Ο κανόνας(θεώρημα) του Μπέιζ και τα εμβόλια.

Συνομιλητής επιχαίροντας μου είπε :

Είδες τα χτεσινά στατιστικά της πανδημίας;(04/11/2021).

Το 30% των νοσηλευόμενων (3000 είταν χτες οι Νοσηλευόμενοι)είναι Εμβολιασμένοι.

Τζίφος το εμβόλιο!

Του είπα :ΜΙΑ ΧΑΡΑ για τους εμβολιασμένους!

Σκέφτηκα να του απλοποιήσω τον κανόνα Μπέιζ και με απλά μαθηματικά να τον πείσω για την προστασία που προσφέρει το εμβόλιο.Αμέσως πέταξα αυτή τη σκέψη στα σκουπίδια...

Με μια δεύτερη σκέψη έλεγα να του πω:

Οι εμβολιασμένοι είναι περίπου 6.400.000 και αν υπολογίσεις και όσους νόσησαν καθώς και ασυμπτωματικούς(700.000 δηλωμένα κρούσματα και ασυμπτωματικούς) όσοι έχουν ανοσία είναι περίπου 7.500.000.Οι Ανεμβολίαστοι άρα είναι 3.000.000.

Στούς 3.000 νοσηλευόμενους σήμερα το 30%  (που είναι εμβολιασμένοι) είναι 900 και οι υπόλοιποι 2100 είναι ανεμβολίαστοι.

Αρα στο γενικό πληθυσμό νοσηλεύονται 900/7500000 δηλαδή ΕΝΑΣ στους 8330 που είναι εμβολιασμένος ενώ 2100/3000000 δηλαδή ΕΝΑΣ στους 1430 είναι ανεμβολίαστος και νοσηλεύεται.

Αρα αναλογία 1:6 περίπου.

Αρα μια ΧΑΡΑ για τους εμβολιασμένους.

Μια τρίτη σκέψη όμως με σταμάτησε γιατί θά'πρεπε να αποδείξω το λογικά σφάλματα  ad hominem  και ignoratio elench (επιχειρήματα αντιπερισπασμού πάει να πεί άλλα λόγια να αγαπιόμαστε),τον βιασμό της Αριστοτελικής λογικής, το αμετακίνητο της Πίστης του συνομιλητή μου και τον σνομπισμό του ακόμη και απέναντι στη απλή αριθμητική.

Μου πήρε λίγα χρόνια να μάθω να μιλάω αλλά μου χρειάστηκαν κάπου 60 χρόνια να μάθω να σωπαίνω.

Οπότε η κουβέντα τελείωσε εκεί.

Μια ΧΑΡΑ για μένα!.

Οταν πήγα σπίτι σ'ένα φύλλο χαρτί έβαλα τα νούμερα στον κανόνα των Δεσμευμένων Πιθανοτήτων του Μπειζ και να οι υπολογισμοί που προέκυψαν είναι:

Αλλά επειδή δεν μπορώ να τους δακτυλογραφήσω τους επισυνάπτω σαν φωτογραφία

ΥΓ.1 Αν κάποιος αμφιβάλλει οτι ισχύει η σχέση Π(Ε/Θ) #Π(Θ/Ε),δηλαδή οτι η πιθανότητα του Ε δοθέντος του Θ συνήθως διαφέρει αρκετά από την πιθανότητα του Θ δοθέντος του Ε, ας υπενθυμίσω οτι η πιθανότητα να είσαι έγκυος- με δεδομένο οτι είσαι θηλυκού φύλλου-είναι 3/%, ενώ η πιθανότητα να είσαι θηλυκού φύλλου-με δεδομένο οτι είσαι εγκυος-ειναι100%.....τουλάχιστον προς το παρόν αποσο γνωρίζω!

ΥΓ.2 Το 85% των γιατρών δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν τον κανόνα του Μπειζ.Φταίει μάλλον το οτι απαξιώνουν τα μαθηματικά.Αλλά τι να κάνουμε έτσι πάει ο κόσμος.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ! (ιιι)

 

Μας έτυχε να γεννηθούμε σε μια γεωγραφία ,που όπως έλεγε ένας καλός φίλος που έχει φύγει θα μπορούσε κάποιος να την ονομάσει σκωπτικά Μεσοποταμία.

Αλλά ενώ για τους  παλιούς  γηγενείς  γεωργούς και κτηνοτρόφους  τα 2 ποτάμια είταν ευλογία, για μας τους επήλυδες  μικροαστούς ,είταν μια ανησυχία και μια ταλαιπωρία.

Γιατί τα ρέματα μας απειλούσαν με τα ορμητικά νερά τους και μας ταλαιπωρούσαν με τα λιμνάζοντα και ακάθαρτα από λύματα και βιομηχανικά απόβλητα νερά.

Λένε πως πατρίδα είναι τα χώματα  που γεννήθηκες και πέρασες τα παιδικά  σου χρόνια.

Οι χωμάτινοι δρόμοι ,η μυρωδιά τους με την πρώτη φθινοπωρινή βροχή, η σκόνη του καλοκαιριού, οι κρυσταλλωμένες λακκούβες του χειμώνα, τα νερά των ρεμάτων θυμωμένα η ήσυχα καθαρά, θολά η λιμνασμένα με τα κουνούπια τους και τα βατράχια τους.

Είναι η γεωγραφία αλλά και όλος ο βιότοπος  πανίδα και  χλωρίδα.

Για τα παιδιά είναι πολλά περισσότερα ,είναι ότι έχει πλάσει η ελεύθερη  φτερωτή φαντασία τους.

Είναι οι μνήμες των αισθήσεων όπως αποτυπώθηκαν και γράφτηκαν στο λευκό χαρτί της παιδικής φαντασίας.

Και είρθε ο Νοέμβρης του ’61 να αλλάξει το τοπίο, να πνίξει ανθρώπους και ζωντανά να σύρει σπίτια και αντικείμενα και με μια γομολάστιχα να σβήσει αυτό το ανάχωμα και τις Γραμμές  που είταν  πάνω του που έτσι κι αλλιώς είταν ήδη νεκρές.

Δεν μπόρεσε όμως να σβήσει και τις μνήμες τις παιδικές.

Μείνανε μέσα μας καρφωμένες οι εικόνες και τα συναισθήματα που νιώθαμε καθώς  πάνω  σ’αυτές  τις Γραμμές η παιδική μας φαντασία έκανε παιχνίδια και ζούσε τον κόσμο της.

Γιατί καθώς περπατούσες  πάνω τους είταν σαν να ξεκίναγες ένα Ταξίδι.

Η παρέα μας είχε φτειάξει μια ντρεζίνα (ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα) που αποτελείτο από 4 τροχούς και πάνω του είχε καρφωμένο ξύλινο πάτωμα.

