Λαικισμός και Like-ισμος

  

Φίλος πρόσφατα μιλώντας για τον λαικισμό έκλεισε το κείμενο του με τη φράση

«Γνωρίζω,βέβαια, ότι φίλοι κ γνωστοί θά αποφύγουν τήν εμπλοκή τους σ αυτήν τή συζήτηση..αλλά τοΰς συγχωρώ...

Αγανακτισμένος..»

Ας μπλέξουμε λοιπόν......

Ο λαϊκισμός ως μία μορφή Πολιτικής  Ιδεολογίας αντιπαραβάλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ.

Δεν είναι κάτι νέο η επίκληση του ονόματος του Λαού. Ολα τα συντάγματα μας λένε ότι η εξουσία πηγάζει από τον Λαό και χάριν αυτού εξασκείται.

Επειδή στην Ευρώπη σαρώνει ο Λαικισμός  και ίσως μετά  τις Ευρωεκλογές αλλάξει και τον Πολιτικό Χάρτη άρδην, ας πούμε λίγα λόγια γιαυτόν. Σίγουρα είναι μεγάλο θέμα και δεν καλύπτεται εύκολα σε ένα κείμενο μιας σελίδας.

Ο λαικισμός  μπορεί να είναι δεξιός και Αριστερός.

Σαν δεξιός  περιχαρακώνεται στην υπεράσπιση του Εθνους.(Εθνολαικισμός)

Κατά τους μελετητές του ο Λαικισμός είναι μια ιδεολογία «ισχνου  πυρήνα» (πάει να πεί απλή) που διαχωρίζει την κοινωνία σε 2 ομάδες τον «αγνό λαό» απέναντι στις «διευθαρμένες ελίτ» και μας λέει πως η πολιτική πρέπει ναναι έκφραση της «γενικής βούλησης»(volonte general).Αρα ο λαικισμός «κολλαει» γίνεται paste   σε άλλες ιδεολογίες.

Επίπτωση του λαικισμού είναι η Ηθικοποίηση της Πολιτικης   που υπονομεύει κάθε συμβιβασμό και προσέγγιση των πολιτικων δυναμεων.Εχουμε τους «φίλους του Λαού»(που είναι βέβαια ηθικοί  (βλέπε Ηθικό πλεονέκτημα)και τους εχθρούς(τροικα εσωτερικου και εξωτερικου) τους διευθαρμένους και ανήθικους.

Ο Λακλάου  πατέρας του Αριστερου  λαικισμού στο «Ηγεμονία και σοσιαλιστική στρατηγική» αναφέρει ότι προϋπόθεση για την ανάδυση μιας νέας συλλογικής βούλησης είναι η ανάδειξη ενός εχθρού (η «κάστα», η «ολιγαρχία») και η συσπείρωση γύρω από έναν χαρισματικό ηγέτη (που «ματώνει αυτός για να μη «ματώσει ο Λαός!).

 Για να πείσεις τον άλλο, δεν χρειάζεται να έχεις καλύτερα επιχειρήματα. Μπορείς να παίξεις με τα συναισθήματα, το μάρκετινγκ και τα εθνικά σύμβολα.

Γνωστά παραδείγματα λαϊκιστών ηγετών είναι ο Ρούζβελτ,Περόν ,Βάργκας, Μπολιβάρ ,Χίτλερ,αλλά και σήμερα οι Ποντέμος,ο Κόρμπιν,Βίλντερς, ο Τραμπ ,Μαδούρο, Ορμπαν,Πούτιν  και άλλοι ,για  να μη μιλήσω για τους δικούς μας.

Επειδή σε πολλές  περιοχές του Τρίτου Κόσμου, κυρίως στη Λατινική Αμερική, λαϊκιστές ηγέτες  πολεμούσαν τα Δυτικά συμφέροντα, ο χαρακτηρισμός «λαϊκιστής» απέκτησε αρνητική χροιά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, και καταγγελία του «ανεύθυνου λαϊκισμού» ανήκε στο ιδεολογικο-πολιτικό οπλοστάσιο της Αμερικανικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, που ήθελαν να αποτρέψουν την εθνικοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Στην Ελλάδα έχουμε μακρόχρονη  λαικιστική  παράδοση πολλών δεκαετιών (λέγε με Πασοκ) που συνεχίζεται και σήμερα με άλλη μορφή ,ο «πατριωτικός αριστερός  λαικισμός» του Ανδρέα συνεχίζεται στις μέρες μας και αποδίδει καρπούς και προς τις 2 φορές του φασματος  βλέπε Χ.Αυγη, Ν.Δ ,Ανελ και ΣΥΡΙΖΑ,Λαε,ΚΚΕ,Βαρουφακης,Ζωη κ.λ.π  κ.λ.π.

Ο λαός είναι ένα αφηρημένο υποκείμενο (ας πούμε η μη προνομιούχοι) το Κόμμα είναι ένα «τσόφλι» και μόνο ο Αρχηγός ίσταται Υπεράνω.

