απασχόλησης και ξοδεύει την ύπαρξή του ασκόπως, περιφερόμενο στα καφενεία και στους δρόμους όταν το κόμμα τους είναι εκτός εξουσίας.

Από χαρακτήρα οι Ελληνες έχουν ζωντάνια, είναι εύχαρεις, εύλογοι, προσεκτικοί, συμπαθητικοί, πρόσχαροι με τους ξένους, φιλόξενοι, προσηνείς με τους υπηρέτες ή τους οικείους τους, ιδιαίτερα απλοί και λιτοί στη συμπεριφορά τους, φιλικοί και ενωμένοι στην οικογενειακή τους ζωή...

Τα ελαττώματα των Ελλήνων, σε μεγάλο βαθμό, πρέπει να αποδοθούν στη μακροχρόνια υποταγή τους σε ξένες φυλές. Η εξυπνάδα τους συχνά εκφυλίζεται σε πονηριά, η ευρηματικότητά τους σε ανειλικρίνεια, η λιτότητά τους σε απληστία και η επινοητικότητά τους σε απάτη. Η ανεντιμότητα δεν είναι εθνικό ελάττωμα, αλλά πολλοί που δεν θα καταδέχονταν να κλέψουν δεν θα διστάσουν να καρπωθούν παράνομα κέρδη μέσω δολιότητας και παραπλάνησης. Πράγματι, η εξαπάτηση συχνά ασκείται ανώφελα για την απλή πνευματική ικανοποίηση που παρέχει.

Στην οξύνοια των οικονομικών τους δοσοληψιών, οι Ελληνες παροιμιωδώς υπερτερούν των Εβραίων, αλλά υπολείπονται των Αρμενίων. Η αξιοσημείωτη ικανότητά τους στις επιχειρήσεις ορισμένες φορές βλάπτεται από την κοντόφθαλμη προσέγγισή τους, που τους κάνει να επιδιώκουν το άμεσο κέρδος εις βάρος του μακροπρόθεσμου. Η ματαιοδοξία και ο εγωισμός τους, που σημειώνεται, ακόμα και από τους πιο ευνοϊκά διακείμενους παρατηρητές, τους κάνει ζηλόφθονους, απαιτητικούς και ευάλωτους στην κολακεία.

Από κοινού με άλλους νοτίους ευρωπαϊκούς λαούς, οι Ελληνες είναι ιδιαίτερα ευέξαπτοι, ο εμπαθής χαρακτήρας τους εύκολα προσβάλλεται από μικρές προκλήσεις και ασήμαντες λογομαχίες συχνά καταλήγουν σε ανθρωποκτονίες. Είναι θρήσκοι, αλλά καθόλου φανατικοί, εκτός σε περιπτώσεις πολιτικό-θρησκευτικών θεμάτων, που θίγουν τις εθνικές τους επιδιώξεις.

Γενικώς, οι Ελληνες μπορεί να περιγραφούν ως ένας έξυπνος, φιλόδοξος και ευρηματικός λαός, ικανός για μεγάλες προσπάθειες και θυσίες, αλλά ελλιπής σε ορισμένα πιο στερεά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην εθνική μεγαλοσύνη».

 Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από την έκδοση της Encyclopedia Britannica του έτους 1910 -1911, δηλαδή   πριν από περισσότερα από 100 χρόνια! 

Μέσα είναι δεν χρειάζεται αναθεώρηση!!

                                          Βεβαιοι για την Αβεβαιότητα και.... την Αποφυγή της!

Η Αρχή της Αβεβαιότητας είναι καθολικά αποδεκτή στον Μικρόκοσμο της Φυσικής,αλλά στην Ελληνική Κοινωνία αποδεκτή είναι η Αρχή της Αποφυγής της Αβεβαιότητας!!!