Κίνηση βέβαια «έπαιρνε» από τα πόδια μας όπως τα πατίνια και μετά κυλούσε και μας ταξίδευε για κάποια μέτρα .Αλλά και ποιος δεν έχει περπατήσει  πάνω στους στρωτήρες(που είταν σιδερόξυλα);

Εμένα μου άρεσε να ισορροπώ  πάνω στη μονή Γραμμή με απλωμένα τα χέρια και να προσπαθώ να διατηρήσω όσο γίνεται αυτό το ταξίδι κοιτάζοντας ίσα μπροστά και όπου με «πάει» .

Και είταν ένα Μετέωρο Βήμα ,ένα Ταξίδι προς το Μέλλον και ας είξερα ότι μετά από λίγο θάχανα την ισορροπία μου και θα έπεφτα στους στρωτήρες και τα κροκάλες  του δαπέδου.

Οχι άλλο Κάρβουνο!! (ΙΙ)

 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ-Οι Σιδηροδρομικές Γραμμές(Σ.Γ)

Για σύνδεση με τα προηγούμενα,την περίοδο της Κατοχής και ενώ τα ορυχεία βρίσκονταν υπό ιταλική διοίκηση, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε το σταθμό Κρηπιδώματα(Αγνωστο γιατί ονομάζονταν έτσι) του δικτύου της ΣΠΑΠ (σημερινή θέση του σταθμού Άγιοι Ανάργυροι του ΟΣΕ/Προαστιακού) με τα λιγνιτωρυχεία του Περιστερίου .

Στον παλιό χάρτη των Αθηνών που επισυνάπτω φαίνεται το 301 Σ.Ε. και η Γραμμή.

ΕΔΩ μπορείτε να δείτε καθαρά την διελευση της Σ.Γραμμης παραπλεύρως του 301 Σ.Ε.και συνέχεια στην Διονυσίου.

Με το ΦΕΚ 76/Α/9-4-1942 "Περί πληρωμής της αξίας των εκτελουμένων υπό των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους αιτήσει των Αρχών Κατοχής τεχνικών εν γένει έργων και προμηθειών",δίνεται πίστωση 35.000.000 δρχ.για μελέτη και κατασκευή σιδηροδρομικής διακλαδώσεως προς τα Λιγνιτωρυχεία Περιστερίου.

Ακολουθούν και άλλες αποφάσεις και Νόμοι,για απαλλοτριώσεις εκτάσεων κ.λ.π. του Ελληνικού υπό κατοχή κράτους για την  κατασκευή της Γραμμής.

Στο σημείο που βρίσκεται ο νέος σταθμός των Αγίων Αναργύρων σήμερα, βρίσκονταν η διακλάδωση της γραμμής των ορυχείων του Περιστερίου. Ενώνονταν με τη γραμμή της ΣΠΑΠ(Πελοπονήσου) και ήταν μετρικού εύρους που σημαίνει οτι το εύρος των τροχιών η αλλιώς πλάτος γραμμών είταν ΕΝΑ μέτρο ενώ συνήθως το εύρος είναι 1,435 μέτρα.Αλλες"μετρικές" γραμμές είταν της Πελοπονήσου και οι γραμμη Πηλίου-Βόλος που και αυτές δεν υπάρχουν σήμερα.

Η Γραμμή ακολουθούσε παράλληλα τον Νότιο Μαντρότοιχο του 301 Σ.Ε. (που τώρα έχει περάσει στη κατοχή του 301 Σ.Ε. μέχρι το ποτάμι της φλέβας όπου εκεί υπήρχε μια σιδηροδρομική γέφυρα και συνέχιζε την πορεία της στην σημερινή οδ.Διονυσίου.                         

Αλλά ας σταθούμε λίγο εδώ.

Επειδή υπήρχε υψομετρική διαφορά μεταξύ οδού ΑΓ.ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ και στάθμης της κοίτης του ρέματος ίσως και 4 μέτρα και επειδή οι Σ.Γραμμές έχουν την "ιδιοτροπία" να θέλουν να είναι οριζόντιες η διέλευση των γραμμών είχε αναπτυχθεί επί αναχώματος τραπεζοειδούς διατομής και για μήκος από Αγ.Φανουρίου μέχρι αρκετού μήκους μετά το γεφύρι προς Μυκονιάτικα.

Αν είθελε να περάσει κανείς(και εμείς υποχρεωτικά και καθημερινά επειδή έπρεπε να πάμε σχολείο στα Μυκονιάτικα) από το γεφύρι έπρεπε να ανέβει στο επίπεδο των Γραμμών από τα πρανή του αναχώματος με σκαλοπάτια συνήθων σκαμμένων επί των χωμάτων του αναχώματος.

Η γέφυρα είταν αν θυμάμαι καλά τύπου Μπέλει με σιδερένια πλαίσια και οι στρωτήρες των Γραμμών επι ξυλίνου καταστρώματος.Τα βάθρα της γέφυρας είταν τοίχοι πέτρινοι τραπεζοειδούς διατομής .Το άνοιγμα ίσως να είταν γύρω στα 5-6 μέτρα ,το ύψος ίσως γύρω στα 5 μέτρα.Οι πλάγιες πλευρές των βάθρων είχαν στέψη από τσιμέντο γυαλισμένο και πισσαρισμένο,που είταν μια χαρά παιχνίδι για μας να κάνουμε "τσουλήθρα" και πολλές φορές "ψαράκι".

Τα πέτρινα βάθρα έπαιζαν και το ρόλο τοίχων αντιστήριξης του χωμάτινου αναχώματος .

Περνώντας  τη Γέφυρα οι Γραμμές διέσχιζαν όλη τη Διονυσίου μέχρι και τον άλλο ποτάμι που μας περικυκλώνει τον Αλφειό όπου και εκεί ίσως να υπήρχε δεύτερη γέφυρα .

Συνέχιζαν και διέσχιζαν την Χίου εκεί που σήμερα κάθε Δευτέρα έχει λαική,μέχρι την Κωνσταντινουπόλεως την οποία διέσχιζαν και μετά έπαιρναν την Αριστοτέλους μέχρι να φτάσουν στα Ορυχεία κοντά στο σημερινό γήπεδο του Περιστερίου.

Το συνολικό μήκος της Γραμμής είταν 3 χιλιόμετρα.

Επί της οδού Χίου συναντάς ένα κτίσμα σιδηροδρομικής λογικής που ίσως να υπήρχαν εκεί γραμμές διαλογής.

Σπιτάκι σιδηροδρομικής αρχιτεκτονικής, επί της οδ.Χίου.