Αν μάλιστα όπως συμβαίνει σήμερα η Πολιτική σου Αναλυση έχει πάει Περίπατο(μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν απομένει παρά μόνο ο Αρχηγός αλλα και το «Η Εμείς η Αυτοί».

Και επείδη βέβαια δεν έχεις και το περιθώριο να παίξεις «λαικα» με τους Πελατες σου(λόγω κρίσης και ανέχειας) δεν μπορείς να έχεις και μια κατάσταση Win-Win(φορτώνοντας βέβαια τις επόμενες γενιές με δανεικά).

 Πως ξεπερνιέται όμως ο λαικισμός , η δημαγωγία και χειραγώγηση των πολιτών.

Πρώτα με μέτρα (θεσμικά) κατά των λαικιστών που πρέπει να είναι άμεσα .

Με διεύρυνση της συμμετοχής του πολίτη στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αν δεν θέλουμε να φουντώσουν οι άτυπες (π.χ. καταλήψεις). Δεν πρέπει να καλείται να αποφασίσει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. Προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλουν: α) Η υιοθέτηση του μηχανισμού της ανάκλησης αιρετών προσώπων με εκτελεστική εξουσία ύστερα από πρωτοβουλία πολιτών, β) η θέσπιση δημοψηφισμάτων τοπικού χαρακτήρα και γ) η εισαγωγή νομοθετικών προτάσεων στο Κοινοβούλιο με πρωτοβουλίες προερχόμενες εκτός Κοινοβουλίου από την κοινωνία πολιτών.

Επιτέλους ας θυμηθούμε τον  εξοστρακισμό των Προγόνων μας.

Επιπλέον, πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανοίξει. Αυτό σημαίνει ταχύτερη «ανακύκλωση» στην εξουσία των πολιτικών ελίτ ( μικρότερες θητείες)  και περιορισμό της ισχύος των πολιτικών κομμάτων. Σημαίνει επίσης μείωση του κόστους της δημοκρατίας, ώστε να δίνεται σε περισσότερους το δικαίωμα εμπλοκής τους στα κοινά αλλά με ουσιαστικούς ελέγχους). Και εδώ μπορούν να εξεταστούν συγκεκριμένες προτάσεις: α) Απόλυτη διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, β) επιβολή μέγιστου ορίου θητείας για τους αιρετούς αντιπροσώπους (π.χ. δύο πλήρεις θητείες ή οκτώ χρόνια), γ) κατάργηση της υποχρεωτικής κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, η δημοκρατία μας σήμερα βρίσκεται περίπου στο ίδιο σημείο με αυτό που ήταν στον 19ο αιώνα λίγο πριν από τη διεύρυνση του δικαιώματος της ψήφου σε όλους. Ασφυκτιά, βαλτώνει και απειλείται. Αν θέλουμε να την ανανεώσουμε, απαιτούνται αμέσως θεσμικές αλλαγές μεγάλης ισχύος αλλιώς κινδυνεύουμε από τη λαϊκιστική απειλή.

Αλλά υπάρχει και ο  Λαός  που πέφτει θύμα χειραγώγησης και  που είναι Μαραζιάρης.....

Τα  τελευταία 25 χρόνια μιας ανείπωτης παρακμής και παρασιτοποίησης, 25 χρόνια τετράωρης –κατά μέσον όρο– τηλεθέασης και συμμετοχής στα σοσιαλ μίντια , δάνειας ευμάρειας και το αλαλούμ της παγκοσμιοποίησης, έφθειραν βαθύτατα το ίδιο το λαϊκό σώμα, την ευθυκρισία, ακόμα και την πνευματική μας υγεία.

Eχουμε  πολίτες του «καναπέ» και του LIKE!!

Κατά τον ίδιο τρόπο, που τηρουμένων των αναλογιών, η εφτάχρονη δικτατορία είχε αποκτηνώσει πολιτιστικά ένα μεγάλο μέρος του έθνους. Και τώρα η ζημιά είναι μεγαλύτερη, γιατί έχει αγγίξει περισσότερα, βαθύτερα και πολύ πιο ζωτικά όργανα του λαϊκού σώματος.

Η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Μόνο με Πολιτική παιδεία (ας διδαχτεί επιτέλους ο Αριστοτέλης στα σχολεία!) μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ενισχυθεί η κρίση των πολιτών, η ορθολογικότητα,  η αξιοπρέπεια του, η εκτίμηση στον εαυτό τους.

Και αυτό απαιτεί Γνώση και Χρόνο.

Οι Ωραίοι των ορέων.

Μετά τον Πόλεμο οι γονείς  μου -εσωτερικοί μετανάστες -(όπως και τόσοι άλλοι) έχτισαν με τα χέρια τους (βοηθήσαν συγγενείς  και γείτονες) 2 δωμάτια με πλίθρα .