 Βεβαιοι για την Αβεβαιότητα και.... την Αποφυγή της!Προσθήκη λεζάντας

Από έρευνα που βασίζεται στη θεωρία των πολιτισμικών διαστάσεων, του καθηγητή Geert Hofstede, στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ:

Ένα από τα βασικά στοιχεία της θεωρίας είναι ότι, κάθε εθνική κουλτούρα διέπεται από ξεχωριστά χαρακτηριστικά που συνοψίζονται σε πέντε σημεία, ένα εκ των οποίων είναι  η Αποφυγή της Αβεβαιότητας, δηλαδή ο βαθμός στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας αισθάνονται άβολα με την αβεβαιότητα και την ασάφεια. 

76 χώρες συμμετείχαν στην έρευνα για τον Δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας (UAI). Η Ελλάδα κατατάχθηκε στην πρώτη θέση με σκορ 112 και την ακολουθούν η Πορτογαλία με σκορ 104, ενώ η Ιταλία κατατάσσεται χαμηλότερα με σκορ 75. Η χώρα με το χαμηλότερο σκορ είναι η Σιγκαπούρη με 8. Οι ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία και Αυστραλία κατατάχθηκαν 64η, 70ή, 66η και 57η αντιστοίχως, με σκορ 46, 30, 40 και 51. Η Ιρλανδία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας, βρίσκεται στην 60ή θέση με σκορ 35.

Τα κοινά χαρακτηριστικά που μοιράζονται κουλτούρες με υψηλό αίσθημα Αποφυγής Αβεβαιότητας είναι: πολιτισμοί με μακρά ιστορία, ομογενή πληθυσμό, δυσκολία στην εισαγωγή νέων ιδεών και αντιλήψεων, αποφυγή επιχειρηματικού ρίσκου (ακόμα και του σαφώς προσδιορισμένου και υπολογισμένου), χώρες με περισσότερους αυτο-απασχολούμενους, πολίτες με υψηλό το αίσθημα του ανήκειν και κυρίαρχο το μέλημα για την ασφάλεια.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, όλοι βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και πιστεύουμε ότι "πρέπει να αλλάξει ο τόπος”. Η ανάγκη μας όμως για αποφυγή του ρίσκου μετατρέπεται σε αποστροφή προς τις μεταρρυθμίσεις. 

Κι ακόμα, παρά το γεγονός ότι οι δομικές αλλαγές μπορεί να οδηγήσουν μακροπρόθεσμα στη μείωση της αβεβαιότητας, βραχυπρόθεσμα αυτές ενέχουν πάντα μεγαλύτερο ρίσκο, αφού πηγαίνουν αντίθετα προς τη φορά των πραγμάτων- η οποία, μπορεί μεν να μας οδηγεί στη λάθος κατεύθυνση, αλλά με μηδέν (ατομική) αβεβαιότητα. 

Η διαδικασία εξόδου Ελλήνων για αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό είναι ακόμη σε εξέλιξη και δεν φαίνεται το πότε θα τερματιστεί. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για την τρίτη μαζική μετανάστευση που γνωρίζει η χώρα.

Η ηλικία επηρεάζει τα επίπεδα ρίσκου, που το κάθε άτομο είναι διατεθειμένο να αναλάβει. 

Γενικά οι απώλειες από μια πιθανή αποτυχία είναι λιγότερες στις ηλικίες των είκοσι και των τριάντα. Ακόμα και μετά μια μεγάλη αποτυχία, ένας τριαντάρης έχει τον χρόνο να επανέλθει και οικονομικά και ψυχολογικά. 

Διώχνοντας τους νέους ανθρώπους που έχουν υψηλή τάση να επιχειρούν και να καινοτομούν, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια μακροχρόνια βάλτωση (διάβαζε Σήψη!)…

Με άλλα λόγια: Είμαστε που είμαστε πολύ ψηλά στο δείκτη αποφυγής της αβεβαιότητας, αν μείνουμε και χωρίς νέους με ποιους θα υπερβούμε την αβεβαιότητα; Με ποιους θα ρισκάρουμε; Με τους συνταξιούχους; 

Κατόπιν όλων τούτων το παρακάτω Ροόγραμμα Επίλυσης Προβλημάτων που βλέπετε στην εικόνα,καθρεπτίζει καλά το πως καταπιανόμαστε και διαχειριζόμαστε τα προβλήματα (η μήπως ΔΕΝ καταπιανόμαστε και ΔΕΝ διαχειριζόμαστε;)

