ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ! (ιιι)

 

Μας έτυχε να γεννηθούμε σε μια γεωγραφία ,που όπως έλεγε ένας καλός φίλος που έχει φύγει θα μπορούσε κάποιος να την ονομάσει σκωπτικά Μεσοποταμία.

Αλλά ενώ για τους  παλιούς  γηγενείς  γεωργούς και κτηνοτρόφους  τα 2 ποτάμια είταν ευλογία, για μας τους επήλυδες  μικροαστούς ,είταν μια ανησυχία και μια ταλαιπωρία.

Γιατί τα ρέματα μας απειλούσαν με τα ορμητικά νερά τους και μας ταλαιπωρούσαν με τα λιμνάζοντα και ακάθαρτα από λύματα και βιομηχανικά απόβλητα νερά.

Λένε πως πατρίδα είναι τα χώματα  που γεννήθηκες και πέρασες τα παιδικά  σου χρόνια.

Οι χωμάτινοι δρόμοι ,η μυρωδιά τους με την πρώτη φθινοπωρινή βροχή, η σκόνη του καλοκαιριού, οι κρυσταλλωμένες λακκούβες του χειμώνα, τα νερά των ρεμάτων θυμωμένα η ήσυχα καθαρά, θολά η λιμνασμένα με τα κουνούπια τους και τα βατράχια τους.

Είναι η γεωγραφία αλλά και όλος ο βιότοπος  πανίδα και  χλωρίδα.

Για τα παιδιά είναι πολλά περισσότερα ,είναι ότι έχει πλάσει η ελεύθερη  φτερωτή φαντασία τους.

Είναι οι μνήμες των αισθήσεων όπως αποτυπώθηκαν και γράφτηκαν στο λευκό χαρτί της παιδικής φαντασίας.

Και είρθε ο Νοέμβρης του ’61 να αλλάξει το τοπίο, να πνίξει ανθρώπους και ζωντανά να σύρει σπίτια και αντικείμενα και με μια γομολάστιχα να σβήσει αυτό το ανάχωμα και τις Γραμμές  που είταν  πάνω του που έτσι κι αλλιώς είταν ήδη νεκρές.

Δεν μπόρεσε όμως να σβήσει και τις μνήμες τις παιδικές.

Μείνανε μέσα μας καρφωμένες οι εικόνες και τα συναισθήματα που νιώθαμε καθώς  πάνω  σ’αυτές  τις Γραμμές η παιδική μας φαντασία έκανε παιχνίδια και ζούσε τον κόσμο της.

Γιατί καθώς περπατούσες  πάνω τους είταν σαν να ξεκίναγες ένα Ταξίδι.

Η παρέα μας είχε φτειάξει μια ντρεζίνα (ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα) που αποτελείτο από 4 τροχούς και πάνω του είχε καρφωμένο ξύλινο πάτωμα.

Κίνηση βέβαια «έπαιρνε» από τα πόδια μας όπως τα πατίνια και μετά κυλούσε και μας ταξίδευε για κάποια μέτρα .Αλλά και ποιος δεν έχει περπατήσει  πάνω στους στρωτήρες(που είταν σιδερόξυλα);

Εμένα μου άρεσε να ισορροπώ  πάνω στη μονή Γραμμή με απλωμένα τα χέρια και να προσπαθώ να διατηρήσω όσο γίνεται αυτό το ταξίδι κοιτάζοντας ίσα μπροστά και όπου με «πάει» .

Και είταν ένα Μετέωρο Βήμα ,ένα Ταξίδι προς το Μέλλον και ας είξερα ότι μετά από λίγο θάχανα την ισορροπία μου και θα έπεφτα στους στρωτήρες και τα κροκάλες  του δαπέδου.