Το σπίτι είχε προσανατολισμό με ανοίγματα στη Μεσημβρία (Νότος), ενώ η βορεινή πλευρά του είταν  «ταπωμένη» χωρίς ανοίγματα. Σκεπή από κεραμίδια ,ταβάνι από «μπαγλαντόπηχες» σοβατισμένες.

Βικλιματικός σχεδιασμός όπως επέβαλλε η λαική αρχιτεκτονική παράδοση,όπως χτίζονταν τα σπιτια εκείνες τις εποχές.

Το σπίτι είχε 2 «παρακολουθήματα».

Ακριβώς απέναντι ένα κουζινάκι 2Χ3 με σκελετό από καδρόνια τοίχους από «πεπιεσμενο»χαρτόνι,σκεπή από ταύλες «ντυμένες» από πάνω με πισσόχαρτα.Το κουζινάκι είταν ότι πρέπει για έναν εκκολαπτόμενο Νέρωνα σαν και μένα και βέβαια το λαμπάδιασα με την πρώτη ευκαιρία παίζοντας με τα σπίρτα (ναι τα μαύρα, αυτά με φωσφορο και θειάφι).

Παραπλεύρως και στα δυτικά των 2 δωματίων και σε μια απόσταση 5-6 μέτρα ,απομωνομένα  υπήρχε ένας  χώρος 1,2Χ1,2 με σκελετό ξύλινο και τοίχους από πήχες ξύλου σκεπασμένος  πάλι με ξύλα.Χρησίμευε  ως «τουαλέτα» η «λουτρό» η αγγλιστί W.C.

Τότε βέβαια είχε άλλα ονόματα. Το λέγαμε Αποχωρητήριο η Καμπινέ η Απόπατο.

Τελοσπάντων  αυτός ο χώρος που δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από την καλύβα του Καραγκιόζη ,εσωτερικά είχε μόνο 2 αξεσουάρ .Μια τούρκικη τσιμεντένια  λεκάνη και ένα σιδερένιο άγγιστρο ,όπου καρφώναμε (το κατευφημισμό ) χαρτί υγείας. Αυτό πάλι δεν είταν τίποτε παραπάνω από χαρτί από παλιές εφημερίδες και περιοδικά.

Σαυτό όμως το Χώρο έκανα την πρώτη επαφή μου με την λογοτεχνία.Διέσωσα από την ολέθρια ανυπαρξία 2 κρεμασμένες φυλλάδες καρφιτσωμένες στο τσιγκέλι(άγγιστρο αν προτιμάτε) τις οποίες φυλλάδες  έκρυψα και βέβαια διάβασα με μεγάλο πάθος.

Η μια φυλλάδα είταν ο « Καραγκιόζης Γραμματικός».Δεν ξέρω αν είταν  του Σπαθάρη η άλλου αλλά είταν ένα υπέροχο κείμενο με αξεπέραστους διαλόγους. Αλλά γιαυτό ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά.

Η άλλη όμως φυλλάδα είχε ένα εξώφυλλο πολύ τρομακτικό ζωγραφισμένο με μαύρη σινική μελάνη:Το κομμένο κεφάλι του Φώτη Γιαγκούλα του ληστή!Αυτό φωταγώγησε την παιδική μου ηλικία και μέκανε να διαβάσω απνευστί τα κατορθώματα του Γιαγκούλα.

Να σημειώσω εδώ ότι κάποιος μπορεί και σήμερα να «αυτοτρομοκρατηθεί» αν επισκεφθεί το Εγκληματολογικο Μουσείο και δεί την διατηρημένη Κεφαλή του ληστάρχου.Για αυτούς πάλι που αποστρέφονται τέτοια θεάματα  δινω το λινκ όπου μπορειτε με μισοκλειστα μάτια να το δείτε ψηφιακά   :         http://www.criminology-museum.uoa.gr/

Αντιγράφω από Βικιπιδια: . Ο Γιαγκούλας δρούσε στον μισό Όλυμπο και στα Πιέρια, την Ελασσόνα και την Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον άλλο μεγάλο λήσταρχο, Θωμά Καντάρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους ορειβάτες.

Σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925 σε συμπλοκή που κράτησε 8 ώρες με χωροφύλακες στην περιοχή Κλεφτόβρυση του Ολύμπου. Μαζί του σκοτώθηκε και ο εκλεκτός συνεργάτης του, Πάνος Μπαμπάνης. Επίσης, σκοτώθηκε ο λήσταρχος Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας. Τα κεφάλια των ληστών εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτήριο του δικαστηρίου για να φοβίσουν έτσι τον κόσμο. Σήμερα το κεφάλι του Γιαγκούλα, μαζί με το θρυλικό μαχαίρι του, την «Παρδάλα» (με το οποίο εκτιμάται ότι δολοφόνησε 54 ανθρώπους) εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο.