Για το τι είχε συμβεί στην Πλημμύρα του 1961 τάπε πολύ καλά ο φίλος Κ.Μόσχος. Υποχώρησε το ανάχωμα και οι Γραμμές έμειναν αιωρούμενες(όπως βλέπουμε σε μερικά έργα αιωρούμενες σχοινένιες γέφυρες) απο όπου έπρεπε να περάσουμε για να πάμε σχολείο (δηλαδή να κάνουμε λίγο τον Ταρζάν)

Προφανώς το αιωρούμενο τμήμα των Γραμμών από τη γέφυρα ένθεν και ένθεν μέχρι την Αγ.Φανουρίου πρέπει να ξηλώθηκε τέλη 1961 αρχές 1962.

Το ανάχωμα λόγω πίεσης των νερών της πλημμύρας όπως είπαμε υποχώρησε και τα νερά που πνήξαν την περιοχή εκτονώθηκαν κατάντι του ρέματος και βέβαια έπνιξαν και την περιοχή μέχρι την Οδ.Παπανδρέου όπου το ρέμα φλέβας συμβάλλει με το ρέμα Αλφειού(που είναι συνέχεια του ρέματος Νυμφαίου).

Το ξήλωμα των Γραμμών και η αχρησία τους είχε σαν συνέπεια να ωφελήσει μερικούς παρόδιους που προσάρτησαν παράπλευρες εκτάσεις των σιδηροδρομικών Γραμμών. 

Πάντως μέχρι το 1961 είχαμε ακόμη υπουργικές αποφάσεις αποζημιώσεων λόγω απαλλοτριώσεων εκτάσεων για την κατασκευή της Γραμμής!!!

Οπως υπουργική απόφαση Α.11671/1138 "Περί ειδοποιήσεως της γενομένης παρακαταθέσεως αποζημιώσεως εξ αναγκαστικής απαλλοτριώσεως εκτάσεων προς κατασκευήν διακλαδώσεως ΣΠΑΠ προς λιγνιτωρυχεία Περιστερίου"(ΦΕΚ47/Δ/8-5-1961).Κατατέθηκε ποσόν 2.891.695 δρχ.στους δικαιούχους (κληρονόμους) των οποίων οι ιδιοκτησίες είχαν απαλλοτριωθεί κατά την διάρκεια της Κατοχής για την κατασκευή της Γραμμής!!!

Μετά την πλημμύρα η διαδρομή του ρέματος απο Τσούμπα(SEX_FORM) μέχρι την συμβολή με το ρέμα Αλφειού,κατασκευάστηκε με πέτρινα πρανή και τσιμέντινη κοίτη.Η κατασκευή κράτησε μεγάλο χρονικό διάστημα ίσως και χρόνια Στη θέση που είταν η Σιδηροδρομική Γέφυρα τοποθετήθηκε πρόχειρη πεζογέφυρα που τα παλινά της είταν απο ΝΤΕΞΙΟΝ μπορείτε να το δείτε στην παρακάτω εικόνα!!

Και παρακάτω εικόνα της αρχής της Διονυσίου.

Και παρακάτω εκεί που η Διονυσίου στενεύει.

και εκεί που στενεύει η οδός Χίου

Αλλά θα χρειαστώ ακόμη μια ανάρτηση για να πω για της Γραμμές σε σχέση με μας γιατί όλα πρέπει να μετρώνται με τα ανθρώπινα(μάλλον παιδικά) μέτρα.

Οχι Αλλο Κάρβουνο!! (Ι)

 

Οσοι είναι Αρχαίοι σ'αυτή την Περιοχή και όσοι έχουν ακουστά από τους παλαιότερους,την  οδ.Διονυσίου την διέτρεχαν κάποιες από παλιά εγκαταλειμμένες σιδηροδρομικές γραμμές απ' το Περιστέρι μέχρι και τους Αγίους.

Στον χάρτη που βλέπετε φαίνονται στη Διονυσίου αμυδρά όπως είταν το 1951(ο χάρτης μου παραχωρήθηκε ευγενικά από τον Αρη Τσιμόγιαννη)

Γι'αυτές τις Σιδηροδρομικές Γραμμές ο λόγος που θα αναρτηθεί σε μερικά μέρη.

                                 

                              ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

                              ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Κάποιος ονόματι Ρομπάκης ,πριν του 1922 την Καταστροφή, είχε το ορυχείο "Ζαν Γκουλντακ" στη Μαύρη θάλασσα.Αυτός και άλλοι από το 1933 φτιάχνουν εταιρεία και το 1934 τους παραχωρείται έκταση στο Περιστέρι (Ανθούπολη) για εκμετάλευση εξορυκτική κάρβουνου(Λιγνίτη).

Το 1935 ξεκινάει η εξόρυξη.

Η επιχείρηση έχει τα εξής τμήματα 1)την Πομόνα (για άντληση νερών από τις στοές) 2)Το Ηλεκτρολογείο 3)το Μηχανουργείο 4) το Μαγειρείο 5)την Αποθήκη τροφίμων

Σε βάθος 80-100 μέτρα δουλεύουν γύρω στα 400 άτομα και βγάζουν 100-150 τόνους λιγνίτη την ημέρα.

Την Κατοχή 1941-1944 το Καρβουνάδικο το παίρνουν οι Ιταλοί, το ονομάζουν Agenta Carboni Italiano δουλεύουν σ'αυτό 700 άτομα και βγάζουν 200-250 τόνους κάρβουνο. Παίρνουν καλούς μισθούς και συσσίτιο(πολύτιμο στην Κατοχή) και οι περισσότεροι είναι ειδικευμένοι εργάτες με καταγωγή από Σέριφο και Μήλο(γνωρίζουν επομένως την εξορυκτική τεχνολογία).

Αυτή την περίοδο κατασκευάζεται και η Σιδηροδρομική Γραμμή που συνδέει το Καρβουνάδικο με τις γραμμές ΣΠΑΠ στους Αγ.Αναργύρους.(Αλλα γι'αυτό θα τα πούμε παρακάτω).

Λίγο πριν την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων τον Αύγουστο του 1944 Ελληνες αγοράζουν το Ορυχείο από τους Ιταλούς και έτσι η επιχείρηση φαίνεται σαν Ελληνική και όχι "εχθρική περιουσία" που θάπρεπε να περάσει  σαν τέτοια στον έλεγχο του κράτους. Υπολειτουργεί με 100 εργάτες και βγάζει λίγο κάρβουνο.Το 1945 το κράτος μπαίνει σαν μισεγγυητής σαν ας πούμε συνεταίρος των ιδιοκτητών.Ανεβαίνει η παραγωγή στους 100 τόνους.