ΜΑΡΙΝΟΣ ΧΑΡΜΠΟΥΡΗΣ 1729-1782

Η μταφορά

Αλλος ένας “τρελλός Κεφαλονίτης”

Μ.Πετρος

Κάθε Κεφαλονίτης πιστεύει, ότι η Κεφαλονιά είναι το αμετακίνητο κέντρο του κόσμου, πεποίθηση εν μέρει δικαιολογημένη, αφού Κεφαλονίτες υπάρχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη και της Ιστορίας και παντού διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο. Ακόμη και ο Λασκαράτος έβαλε τον Θεό να πλάσει πρώτα το Ληξούρι, (και όχι το Αργοστόλι) και μετά «ούλους τους άλλους τόπους»!

Ενα άλλο σταθερό γενικό χαρακτηριστικό των Κεφαλονιτών είναι η αχαλίνωτη φαντασία, εξαιτίας της οποίας, δεν βρίσκουν ηρεμία ούτε σε μια γυναίκα , ούτε σε έναν τόπο, ούτε σε ένα επάγγελμα. Αρκεί να ακούσετε έναν αυθεντικό Κεφαλονίτη να βλασφημεί για να πειστείτε περί της φαντασίας του. Οχι μόνο όλα τα ιερά και τα όσια, μη εξαιρουμένου και αυτού του Αγίου Γερασίμου και όλων των ιερών αντικειμένων που περιβάλλουν το σεπτό λείψανό του (καντήλια, εικονίσματα,κεριά, λιβάνια κ.ά.), αλλά όλα τα πλάσματα του Δημιουργού, οργανικά και ανόργανα, υλικά και άυλα, πέφτουν θύματα αχαλίνωτης σεξουαλικής φαντασίας!

Ο Μαρίνος Χαρμπούρης με καταγωγή από Κεφαλλονιά (ισως και απο Κρήτη).Κάποια παράνομη πράξη που διέπραξε( Μια γυναίκα που λέγεται ότι απίστησε στον Μαρίνο και αυτός, κυριευμένος από το πάθος, τη σκότωσε), τον άναγκασε να διαφύγει στην Τεργέστη αλλάζοντας τόνομά του σε Αλέξανδρος Λάσκαρις.

Σπούδασε Μαθηματικά στην Μπολόνια και μηχανικός στη Βόννη, όπου πήρε το δίπλωμά του 1763. Εγκαταστάθηκε στη Ρωσία, όπου τον πήρε υπό την προστασία του ο Κεφαλονίτης στρατηγός Πέτρος Μελισσηνός..Το 1770 έγινε αξιωματικός στο Σώμα Μηχανικών τηςΜεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας.

Ήταν τότε που η Αυτοκράτειρα συνέλαβε την ιδέα της κατασκευής ενός γιγαντιαίου αγάλματος τουΜεγάλου Πέτρου, Τσάρου Πασών των Ρωσσιών. Γλύπτης επελέγη ο Στέφανος Φαλκονέ, διάσημος της εποχής εκείνης,ο οποίος μετά από τέσσαρα έτη εργασίας επαρουσίασε ένα πραγματικό αριστούργημα,το οποίον παριστά τον Αυτοκράτορα έφιππο να καλπάζη επάνω εις έναν τεράστιον βράχον,το άλογο να ποδοπατά ένα φίδι και να σταματά ορθώνοντας τα μπροστινά του πόδια, ενώ ο Μέγας Πέτρος,απλώνοντας το δεξί του χέρι με τα δάκτυλα ανοιχτά, δείχνει να καθησυχάζη τον λαό.

Ο βράχος πάνω στον οποίον καλπάζει το άλογο, είναι ένα ακανόνιστο στερεό,που αν το φαντασούμε σαν κανονικό κύβο-αν το “κυβίσουμε”,θα έχη διαστάσεις σε μέτρα10Χ10Χ10,ο όγκος του 1000 μέτρα κυβικά και το βάρος του 2000 τόννοι.