Το 1928 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσε το θέμα ομώνυμης ταινίας του Κομινάκη, σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφο.

Αυτά σε συντομία για τα πεπραγμένα του Γιαγκουλα.

Από τότε βέβαια που έγινα μυστης αυτων των αναγνωσμάτων έχω διαβάσει αρκετά για τη ληστεία και τους βίους των ληστών.

Το νεοελληνικό κράτος γεννήθηκε μαζί με την ληστεία και φαίνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν.

Ένα κράτος αναποτελεσματικό, ανοργάνωτο,άδικο,ανάλγητο , αφερέγγυο,ένα κράτος  λάφυρο στους Κωλλετηδες και στους πελάτες του κάθε Κωλλέτη,ένα κράτος  που το μισούμε όσο είμαστε απέξω και το ευλογούμε όταν είμαστε μέσα (και το υπερετούμε),ένα κράτος που κατευφημισμό έχει παρομοιασθεί (λάθος!) με  «Μπουρδέλο»,ένα τέτοιο κράτος καταφέρνει να εξαγιάζει το κάθε Ληστή και να τον εμφανίζει σαν κοινωνικό Επαναστάτη σαν Ρομπέν των Δασων σαν εκδικητή σαν προασπιστή του Λαού   που δωρίζει πεσκέσια και απονέμει Δικαιοσύνη.

Για αυτό πάντα οι ληστές από τότε και μέχρι σήμερα είχαν την αποδοχή των λαικων μαζών απολάμβαναν τον θαυμασμό του και τους τραγούδησε με όμορφα τραγούδια η Λαική Μούσα.

Υποτίθεται ότι η ληστεία τελείωσε στην Ελλάδα εκει κοντά στο 1930 αλλά αλοιμονο τα γεγονότα αυτό το διαψεύδουν.Γιατι τι άλλο είταν οι λησταρχαίοι Καραλίβανοι που προσχώρησαν στην Αντίσταση.

Αλλά για νάρθω  και στα καθημάς :Βερνάρδος,Ρωχάμης ,Παλιοκώστας αλλά και η 17 Νοέμβρη, εκεί κατατάσσονται και απέσπασαν και αποσπούν τον λαικό  θαυμασμό.

Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται μια άλλη ανάλυση .Ισως.......

Μετά Χριστόν Προφήτες(1)

Για περίπου 8 δεκαετίες  μετά τον Πόλεμο ζούμε μια μακρά  περίοδο ειρήνης,τουλάχιστον όσοι είχαν την τύχη να γεννηθούν στον λεγόμενο Δυτικό Κόσμο.

Βιώνουμε ένα «κοκτειλ» ζόφου και ευημερίας!

Πίσω στη Δεκαετία του ΄40 δυο  Προφήτες , οΤζώρτζ  Οργουελ και ο Αρθουρ Κλάρκ πρόβλεψαν με μεγάλη ακρίβεια την Εποχή μας.

Ο Οργουελ  με το έργο του «1984» πρόβλεψε με μεγάλη ακρίβεια τον ζοφερό Κόσμο μας(τον Μεγάλο Αδελφό,  την Newspeak,την Παραχάραξη της Ιστορίας,την Ηττα και την Επανάσταση του Ερωτα). Παρακαλώ  ας τον ξανα-διαβάσουμε !

Ο Κλάρκ όμως πρόβλεψε με  μεγάλη ακρίβεια την Τεχνολογία και τα «καλούδια» της  που «απολαμβάνουμε» σήμερα.

Ας απαριθμήσουμε μερικές:

1)Ο συγγραφέας της «Οδύσσειας του Διαστήματος» περιέγραψε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον έξω κόσμο χρησιμοποιώντας οθόνες υψηλής ανάλυσης συνδεδεμένες με ένα πληκτρολόγιο.

Με λίγα λόγια, ο Κλαρκ κατάφερε να περιγράψει με ακρίβεια τους οικιακούς υπολογιστές των επόμενων χρόνων!

2) Οραματίστηκε τις βιντεοκλήσεις.

3) Περιέγραψε πώς συσκευές που θα συνδέονται μεταξύ τους «θα μας επιτρέπουν να στέλνουμε πολύ περισσότερες πληροφορίες στους φίλους μας… να ανταλλάσσουμε εικόνες, γραφικά, δεδομένα, βιβλία και πολλά ακόμη».

4) Ο Κλαρκ είχε τη διορατικότητα να προβλέψει όχι μόνο την επικοινωνία σε άμεσο χρόνο, αλλά και την άφιξη του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

5) Ο Άρθουρ Κλαρκ φαντάστηκε μια «μηχανή» που θα αναζητούσε δεδομένα σε μια «κεντρική βιβλιοθήκη» για να μας φέρει ακριβώς αυτές τις πληροφορίες που αναζητούσαμε, ανεξάρτητα εάν επρόκειτο για ειδήσεις, σκορ αγώνων ή λεπτομέρειες για μια πτήση.