Ακολουθεί μια περίοδος κακοδιαχείρισης και βέβαια απεργιών και αιτημάτων μέχρι που το 1950 το ορυχείο περνάει στο κράτος σαν "εχθρική περιουσία" και το 1951 μισθώνεται σε κάποιο επιχειρηματία ονόματι Πρεζάνη. Παράγονται περίπου 30000 τόνοι το χρόνο με 200 εργάτες

Το 1952 η επιχείρηση ανοίγει και άλλο "φρέαρ"( πηγάδι) δήθεν για εξαερισμό αλλά και από αυτό κάνει εξόρυξη.

Το 1953 επειδή ανοίχτηκαν στοές σε μικρό βάθος τα σπίτια στην Ανθούπολη αρχίζουν να παρουσιάζουν  ρωγμές.Κάθε βράδυ που να κοιμηθούν οι κάτοικοι με τους δυναμίτες.Τον Οκτώβρη του 1953 καταρρέει η στοά νούμερο 5 σκοτώνεται ένας εργάτης και τραυματίζονται 3.

Από τότε αρχίζουν οι δικαστικοί αγώνες μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης.

Τον Νοέμβριο του 1955 αρχίζει η πρώτη μαζική αντίδραση των κατοίκων με μεγάλη διαδήλωση που την διαλύει η χωροφυλακή.

Τον Απρίλιο του 1956 κάτω από δύο σπίτια επέρχεται καθίζηση,και εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους αλλά και άλλα παρουσιάζουν ρωγμές  και μερικές καθιζήσεις.Οι στοές ανοίγονται σε βάθος 15 μέτρων ενώ το ελάχιστο θα είταν 50 μέτρα.

 

                    ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ 

          Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Κάρβουνου(Οχι άλλο...Κάρβουνο!)

Στις 14 Μαιου του 1956 ,2 ακόμη σπίτια υφίστανται καθίζηση.Οι κάτοικοι ανήσυχοι συγκεντρώνονται σε ομάδες ενώ κατά τις 10 το βράδυ χτυπούν οι καμπάνες της Αγ. Μαρίνας και συγκεντρώνονται 5000 κάτοικοι.Παίρνουν τον  δρόμο που βρίσκεται ο Πύργος με τους ανελκυστήρες.Οι εργάτες έχουν σχολάσει και η φρουρά του Ορυχείου δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Με στουπιά βάζουν φωτιά στις ξύλινες εγκαταστάσεις ενώ με δυναμίτη ανατινάζουν τα κτίσματα.

Η Φωτιά υψώνεται στα 100 μέτρα ενώ έρχονται ενισχυμένες δυνάμεις χωροφυλάκων από παντού περίπου 1000 χωροφύλακες με πολεμική εξάρτυση.

Τεθωρακισμένη ύλη της αστυνομίας φυλάει τα γραφεία και τους χώρους των εκρηκτικών ενώ μέχρι το πρωί η πυροσβεστική προσπαθεί να σβήσει τις φωτιές.

Συλλαμβάνονται 40 άτομα σαν πρωταίτιοι με βαριές κατηγορίες.

Μετά από αυτό πολλές δικαστικές μάχες που γίνονται μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης , λήγουν με μικρές ποινές για κατοίκους και επιχείρηση.

Το 1958 οριστικοποιείται το τέλος των Ορυχείων από κάποια επιτροπή που συστάθηκε γι'αυτό και αποφάσισε πως δεν είναι δυνατή η συνύπαρξη οικισμών και ορυχείων και αποφάσισε να γίνει πρόγραμμα λιθογομώσεων (μπάζωμα με πέτρες) των στοών.

Για φωτογραφίες όπως στην αρχή ανέφερα πρέπει να κάνουμε ΚΛΙΚ...στον σύνδεσμο στην αρχή.

Για τη Γραμμή στο επόμενο........

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΑΜΑΛΙΑ(5)

 

Αν δεν υπήρχε ο Οθωνας δε θα ήταν βασίλισσα η Αμαλία και βέβαια δεν θα υπήρχε ο Πύργος της βασιλίσσης που είναι αντικείμενο όλων αυτών των αναρτήσεων (οπότε ίσως στέκομαι επιεικής με τα σχόλια μου για την Αμαλία).

Ασε που από το πολύ ΓΥΡΩ_ΓΥΡΩ από τον Πύργο μου προκάλεσε ζαλάδα οπότε αυτό είναι και το τελευταίο.

 Η Αμαλία ήταν ερωτευμένη με τον Οθωνα από κοριτσάκι. Τελικά τον παντρεύτηκε στα 18 της το 1836, κρυφά μάλιστα από τις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες επενέβαιναν στα προσωπικά του 24χρονου βασιλιά, του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους.

 

Αρχικά φερόταν σαν μια μικρή Μαρία Αντουανέτα με μόνο της μέλημα τους κοσμικούς χορούς, τους γάμους των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης,τα ζωάκια της και τα λουλούδια του κήπου της. Αλλά και το πως θα προσαρμόσει την επίσημη ελληνική ενδυμασία σε πιο ευρωπαϊκά πρότυπα για την ίδια και τους αυλικούς της.

 

Η Βασίλισσα Αμαλία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον καλλωπισμό της πόλης των Αθηνών.

Από τα σημαντικότερα δημιουργήματά της: οι κήποι της Αθήνας, το Αμαλίειο ορφανοτροφείο, ο Πύργος της Βασιλίσσης, το γνωστό  Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο κ.ά., καθιερώνοντας ακόμα και επίσημη γυναικεία ενδυμασία ανακτόρων, φολκλορική φορεσιά της ελληνικής υπαίθρου.

Τα πιο « παλιά» κορίτσια θα’χαν φορέσει σίγουρα κάποια στολή «Αμαλίας» σε κάποια σχολική γιορτή εθνικής επετείου.

Η Βασίλισσα Αμαλία ενδιαφέρθηκε έντονα για τη γεωργία και τη δενδροκηποκομία και προωθούσε  την αμπελοκαλλιέργεια (αν επισκεφτείτε τον Πύργο αγοράστε ένα κρασί από το οινοποιείο. Είναι πολύ καλά τα κρασιά τους).

 Εκανε ταξίδια με ατμόπλοια, άμαξες και άλογα  επισκεπτόμενη το μεγαλύτερο μέρος του Βασιλείου.Υπάρχουν γράμματα σταλμένα ενδεικτικά από  Λιβαδειά,  Άμφισσα, Μονεμβασιά, Κάρυστο, Λαμία, Άνδρο, Σύρο, Ύδρα, Σπέτσες.

 

Καθημερινά σχεδόν ανέβαινε στον Πύργο και επέστρεφε την εσπέρα με ταλογό της και τη συνοδεία της γιατί αντίθετα με τον «μαμούχαλο» Οθωνα είταν πολύ ενεργητική.