Τον βράχον αυτόν ο Φαλκονέ αρχικώς τον εσχεδίασε,να αποτελήται από 6 έως 10 βράχους μεγάλων διαστάσεων,οι  οποίοι συνεδέοντο μεταξύ τους με σιδερένιους ή μπρούτζινους συνδέσμους.

Και εδώ παρεμβαίνει ο Χαρμπούρης,ο οποίος,  υποδεικνύει ότι οι σύνδεσμοι των πολλών βράχων θα οξυδοθούν και οι μεταξύ των αρμοί θα διαβρωθούν με το πέρασμα  του χρόνου ,με συνέπεια την καταστροφή όλου του έργου.  Αντ/αυτού προτείνει την λύση του ενός βράχου με τις ίδιες διαστάσεις. Την λύση αυτήν αρνούνται να υιοθετήσουν οι ανώτεροί του,με το σκεπτικό ότι δεν υπήρχε πλησίον τόσο μεγάλος βράχος και η μεταφορά  μεγάλου βράχου από τόσο μεγάλη απόσταση ήτο αδύνατη. Τελικά η λογική του Χαρμπούρη υπερισχύει.

Έτσι παίρνει την εντολή αλλά και την μεγάλη ευθύνη να κατορθώση το ακατόρθωτον,δεδομένων των τεχνικών δυνατοτήτων της εποχής εκείνης.Αλλά ο Έλληνας (μαλλον Κεφαλονιτης) Μηχανικός είχε εμπιστοσύνη στις ικανότητές του. Αναλαμβάνει να μεταφέρη στην  Αγία Πετρούπολη έναν ολόσωμο βράχο 2000 τόννων βάρους,ο οποίος ήταν ημιβυθισμένος σ' ένα έλος της Νοτίου Φινλανδίας,διανύοντας μίαν απόσταση 20 χιλιομέτρων,σε στεριές,θάλασσες  βάλτους και ποταμούς.Το κατόρθωμά του,γράφει ο καθηγητής Τάσιος,θα γίνη μύθος της εποχής,θα γίνη αντικείμενο ενός βιβλίου του ιδίου του Χαρμπούρη.    Και αρχίζει η Επιχείρηση. Καθαρίζεται η χλωρίδα της περιοχής και δημιουργείται ένα εργοτάξιο,όπου θα εργασθούν 400 τεχνίτες,εργάτες κ.λ.π.οι οποίοι εκτός της σκληρής εργασίας μέσα στα έλη θα αντιμετωπίσουν και αρρώστιες από τις παγωνιές και την υγρασία.Όλη η ελώδης περιοχή επιχωματώνεται με κατάλληλο εδαφικό υλικό και ισοπεδώνεται για να  διευκολυνθή η μεταφορά,ενώ για να αντέξη τα συγκεντρωμένα φορτία από τις ακμές του βράχου όταν θα τον μετακινούν,το έλος ενισχύεται με πασσαλώσεις.Γιά να ανασηκώση από το έλος και να ανατρέψη τον τεράστιον βράχο,εφαρμόζει μία ευφυαστάτη μέθοδο χρησιμοποιώντας γερανούς και τριπλά πολύσπαστα και για να μεταφέρη το μέγα βάρος του, κατασκευάζει μίαν μεταφορική κλίνη από μηκίδες επάνω και κάτω και ανάμεσά τους σιδερένιες σφαίρες(ρουλεμάν) διαμέτρου περίπου 20 εκατοστών.Έτσι επιτυγχάνεται μία κοπιώδης μεν,αλλά ασφαλής μεταφορά.Παραλλήλα επινοεί και εφαρμόζει ένα μοναδικό τρόπο στα τεχνικά χρονικά  για την καθέλκυση και την φόρτωση του βράχου σε πλωτό μέσο που θα τον περάση εις την αντίπεραν όχθη,όπου βρίσκεται η Αγία Πετρούπολη,μια μεταφορά αρκετά επικίνδυνη,δεδομένου ότι κατά τον πλούν, υπήρχαν μεγάλοι επιπλέοντες πάγοι.Κατά την μεταφοράν 40 λιθοξόοι επάνω στο βράχο, θα του δώσουν την επιθυμητή μορφή.