Δηλαδη πρόβλεψε το Ιντερνετ και το γκουγκλ μαζι!

6) Πρόβλεψε τα κινητά τηλεφωνα!

7)Και τις τηλεδιασκέψεις!

8)Ακόμη και τα smartwatches !

9) Το GPS!

10)Τις ηλεκτρονικες εφημερίδες και τα e-books

11)Και βέβαια τους γεωστατικούς τηλεπικοινωνιακούς Δορυφόρους.

Μας χάρισε πολλά συγγραφικά έργα κυρίως επιστημονικής φαντασίας ,το ένα (Οδυσσεια του διαστήματος 2001» έγινε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία (όπερα του διαστήματος) σκηνοθεσίας  Σ.Κιούμπρικ.)

Εμένα μαρέσουν 2 βιβλία του .

Το ένα  που τόχω  πολυδιαβάσει είναι το  « Προέκταση στο Μέλλον» και το άλλο « Επικυρίαρχοι».

Τι χαρακτηριστικά είχαν αυτοι οι συγχρονοι  προφήτες;

Κατά τον Κλάρκ είχαν Γνώση του αντικειμένου,Θάρρος να επεκτείνουν στα οριά τους  τις γνώσεις και τα δεδομένα τους και τρίτο Φαντασία.

Bellum omnium contra omnes

Υεμενη-Ενας  πόλεμος(ολων εναντίον όλων)- bellum omnium contra omnes

Για τη  Υεμένη και τους Γεμενίτες έχω ξαναγράψει      εδω      κείμενο με  τίτλο Κατ, Ζαμπίγια και καφέ ---Τσιγάρο, πρέφα και καφέ.

Αλλά επειδή τώρα  πια το πράγμα έχει φτάσει στο μη  παρα πέρα και ένας ολόκληρος πληθυσμός είναι στα όρια της επιβίωσης(ηδη έχουμε 85000 παιδιά θύματα της πείνας) και 14000000 από τα  28000000 που είναι ο πληθυσμός είναι σε λιμο θα προσθεσω και τα παρακάτω ιστορικα  στοιχεία!

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε στην ένωση της Βόρειας και της Νότιας Υεμένης το 1990.

Ο νέος ηγέτης της ενοποιημένης Υεμένης ήταν ο Ali Saleh, ο οποίος προηγουμένως ήταν ο ηγεμόνας της Βόρειας Υεμένης.

Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε το 1994.

Η Νότια Υεμένη θεώρησε ότι το καθεστώς του Saleh την περιθωριοποιούσε.

Ο Saleh πολύ γρήγορα κατέπνιξε την επανάσταση της αντιπολίτευσης.

Ωστόσο σύντομα υπήρξαν και άλλα προβλήματα, αυτή τη φορά στη Βόρεια Υεμένη.

Ο Sheikh Hussein al-Houthi (1956 - 2004) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης.

Ξεκίνησε ένα θρησκευτικό επαναστατικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ο στόχος του ήταν να επαναβεβαιώσει τον παραδοσιακό Σιιτισμό του Zaydi, ο οποίος έχανε το έδαφος από τους φονταμελιστές σουνίτες   που υποστηρίζονταν από τη Σαουδική Αραβία.

Οι οπαδοί του και η κίνησή του ονομάστηκαν Houthis.

Μεταξύ του 2004 και του 2010 υπήρξαν έξι συγκρούσεις μεταξύ των Houthi και την κυβέρνηση του Saleh.

Το Σεπτέμβριο του 2004, η κυβέρνηση της Υεμένης ανακοίνωσε ότι ο στρατός τους σκότωσε τον al-Houthi μαζί με τους 20 από τους οπαδούς του.

Η κυβέρνηση της Υεμένης δημιούρησε ένα μάρτυρα.

Εμπνευσμένοι από τις διαμαρτυρίες στην Τυνησία, δεκάδες χιλιάδες  Γεμενίτες  βγήκαν στους δρόμους τον Ιανουάριο του 2011, ζητώντας την παραίτηση του Saleh.

Ο Saleh αρνήθηκε να παραιτηθεί και ξεκίνησε η αιματοχυσία.

Όμως, ο Saleh αναγκάστηκε να υποκύψει στις εγχώριες και διεθνείς πιέσεις και να υπογράψει συμφωνία για παραχώρηση εξουσίας.

Τον Φεβρουάριο του 2012, ο αντιπρόεδρος του, Abdrabbuh Mansour Hadi, αναλαμβάνει την εξουσία.

Η συμφωνία υποστηρίχθηκε από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο η ειρήνη δεν κράτησε πολύ καθώς ο Hadi απώλεσε τον έλεγχο πολύ γρήγορα.