Σε μια τέτοια επιστροφή στις 6 Σεπτεμβρίου 1861,  ένας νεαρός 18 ετών πυροβόλησε με περίστροφο τη βασίλισσα Αμαλία σε κάποια απόσταση από τα ανάκτορα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτός που πυροβόλησε ονομαζόταν Αριστείδης Δόσιος, δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου Δόσιου. Ο τελευταίος είχε διατελέσει γενικός γραμματέας στο υπουργείο Εσωτερικών και ανήκε σε γνωστή οικογένεια που είχε ανάμειξη στην πολιτική και ήταν εγγεγραμμένη στο επονομαζόμενο Αγγλικό Κόμμα − τότε που υπήρχαν εκείνα τα τρία κόμματα. Ο νεαρός δράστης ρίχτηκε στα υπόγεια της Χωροφυλακής, όπου υπεβλήθη σε φρικτά βασανιστήρια για να αποκαλύψει τους συνεργούς του. Το μαρτύριο της αϋπνίας και τα κτυπήματα στο κεφάλι δεν τον λύγισαν. Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει βεντέτα μεταξύ φοιτητών και αστυνομίας, λόγω των προηγηθέντων «Σκιαδικών».

 Ο νεαρός Δόσιος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του, όμως, δεν εκτελέστηκε, έπειτα από προσωπική επέμβαση της Αμαλίας. Του απονεμήθηκε χάρη και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά. Η δολοφονική απόπειρα κατά της βασίλισσας σίγασε προς στιγμήν το αντιδυναστικό μένος του λαού. Ακολούθησαν δοξολογίες και έρανοι για την ανέγερση του ναού του Αγίου Σώζοντος (ο σημερινός Άγιος Σώστης στη λεωφόρο Συγγρού).

 Η λύτρωση για τον Αριστείδη Δόσιο ήλθε μετά την έξωση του Όθωνα (1862), όταν του χορηγήθηκε αμνηστία και απολύθηκε από τη φυλακή

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η βασίλισσα ήταν παρθένα μέχρι το θάνατό της. Οι φήμες οργίαζαν επτά χρόνια μετά το γάμο της με τον Όθωνα ότι η όμορφη βασίλισσα ήταν παρθένα και ο βασιλιάς... ανίκανος! Η νεκροψία μετά τον θάνατό της, το 1875, επιβεβαίωσε τις φήμες περί παρθενίας, καθώς ο υμένας της ήταν άθικτος. Η αλήθεια ήταν ότι στα συγγράμματα μαιευτικής και γυναικολογίας της εποχής, η εικόνα που παρουσίαζαν τα έξω γεννητικά όργανα της Αμαλίας έμοιαζαν με άτρητο παρθενικό υμένα. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Γερμανός γιατρός που έκανε τη νεκροψία, τη θεώρησε παρθένα.

Η Αμαλία είχε γεννηθεί με ένα ιδιαίτερα σοβαρό ιατρικό πρόβλημα που δεν της επέτρεπε να γίνει μητέρα. Είχε ένα σπάνιο σύνδρομο Mayer-Rokitansky-Kuster-Hauser ή, όπως αλλιώς αποκαλείται, συγγενής απλασία κόλπου.  Το 1854 καταγράφονται οι πρώτες αναφορές σε αυτό το σύνδρομο, όταν πια η Αμαλία ήταν 36 ετών, σε ηλικία τότε απαγορευτική για αναπαραγωγή. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι γυναίκες που έχουν γεννηθεί με συγγενή απλασία κόλπου, δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Μόνο που στις μέρες μας, υπάρχει δυνατότητα απόκτησης κόλπου με τη μέθοδο της πλαστικής χειρουργικής. Με αυτόν τον τρόπο τους επιτρέπεται να χαρούν τον έρωτα, κάτι που δεν μπόρεσε να απολαύσει ποτέ η πρώτη βασίλισσα της Ελλάδας.

Η ζωή της Αμαλίας ήταν συνυφασμένη με καθημερινά βασανιστήρια και πόνο που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Από τα 19 της χρόνια,  ήταν υποχρεωμένη να υποβάλλεται σε μια πανάρχαια ελληνική μέθοδο διασταλτικών σπόγγων που της έδινε την ελπίδα να γίνει μητέρα. Μια φριχτή μέθοδο που επικρατούσε τον 19ο αιώνα.  Στόχος ήταν η διεύρυνση του κόλπου της ώστε να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ερωτική πράξη και να γίνει η σύλληψη. Βέβαια στην περίπτωση της βασίλισσας δεν υπήρχε ούτε κόλπος ούτε μήτρα! Και δυστυχώς δεν υπήρχε αποτέλεσμα... .

 Επιπλέον οι Αυλικοί και λοιποί κόλακες, την προέτρεπαν να καταφύγει σε ματζούνια και γιατροσόφια. Άλλος της έλεγε να φάει ένα τζιτζίκι, άλλος να κλέψει από τον βασιλιά λίγο μπαρούτι και να το καταπιεί ανακατεύοντάς το με μέλι.Στην ουσία όπως λέγεται, οι Μεγάλες Δυνάμεις  έπαιζαν πόκερ στην ανύπαρκτη μήτρα της Αμαλίας. Ο Μέτερνιχ ενημερωνόταν από τον γιατρό της Αυλής για να μαθαίνει καθημερινά αν η Βασίλισσα ήταν έγκυος ή όχι. Όπως έγραψε και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, “Ο διάδοχος είναι υπνωτικό των επαναστάσεων”». Οπότε η επανάσταση δε θα αργούσε.

Στον επίλογο του βιβλίου «Το αίτιο ατεκνίας της βασίλισσας Αμαλίας», σημειώνεται: «…Περισσότερο όμως άτυχοι στάθηκαν, γιατί στις πιο κρυφές τους στιγμές, τις πιο ανθρώπινες, μακριά από αυλικά πρωτόκολλα και κυβερνητικές ευθύνες, ο Όθωνας και η Αμαλία δεν μπόρεσαν να χαρούν τον έρωτα».

Αν εγώ στάθηκα επιεικής απέναντι στην Αμαλία είναι και γιατί είναι κτήτορας του Πύργου αλλά και γιατί «φύτεψε» μια Τροία(Ιλιον) εδώ που ζούμε, διασταύρωση Πριάμου και Φιλοκτήτου η Πάριδος και Χρυσηίδος η Ιδομενέως και Θερσίτου και πάει λέγοντας, κάποιος άλλος δεν είταν τόσο επιεικής.

Ο Φλωμπέρ που την είδε από κοντά την σκοτώνει με τρεις σειρές: «Ξαναείδα τη Μεγαλειοτάτη στο θέατρο. Λένε πως έχει ωραίο στήθος και ωραίο δέρμα. Πρόσωπο δίχως χαρακτήρα και άχαρο! Η Μεγαλειοτάτη γευματίζει έξι φορές την ημέρα, δεν της αποδίδουν κανέναν εραστή. Ο λαός την έχει βαρεθεί, κι εγώ το ίδιο, δίχως να ξέρω γιατί» (Γ.Φλωμπέρ, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Δεκέμβριος 1850 - Φεβρουάριος 1851).