Έτσι ο βράχος φθάνει μεγαλοπρεπής  εις την Αγία Πετρούπολη,και γίνεται η βάση του αγάλματος του  Μεγάλου Πέτρου,στις 22 Σεπτεμβρίου ,επέτειο της στέψης της Αικατερίνης της Μεγάλης και τοποθετείται εκεί όπου βρίσκεται και σήμερα.

Το έργο κόστισε συνολικά 300.000 γαλλικά φράγκα. Για το κατόθρωμά του, ο Χαρμπούρης έλαβε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, ορίστηκε διεθυντής στη Σχολή Αξιωματικών του ρωσικού στρατού και έλαβε ως αμοιβή 7.000 ρούβλια.

Αρχίζει να συλλαμβάνει ένα μακρόπνοο σχέδιο που θα μπορούσε να τον οδηγήσει πίσω στην πατρίδα του, την Κεφαλονιά: Θεωρεί ότι το κλίμα της Κεφαλονιάς είναι κατάλληλο για να αναπτυχθούν εκεί σε μεγάλη έκταση καλλιέργειες αποικιακών προϊόντων που μέχρι τότε η Ευρώπη ήταν αναγκασμένη να εισάγει από την Αμερική: ινδικό (λουλάκι), ζαχαροκάλαμο, καφές και άλλα. Προτείνει στην Αικατερίνη το σχέδιό του και αυτή δεν διστάζει να του παράσχει οικονομική ενίσχυση. Δεν ξέρουμε αν η Αικατερίνη συγκλονίστηκε από το μεγαλοφυές σχέδιο – το σίγουρο είναι ότι η ιδέα της οικονομικής (και όχι μόνο) διείσδυσης στη Μεσόγειο, και μάλιστα σε εδάφη της πνέουσας τα λοίσθια παλιάς θαλασσοκράτειρας Βενετίας, κάτω από τη μύτη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν την άφηνε καθόλου αδιάφορη.

Το 1778 επιστρεφει στη Κεφαλλονιά και εγκαθίσταται στην περιοχή του Λιβαδιού. Σύντροφοί του, η Στεφανί (δεύτερη συζιγός του), ο γερμανός συνεργάτης του Idaster και ο Γάλλος γεωπόνος με πείρα στην καλλιέργεια αποικιακών φυτών Μποντύ.

 Εκεί, ο Χαρμπούρης και ένας από τους δυο συνεργάτες του, δολοφονήθηκαν κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες το 1782

Ως φυσικοί αυτουργοί του φόνου συνελήφθησαν κάποιοι από τους Λάκωνες εργάτες της φυτείας, οι οποίοι προσπάθησαν να διαφύγουν μετά το έγκλημά τους. Λέγεται ότι κίνητρό τους ήταν η ληστεία. Μπήκαν, λέγεται, στο σπίτι με ειρηνικές διαθέσεις, ζητώντας την αμοιβή τους από τον Μαρίνο, και τελικά τον σκότωσαν. Γλίτωσε μόνο η Στεφανί, που ζήτησε καταφύγιο από τον γειτονικό γαιοκτήμονα Χωραφά. Υπάρχουν όμως κάποιες πτυχές της ιστορίας που δεν μπορούν να μη μας απασχολήσουν. Τις αναφέρουμε επιγραμματικά. Ολα αυτά ιστορούνται απο τον Καθηγητή Τάσσιο στα παρακάτω Βιντεο,και στο pdf :

-ΒΡΑΧΟΣ 2000 ΤΟΝΩΝ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ 20 χλμ....VIDEO part1/2  

-ΒΡΑΧΟΣ 2000 ΤΟΝΩΝ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ 20 χλμ....VIDEO part2/2 

library.tee.gr/digital/m2407/m2407_palivou.pdf

O Νομος του Benford

Too Good...to be True!

F.Benford

Ολοι μας ξέρουμε λίγο πολύ του Νόμο του Μέρφυ (που περίπου μας λέει οτι ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. ),αλλά πόσοι ξέρουμε τον Νόμο του Μπένφορντ? Και τι ακριβώς μας λέει?