Υπήρξαν επιθέσεις της Αλ Κάιντα, η οικονομία βούλιαζε, η Νότια Υεμένη ήθελε να αποσχιστεί ξανά, και οι αντάρτες του Houthi είχαν ξεκινήσει πολεμικές συγκρούσεις με την κυβέρνηση του Hadi.

Πραγματοποιήθηκαν προσπάθειες για τη δημιουργία ενός νέου συντάγματος, αλλά κανείς δεν μπορούσε να συμφωνήσει σε τίποτα.

Η Υεμένη δανείστηκε χρήματα από το ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ, ως μέρος της δανειακής σύμβασης, ζήτησε μέτρα λιτότητας.

Έτσι, το 2004, ο Hadi ανακοίνωσε περικοπές στις επιδοτήσεις καυσίμων.

Η τεράστια αύξηση των τιμών των καυσίμων χτύπησε τον πληθυσμό που πλήττεται κυρίως από τη φτώχεια πολύ σκληρά και χρησίμευσε για να προκαλέσει τους διαδηλωτές που υποστηρίζουν το Houthi για περαιτέρω αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.

Ο Hadi σταμάτησε τις περικοπές, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Οι αντάρτες των Houthi καταλαμβάνουν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της πρωτεύουσας, Sanaa, τον Σεπτέμβριο του 2014.

Ο Hadi υπογράφει ειρηνική διαμεσολάβηση με τον ΟΗΕ για να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση μέσα σε ένα μήνα.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 οι Houthi απορρίπτουν τη νέα κυβέρνηση και το σύνταγμα.

Θέτουν τον Hadi υπό κατ 'οίκον περιορισμό, αλλά ο Hadi καταφέρνει να δραπετεύσει στον Άντεν.

Τον Φεβρουάριο του 2015, οι Houthi καταλύουν το κοινοβούλιο και σχηματίζουν μια νέα μεταβατική κυβέρνηση.

Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Ηνωμένες Πολιτείες καταγγέλλουν γρήγορα το πραξικόπημα.

- Τον Μάρτιο του 2015 οι Houthi επεκτείνουν τη στρατιωτική τους εκστρατεία.

Είναι σε θέση να καταλάβουν μεγάλα τμήματα της χώρας.

Ο Hadi  καταφεύγει στη Σαουδική Αραβία.

Στη Σαουδική Αραβία είναι Σουνίτες.

Η Υεμένη (το τμήμα Houthi) είναι Σιίτες.

Το Ιράν (Shia) υποστηρίζει την Υεμένη.

Η Σαουδική Αραβία μισεί το Ιράν.

Η Υεμένη (Houthis) και το Ιράν (Shia) κέρδιζαν.

Αυτό ήταν πάρα πολύ για τη Σαουδική Αραβία.

Έτσι, σχημάτισαν έναν στρατιωτικό συνασπισμό με οκτώ άλλα αραβικά κράτη.

Αλλά τα όπλα και η υλικοτεχνική υποστήριξη προέρχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία,Γερμανία αλλά και εμείς τους  πουλήσαμε «περισσευουμενες» σφαίρες(Υπόθεση Καμένου).

Ο συνασπισμός ξεκίνησε την εκστρατεία αεροπορικών επιδρομών τον Μάρτιο του 2015 για να νικήσει τους Houthi και να αποκαταστήσει την εξουσία του Hadi.

Με τη συντριπτική υπεροχή των όπλων και την υποστήριξη των ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία, εκτιμούσε ότι η πολεμική σύρραξη θα τελείωνε μέσα σε λίγους μήνες.

Ωστόσο μέσα σε διάστημα ενός έτους, ο συνασπισμός έχει κάνει καταφέρει να κερδίσει ελάχιστα εδάφη.

Η Υεμένη είναι λειτουργικά διαιρεμένη σε δύο χώρες ή κυβερνήσεις.

Οι Houthis στη Σαναά και ο Hadi στο Άντεν.

Όλες οι διάφορες διαμεσολαβητικές ειρηνευτικές συνομιλίες δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα.

Το 75% των κατοίκων της Υεμένης χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, περίπου 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από την πείνα, η χολέρα γίνεται επιδημία, το Ριάντ εμποδίζει ακόμα την είσοδο νωπού εμφιαλωμένου νερού στη χώρα.