Κάπου εδώ τελειώνει το «παραμύθι» γυρω-γυρω από τον Πυργο που «μούφαγε» τοσες συνέχειες.Να αναφέρω μόνο ότι στον Πυργο έκανε μήνα του μέλιτος και η άλλη μια βασίλισσα η Φρειδερικη μετά του Παύλου. Ασήμαντη λεπτομέρεια…

 

 

 

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΟΘΩΝΑΣ(4)

 

Ο δευτερότοκος γιός του φιλέλληνα Λουδοβίκου, Otto, ελληνιστί Όθωνας, γεννημένος την 1η Ιούνη του 1815 επελέγη ως ιδανική λύση για βασιλιάς της Ελλάδας. Μάλιστα το νεαρόν της ηλικίας του, μόλις 17 ετών το 1832 που επελέγη, φάνταζε ως πλεονέκτημα, αφού ο Όθωνας θα είχε καιρό να εγκλιματιστεί στο νέο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής των υπηκόων του.

Ο Οθωνας σαν βασιλιάς (από τον ερχομό του μέχρι την έξωσή του) μπορούμε να πούμε (σαν προιόν συμβιβασμού των μεγάλων δυνάμεων) πως είταν ο «Βασιλιάς Τίποτα».

Δεν το λέμε εμείς αλλά…

Ο προσωπικός γιατρός του Όθωνα, Βίμπμερ, ο γραμματέας του βαρόνος Στέγκελ  και ο αντισυνταγματάρχης Λεμάιρ συντάσσουν ττην παρακάτω έκθεση:

«…η πνευματική κατάστασις της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Όθωνος όχι μόνον εξακολουθεί να είναι η ίδια, αλλά αντιθέτως εχειροτέρευσε. […] η αδυναμία της Α.Μ. να συγκεντρωθή είναι φανερά από την ανικανότητα του να διαβάση ο,τιδήποτε με κάποιαν συνεχή χρονική διάρκειαν και γίνεται αιτία να μην ημπορή ευκόλως να κατανοήση. […] η σημερινή πνευματική κατάστασίς του κάνει εξαιρετικά δύσκολον δι΄ αυτόν, ακόμη και με τη βοήθεια και τας οδηγίας είτε ενός είτε περισσοτέρων αξιόπιστων συμβούλων, να αναλάβη τα ηνία της κυβερνήσεως και αυτό μερικώς οφείλεται εις την μικρόλογον και περίφοβον διερεύνησιν κάθε προβλήματος προτού δυνηθή να λάβη αποφάσεις. […] Όλα αυτά κάνουν τον βασιλέα- με την επιμονή του να εξετάζη και τας ελαχίστους λεπτομερείας- να μην ημπορή να διακρίνει το κύριον θέμα»

Ο Όθωνας ήταν κληρονομικά βαρήκοος και ψευδός, ενώ συχνά πήγαινε στο εξωτερικό για ιαματικά λουτρά… Ακόμη και υπουργοί του Όθωνα, όπως ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, σημείωναν : «Ο βασιλεύς εκ φύσεως ήτο δύσνους, πείσμων και αυτάρχης, ασυμβίβαστος επομένως με τον χαρακτήρα του έθνους…»

Ο Αναστάσιος Βυζάντιος, που συνέγραψε και μια νεκρολογία για τον Όθωνα γράφει στη εφημερίδα του «Νέα Ημέρα»: «Το ήμισυ του βίου αυτού διήρχετο σχεδιάζων και το έτερο ήμισυ απορών. Τους πάντας εφοβείτο, ουδένα ηγάπησε και μόλις ετίμησε δυο ή τρεις».

Ο  πρεσβευτής της Γαλλίας στην Αθήνα, M.Thouvenel, δίνει μια, όχι και τόσο κολακευτική, εικόνα για το πρόσωπο του βασιλιά. «Είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς τη σοβαρότητα του μπροστά στη Μεγαλειότητά του. Αντί να μιλάει, καταπίνει με μεγάλη δυσκολία το σάλιο του, για πέντε ολόκληρα λεπτά, πριν ξεστομίσει τη φράση του».

Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του, Λουδοβίκος, σε γράμματα που του έστελνε τον παρακινούσε και τον συμβούλευε, ήδη από το 1834 «… Άντλησε δυνάμεις, έχε θάρρος, υπερνίκησε τον φοβερόν σκεπτικισμόν και την αθεράπευτον αναποφασιστικότητά σου»  και πάλι το 1838  «… απομένει ακόμη να υπερνικήσεις την αναποφασιστικότητά σου. Μη χάνεσαι εις λεπτολογίας».

Από νωρίς λοιπόν το ελληνικό κράτος παραδόθηκε στα χέρια ενός ανίκανου νοητικά ηγεμονίσκου, που κατέστη έρμαιο στις ορέξεις και στις έριδες των Μεγάλων Δυνάμεων

Τέτοιος ο λαός ,τοιούτος και ο Βασιλιάς του.

Αγαπούσε βέβαια την Ελλάδα (προσοχή την Ελλάδα όχι τους Ελληνες) και θάφτηκε με την την φουστανέλλα του αλλά επί βασιλείας του η Ελλάδα δεν μεγάλωσε ούτε ένα τετραγωνικό εκατοστό παρόλο που είταν υποστηρικτής της μεγαλής ιδέας…

Οσο για την Αμαλία…έπεται συνέχεια..

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ_ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ(3γ)-ΛΟΛΑ ΜΟΝΤΕΖ

 

Ποια ήταν η Λόλα Μοντές για την οποία ο Αλέξανδρος Δουμάς είπε: «Είναι όμορφη σαν τίγρις!» και ο Θεόφιλος Γκωτιέ: «Έχει ωραίες γάμπες και μακριά πόδια…..αλλά δεν ξέρει να τα χρησιμοποιεί»; Ήταν  χορεύτρια; Κανείς δεν ξέρει τι ήταν. Και κανείς δεν θα αναφερόταν πια σ΄αυτήν μετά τον θάνατόν της, αν δεν είχε γίνει η αφορμή να χάσει τον θρόνο του ο λαοφιλής βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄.Femme Fatale-μια μοιραία γυναίκα!

Η Ντολόρες, Λίζα, Ροζάννα, Μαρία Γκίλμπερτ, γεννήθηκε στο Λίμερικ της  Ιρλανδίας το 1818 και έλεγε πως ήταν Ισπανίδα, όταν δεν διακήρυσσε πως ήταν νόθα κόρη του Λόρδου Βύρωνα.