Μας λέει οτι αν μας “δώσουν” μια σειρά δεδομένων που αφορούν ποσότητες της καθημερινής ζωής τότε στα δεδομένα αυτά το πρώτο ψηφίο κάθε αριθμού-δεδομένου (απο το 0 εως το 9) έχει την ίδια πιθανότητα εμφάνισης .ΣΩΣΤΟ? Οχι ΛΑΘΟΣ!!!! Οτι και να αφορούν τα δεδομένα ,ύψος κτιρίων,μαθηματικές σταθερές,μήκος ποταμιών το ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ είναι το πρώτο ψηφίο νάναι μικρό ( 1,2,3).

Αυτός είναι ο Νομος Μπένφορντ που τον διατύπωσε το 1938 και παρακάτω το διάγραμμα συχνοτήτων εμφάνισης

Distribution of First Digits in Numbers

Εντυπωσιακό!Αλλά πιο εντυπωσιακό οτι τον Νόμο τον είχε ανακαλύψει όχι ο Μπεφορντ αλλά άλλος Simon Newcomb(καναδος) απο το 1881.

Newcomb

Τότε δουλειά του Newcomb ηταν να κανει αστρονομικούς υπολογισμούς και τότε (1881) μόνο με τη χρήση λογαριθμικών πινάκων μπορούσε να γίνει κατι τέτοιο (δεν υπήρχαν υπολογιστές ούτε καν αριθμομηχανές).Παρατήρησε λοιπόν οτι οι πίνακες που χρησιμοποιούσε είχαν μεγαλύτερη φθορά (λόγω χρήσης) στις πρώτες σελίδες ,οπότε διατύπωσε την υπόθεση οτι όλοι οι αριθμοί που εκφραζουν δεδομένα αρχίζουν απο το 1 με μεγαλύτερη συχνότητα.

Ωραία όλα αυτά αλλά ποιόν αφορούν πέρα απο τούς ειδικούς?ΟΛΟΥΣ μας η τουλάχιστον αυτούς που χειρίζονται δεδομένα οικονομικά,επιστημονικά ακόμη και τους απατεώνες που πλαστογραφούν δεδομένα Κάθε διαφορετική κατανομή που διαψεύδει τον Νομο σηκώνει ΣΗΜΑΙΑ στους στατιστικολόγους και αμέσως γίνεται αντιληπτή οποιαδήποτε “απάτη” η “χειρισμός των δεδομένων”.

Too Good ….......to be True

Ολοι μας γνωρίζουμε οτι ο Μέντελ έκανε απειράριθμα πειράματα (κυριως με μπιζέλια) για να διατυπώσει τους Περίφημους Νόμους της Κληρονομικότητας.

R.Fisher 

                                                          

Τα πειραματικά του αποτελέσματα έγιναν αργότερα το αντικείμενο σημαντικών διαφωνιών. Ο στατιστικολόγος R. FISHER ανέλυσε τα αποτελέσματα της αναλογίας του F1 (first filial) και βρήκε ότι ήταν κοντά στην ακριβή αναλογία 3 προς 1, γεγονός που προκαλεί δυσπιστία. Μόνο λίγοι θα κατηγορούσαν τον Μέντελ για επιστημονική παρανομία ή θα τα αποκαλούσαν επιστημονική απάτη -επανάληψη των πειραμάτων του κατέδειξε την ακρίβεια της υπόθεσής του- ωστόσο τα αποτελέσματα συνέχισαν να αποτελούν μυστήριο για πολλούς, παρόλο που συχνά παρατίθεται ως παράδειγμα της τάσης να συγκεντρώνουμε μόνο τις πληροφορίες εκείνες οι οποίες επιβεβαιώνουν την αρχική μας υπόθεση (confirmation bias) και γενικά υπάρχει η υποψία ότι μπορεί και να λογόκρινε τα αποτελέσματά του, διαφορετικά θα σκόνταφτε στο γενετικό δεσμό .

Ακόμη και ο Μέντελ πιάστηκε στά πράσσα “κλέπτων οπώρας” και μάλιστα μετά από πολλά χρόνια χάρις στο Νόμο Μπένφορντ( η μήπως Νιούκομπ??)