Όπως ακριβώς στη Συρία, ένας εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε ως ένας «πόλεμος δια αντιπροσώπων» μεταξύ των Σιιτών και Σουνιτών και μετεξελίχθηκε σε έναν «πόλεμο όλων εναντίον όλων» (ή bellum omnium contra omnes). Οι τζιχαντιστές (Αλ Κάιντα και Ισλαμικό Κράτος), οι Χούθι και η παράταξη του al-Hadi έχουν εμπλακεί σε έναν πόλεμο δίχως ορατό τέλος παρά τις όποιες ειρηνευτικές προσπάθειες έχει αναλάβει το (ουδέτερο) Ομάν. Ο μεγάλος χαμένος στον πόλεμο αυτό αναδεικνύεται ο πληθυσμός. Στους ήδη χιλιάδες νεκρούς αμάχους προστίθενται τα εκατομμύρια των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας και των επιδημιών σε μια χώρα που εισάγει το 90% των τροφίμων της. Προς το παρόν η κατάσταση στο πεδίο της μάχης χαρακτηρίζεται ως τέλμα: οι Χούθι δεν μπορούν να νικήσουν τους αντιπάλους τους και αντιστρόφως. Μεγάλοι κερδισμένοι στον πόλεμο αυτό αναδεικνύονται πέραν πάσης αμφιβολίας οι τζιχαντιστές. Η δημιουργία τζιχαντιστικών θυλάκων στην κεντρική Υεμένη, στο πρότυπο της Λιβύης, εγκυμονεί κινδύνους για τη διεθνή ναυσιπλοΐα στα Στενά του Άντεν αλλά και την παραγωγή πετρελαίου στη γειτονική Σαουδική Αραβία.

Τρομακτικές διαστάσεις έχει λάβει πλέον η επισιτιστική κρίση που μαστίζει την Υεμένη, με τα στοιχεία να δείχνουν ότι κάθε δέκα λεπτά πεθαίνει ένα παιδί μικρότερο των 5 ετών.

Νοεμβρης μήνας δεν θα μείνει....(2)

Νοεμβρης μήνας δεν θα μείνει....(2)

Η Γενιά του Πολυτεχνείου

Όταν λέμε γενιά εννοούμε σύνολο πληθυσμού  από τότε που γεννιέται μέχρι τότε που κάνει παιδί,στην ευρώπη περίπου στα 29 χρόνια του(στη σημερινή εποχή) κατά μέσο όρο.Ετσι έχουμε την Χαμένη Γενιά- γεννημένοι (1890-1915),Γενιά Χ γεννημένοι(1965-1980) ,γενιά Αλφα γεννημενοι (2011-2025) κ.λ.π.

Ο όρος γενιά του Πολυτεχνείου είναι αδόκιμος αλλά έχει επικρατήσει.Εννοούμε μ’αυτόν όσους είναι γεννημένοι από το 1949-1955 δηλαδή  το 1973 είταν από 17 χρονών μέχρι 25 χρονών.

Και βέβαια εννοούμε ένα μικρό υποσύνολο αυτών των ηλικιών δηλαδή τους  φοιτητές που είταν εγκλεισμένοι στο χώρο του πολυτεχνείου αλλά και άλλους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στους  πέριξ  χώρους. Δηλαδή  περίπου 2500 έγκλειστους και 8000 διαδηλωτές.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

Γενιά της Καταστροφης,βρωμερή γενιά,αχρηστη γενιά,προδομένη γενιά,αναθεματισμένη γενιά,γενιά ηρώων,επάρατος  γενιά,επαναστατικη γενιά,ψευδοεπαναστατικη γενιά,χιλιοτραγουδισμενη γενια,μπασταρδη γενιά,γενιά της διαπλοκής,γενια της αρπαγης,ευνοημένη γενιά,καταπιεστική για τις επόμενες  γενιές  γενιά,τυχερή γενιά,κακομαθημένη γενιά και άλλα πολλά.

Κοινωνιολογικά

Ενώ οι πρωτεργάτες του Πολυτεχνείου ήταν αριστεροί, κατά κύριο λόγο οι γονείς τους ήταν

κεντρώοι. Αλλά ακόμη κι όσοι είχαν δεξιό πατέρα, στράφηκαν σε ποσοστό 70% στην Αριστερά.

Εντύπωση προκαλεί, πάντως, η εικόνα   πολιτικού παροπλισμού   της γενιάς, αφού το 70% δεν έχει καμιά οργανωμένη δραστηριότητα σε κόμμα. Ωστόσο, η Αριστερά παραμένει σταθερός  προσανατολισμός των εκπροσώπων της γενιάς.

Εδώ να πούμε τι εννοούμε με τον όρο Αριστερα:

1) Παραδοσιακή  Αριστερα ¨

Α)ΑΝΤΙΕΦΕΕ  (ΚΚΕ)

Β)Ρήγας (ΚΚΕ ες.)

2)ΠΑΚ(σοσιαλιστες)

3) ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ σχήματα

Α)ΑΑΣΠΕ( ΕΚΚΕ)

Β)ΠΠΣΠ(ΚΚΕμλ)

Γ)ΟΣΕ(Οργ.Σοσιιαλ.Επαναστασης)

Δ)ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ

Ε)ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ

ΣΤ)ΜΑΧΗΤΗΣ

Ζ)20^η ΟΚΤΩΒΡΗ

4)ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

Ισως μου διαφεύγουν κάποια σχήματα αλλά τα  παραπάνω δείχνουν ότι η έννοια της Αριστερας είναι μια έννοια «κουρελου» εννοώ  πολλά κομμάτια,αγνωστα στην προχουντικη  περίοδο.