 Για να λάβει η Λίζα καλύτερη μόρφωση, η μητέρα της την έστειλε σε συγγενείς  στην Αγγλία. Αφού απέδρασε από το παρθεναγωγείο στο οποίο ήταν εσωτερική, παντρεύτηκε 17 ετών ένα Άγγλο λοχαγό, που ονομαζόταν  Τόμας Τζαίημς, που  πήρε μετάθεση την εποχή του γάμου τους σε κάποιαν από τις φρουρές  στις Ινδίες. Οι ερωτικές της περιπέτειες  παραλίγο να κοστίσουν στον σύζυγό της την καριέρα του. Την εγκαταλείπει και η Ντολόρες αναχωρεί πλέον μόνη της για την Ευρώπη.Το 1843 ξαναγυρνά στο Λονδίνο ως  «Ισπανίδα χορεύτρια» και κάνει τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα. Για τις ανάγκες ενός  ρόλου της, η Ντολόρες Τζαίημς, μεταμορφώνεται σε Λόλα Μοντές, το καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο θα γίνει διάσημη σε λίγο καιρό σε όλο τον κόσμο. Και ενώ γοητεύει όλους τους άνδρες με το τέλειο σώμα της και τα κατάμαυρα μαλλιά της, που τόνιζαν τα μεγάλα γαλανά της μάτια, ως χορεύτρια δεν αξίζει σπουδαία πράγματα(είταν αυτό που λέμε «από χορό..κορμάρα»). 

Στην Δρέσδη έχει -όπως και οι περισσότερες ωραίες γυναίκες της εποχής- μια ερωτική περιπέτεια με τον Φραντς Λιστ, τον οποίον ερωτεύεται με πάθος.

 Όταν χωρίζουν το 1844, η Λόλα φεύγει στο  Παρίσι…. Εκεί  τα πράγματα παρουσιάζονται δύσκολα, γιατί απαιτεί, ούτε λίγο ούτε πολύ να χορέψει στην Όπερα. Το κατορθώνει τελικά χάρη στην μεσολάβηση του Αλέξανδρου Δουμά, του νεότερου, που πέφτει και αυτός θύμα της γοητείας της. Στις 30 Μαρτίου 1844 πραγματοποιεί την πρώτη της εμφάνιση. Ο χορός της(ο χορός της αράχνης=ένα δραματοποιημένο στριπτιζ) κρίνεται σκανδαλώδης, χυδαίος και ανήθικος. Οι θεατές την αποδοκιμάζουν. Αυτή εξαγριωμένη από την συμπεριφορά τους, βγάζει τις ασημένιες καλτσοδέτες της και τις πετάει προκλητικά στον κόσμο που την αποδοκιμάζει. Εξαφανίζεται πίσω από τις κουρτίνες που έπεσαν γρήγορα

Στην διάρκεια της παραμονής της στην γαλλική πρωτεύουσα γίνεται αιτία να χάσει την ζωή του ο διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «La presse»,  Ντυζαρριέ, μετά από μονομαχία για τα μάτια της αγαπημένης του…. Αυτός σκοτώνεται και η Λόλα τον κληρονομεί.

 Η Λόλα  καταλήγει στην Γερμανία με τα τόσα μικρά της βασίλεια, που ασχολείται περισσότερο με τον Λιστ και τον Βάγκνερ παρά με τα πρώτα βουβά μουγκρίσματα της επανάστασης που ετοιμάζεται.Ο  βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Α΄, είναι  φίλος της ομορφιάς σε όλες της τις μορφές, και είχε αποφασίσει ν΄απολαύσει την ζωή του. Είναι εξήντα ετών, αλλά κρατιέται, παρά την κυρτή του ράχη, τις άσπρες φαβορίτες και την έντονη βαρηκοΐα του.

 Οταν την συναντά ο Λουδοβίκος ,  τη ρώτησε αν τα στήθη της ήταν αληθινά ή ψεύτικακαι η Λόλα πήρε το ψαλίδι και έκοψε το φόρεμά της, αποκαλύπτοντας τα  στήθη.

Εκανε μια «επιστήθια» επίθεση που θα την ζήλευε και η Τζειν Μανσφιλντ.

 Ο Λουδοβίκος από την πρώτη ματιά(και τη ματιά!), μένει έκθαμβος. Ακίνητος, θαμπωμένος, υποταγμένος. Το ίδιο βράδυ το μπαλέτο υποχρεώνεται να τη δεχτεί, κατόπιν διαταγής του Λουδοβίκου, και δύο μέρες αργότερα, η Λόλα κάνει το επίσημο ντεμπούτο της σαν χορεύτρια με το χορό της αράχνης ,όπου πετούσε τα ρούχα της ένα -ένα.

 Στην παράσταση το ακροατήριο παραμένει ψυχρό, ενώ ο Λουδοβίκος από το θεωρείο εκδηλώνει ηχηρά τον ενθουσιασμό του. Σε μία στιγμή ακούγονται σφυρίγματα και στο διάλειμμα ο Λουδοβίκος  πάει αυτοπροσώπως στο καμαρίνι της να ζητήσει συγνώμη για λογαριασμό του λαού του.

Ο Λουδοβίκος γοητεύεται από την χαριτωμένη… απλότητά της. Την επόμενη μέρα την παρουσιάζει επισήμως στην Αυλή του ως «την καλύτερη  φίλη του» και η ωραία Ιρλανδέζα  γίνεται ένα είδος Πομπαντούρ. Της αγοράζει ακριβά κοσμήματα και κομψότατα φορέματα. Δίνει εντολή στον αρχιτέκτονά του να χτίσει για την αγαπημένη του ένα παλάτι εφάμιλλο μιας βασίλισσας  και επιβλέπει ο ίδιος τις εργασίες. Κάθε πρωί της στέλνει από ένα ποίημα του μαζί με άνθη. Τότε έδωσε και την διαταγή στον ζωγράφο Στήλερ να ζωγραφίσει το πορτραίτο της που κοσμεί πάντα στην Πινακοθήκη των Καλλονών. Τίποτε δεν είναι αρκετά ωραίο για την Λόλα και οι Βαυαροί βλέπουν με κατάπληξη τον βασιλιά τους να μεταμορφώνει σε είδωλο μια ασήμαντη μπαλαρίνα. Την κατάπληξη την διαδέχεται θυμός, όταν ανακαλύπτουν πόσο τους κοστίζει το πάθος  αυτό του Λουδοβίκου, και οι εφημερίδες, παρά το φίμωτρο της λογοκρισίας, εξανίστανται.   Ο Λουδοβίκος αδιαφορεί, υπερασπίζεται την Λόλα μέχρι θανάτου, την επισκέπτεται καθημερινώς. Αντικαθιστά τους υπουργούς που του κάνουν παρατηρήσεις.   Οι Βαυαροί ταράζονται. Γι΄ αυτούς η Λόλα είναι δαίμονας. Επιπλέον της δίνει δύο τίτλους. Δεν είναι πια μια κοινή θνητή, αλλά η κόμισσα Λάνσφελντ και η βαρώνη Ρόζενταλ, με μηνιαίο εισόδημα 1.700 χρυσά φιορίνια. Η Λόλα δημιουργεί στο παλάτι της μια παρασκηνιακή Αυλή, όπου δέχεται ένα πλήθος παρασίτων, αλλά και αρκετούς πολιτικούς…..  φιλελεύθερους, που έχουν σκοπό να την εκμεταλλευθούν. Κυκλοφορεί συνοδεία ενός τεράστιου σκύλου στο’να χέρι ένα μαστίγιο και στ’άλλο ένα πούρο.Αυτές οι «φιλελεύθερες» συναναστροφές της εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τον κλήρο, τους αστούς και τους αριστοκράτες. Το Υπουργικό Συμβούλιο αρνείται να της αναγνωρίσει την Βαυαρική Ιθαγένεια. Ο πρίγκιπας Βαλλενστάιν, υπουργός των Εξωτερικών,  προσπαθεί να  δει τον βασιλιά. Μάταια! Ο Λουδοβίκος περνάει την ζωή του στα πόδια της αγαπημένης του. Οι καθηγητές και οι φοιτητές του Πανεπιστημίου , εκτός από τους φιλελεύθερους που ήσαν με το μέρος «της κόμισσας», μια μέρα τριγυρίζουν το μέγαρο της Λόλας. Όταν την βλέπουν να εμφανίζεται στο μπαλκόνι και να τους βγάζει ειρωνικώς την γλώσσα, η συγκέντρωση μετατρέπεται σε επανάσταση και η ζωή της κινδυνεύει. Ο Λουδοβίκος – λαοφιλέστατος μέχρι τότε- αποφάσισε την επόμενη ημέρα να κλείσει το Πανεπιστήμιο. Τότε η κατάσταση έγινε ανεξέλεγκτη και μια αγριεμένη ανθρωποθάλασσα απαίτησε, με ταραχές και εμπρησμούς,  να ανακληθεί αμέσως το σχετικό διάταγμα και να παραιτηθεί το «Lolaministerium» (όπως έλεγαν την βασιλική Κυβέρνηση). Ο διευθυντής της Αστυνομίας βεβαιώνει: -«Αν ο βασιλιάς δεν χωρίσει με αυτήν την γυναίκα, δεν εγγυώμαι για τίποτε!»

 Η Λόλα φοβάται και για πρώτη φορά χάνει την ψυχραιμία της. Επωφελούνται από την γενική ταραχή για να πείσουν τον βασιλιά να υπογράψει την περγαμηνή που εξορίζει την «Λολίνδα» του. Ο Λουδοβίκος υπογράφει και πέφτει λιπόθυμος.

 Τον Μάρτιο του 1848 αναγκάζεται σε παραίτηση υπέρ του γιου του Μαξιμιλιανού του Β’ εξαιτίας της παράνομης ερωτικής του σχέσης με την Λόλα Μοντέζ αλλά και τις καταγγελίες εις βάρος του για τη χορήγηση από το βαυαρικό κρατικό ταμείο, χωρίς την έγκριση της βουλής, της τρίτης δόσης του δανείου ύψους 20.000.000 φράγκων προς ενίσχυση των οικονομικών της Ελλάδας που οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν υποχρεωμένες να δώσουν και είχαν αρνηθεί.

 

Η Λόλα εν τω μεταξύ είχε πάει στο Λονδίνο παίρνοντας  μαζί της και όλα τα πανάκριβα κοσμήματα που ο βασιλιάς της είχε δωρίσει. Πρωταγωνιστεί σε ένα δράμα: «Λόλα Μοντές, η κόμισσα για μια ώρα» που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Μετά από έναν ατυχή γάμο με έναν πλούσιο ανθυπολοχαγό, δέκα χρόνια νεότερό της, η Λόλα αφού έχει χηρέψει, φεύγει για τον Νέο Κόσμο και γνωρίζει τεράστια επιτυχία και πολλούς ακόμα άντρες…. Μια μέρα ένας άγνωστος άνδρας χτυπά την πόρτα στο καμαρίνι της στο Μπρόντγουαιη.

 Της συστήνεται ως  ιμπρεσάριος του γνωστού τσίρκου «Μπάρνουμ». Την πείθει να δουλέψει σ΄αυτό το τσίρκο και να παρουσιάζεται στο νούμερο «Βασίλισσα του σκανδάλου».

Από την στιγμή που ο «καταπληκτικός» εκείνος ιμπρεσάριος την παρέλαβε, η Λόλα δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι στα χέρια του. Η μοίρα την εκδικήθηκε με το πιο φρικτό τρόπο. Με κορώνα από χαρτόνι, ντυμένη με ψεύτικα μποκάρ, η πρώην ευνοούμενη ενός μονάρχη, εκτίθεται στην περιέργεια του κοινού. Πληρώνουν εισιτήριο και  έχουντη Λόλα που τους περιμένει σ΄ένα κλουβί, έχοντας το δικαίωμα να της κάνουν οποιαδήποτε ερώτηση, ακόμη και την πιο τολμηρή:

– Πότε χορέψατε γυμνή; πόσους εραστές είχατε; Τι σας έλεγε ο βασιλιάς της Βαυαρίας;

Από πόλη σε πόλη τα πράγματα χειροτερεύουν, ώσπου μια μέρα, την ξαναβρίσκουμε  στην Αγγλία αγνώριστη! Αδυνατισμένη, ντυμένη στα μαύρα κηρύσσει την μετάνοια των αμαρτωλών.

-«Τώρα που είμαι μόνη στον κόσμο, άρρωστη, εγκαταλελειμμένη από όλους, ο Ιησούς ήρθε να χτυπήσει την πόρτα μου …. Ας είναι ευλογημένο το όνομά Του!» 

Ξαναγυρνά στις ΗΠΑ κάνει σόου αλλά μετά αφοσιώθηκε στις αγαθοεργίες και ταξίδεψε στις Η.Π.Α, δίνοντας ομιλίες για τον καλλωπισμό των γυναικών, τη σωστή συμπεριφορά και την απελευθέρωσή τους....

 Στην Νέα Υόρκη στις 17 Ιανουαρίου 1861, η ημιπληγία την καρφώνει στο κρεβάτι της. Δύο εβδομάδες αργότερα, πεθαίνει σε ηλικία  μόλις 43 ετών…..