Η «Γενιά» λοιπόν αυτή που βίωσε την Εξέγερση αλλα και το φοιτητικο κίνημα από το 1972 στους χώρους των Ανωτάτων Ιδρυμάτων αλλά και την Χούντα του Ιωαννίδη είναι μια γενια στα «σύνορα» της  ιστοριας,υπάρχει σε μια ρωγμή της ιστορίας .

Ανδρώθηκε μεσα στη Χούντα αποκομένη από τα Κόματα( τα προχουντικά) αμφισβήτησε το Παρελθόν και οραματιστηκε ουτοπικά ένα άλλο Μέλλον (εν τη αφελεία της βεβαίως –βεβαίως).

Κιοταν οι  παλιότεροι μας λέγανε ότι μαυτά και μαυτά θάρθει ο Καραμανλής εμεις (οι αφελείς!!) καγχάζαμε και ήρθε όλο το παλιό «καλό» πολιτικό σύστημα!!!

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα τελικά αιτήματα του ελληνικού κινήματος προσδιορίστηκαν όχι μόνο από την εσωτερική πολιτική κατάσταση, αλλά και από μια ευρύτερη ροή πληροφοριών και σημασιολογικών κωδίκων, όπως η ένδυση, οι μουσικές και λογοτεχνικές προτιμήσεις, η ρητορική και τα συνθήματα.

Αυτή η γενιά γεύεται την Καλλιτεχνική Ελληνική  Ανοιξη του 60 ,αλλά δοκιμάζει και το κρασι του Ροκ ακούει ΡΟΚ ,Μπήτλς ,Στοουν,Ντυλαν,Μπαέζ  αλλα και Νιόνιο, χορευει  ροκ, τουιστ, πίνει βερμούτ και ουισκι,φοράει ρουχα διαφορετικα ,αφήνει μουσια και μαλλιά, βλέπει  το «Φράουλες και αίμα» αλλά και το Γούντστοκ μαθαίνει για το αντιπολεμικο κινημα στις ΗΠΑ,θαμπώνεται από τον  Μαη του 68,ζει την Ανοιξη της Πράγας και τη διάσπαση του ΚΚ, ,Χιλή,Ταιλανδη, Κίνα.

 Από την ανάλυση, προκύπτει επίσης ότι επρόκειτο, εν πολλοίς, για τα παιδιά της μεσαίας τάξης, που απέκτησαν για πρώτη φορά συνείδηση καταπιεζόμενης κοινωνικής ομάδας στη διάρκεια της δικτατορίας και, σταδιακά, ανέπτυξαν αντίληψη του δικού τους ρόλου ως μιας εθνικής αποστολής.

Το Πολυτεχνείο δεν  είναι γραμμική συνέχεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων της δεκαετίας του 1950, στο πλαίσιο ενός ενιαίου κύκλου διαμαρτυρίας. Η δικτατορία δημιουργεί μία ασυνέχεια, εγκαθιδρύοντας έναν νέο κύκλο διαμαρτυρίας, στον οποίο εντάσσεται το Πολυτεχνείο, μια νέα γενιά Τέρας  με νέες  μορφές  κινητοποίησης.

Σηματοδότησε αλλά και «καταπίεσε» τις επόμενες γενιές. Ήταν και είναι μια «γενιά σύνορο», που ορισμένες φορές έμεινε στη μέση του δρόμου, αδύναμη να προχωρήσει σε μεγάλες υπερβάσεις.

 Παρ’ όλα αυτά πολλοί από αυτή τη «γενιά» μπορεί να έχασαν την πυξίδα τους, δεν έχασαν όμως  ποτέ την ψυχή τους.

Όλοι αυτοί οι «νεκροζώντανοι», οι «εγκλωβισμένοι» στο σπίτι τους και στο εγώ τους, οι «κοκουνιστές» (απ’ το cocooning) δεν είναι χαμένοι. Μπορεί να βρίσκονται μέσα τους οι πιο καλοί και οι απελπισμένοι μιας γενιάς.

Αναπολούν  φίλους και φίλες, παρέες και σπίτια, στέκια και «γιάφκες», σχολές και σχολεία, γήπεδα και πλατείες, θέατρα, βιβλιοπωλεία και αμφιθέατρα, κινηματογράφους, μπουάτ και «σκυλάδικα», ταβέρνες, συναυλίες και «άσματα επινίκεια», δρόμους και «παράνομο υλικό», κρατήσεις και ανακρίσεις, Ασφάλεια και ΕΑΤ-ΕΣΑ, ΦΕΑ (Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα) και Τοπικούς Συλλόγους, Στρατεύσεις Φοιτητών , κατάληψη της Νομικής, ημιπαρανομίες και παρανομίες, αφίσες, εφημερίδες και περιοδικά .

Ίσως για τον καθένα μας της  γενιας  αυτής ισχύει ο στίχος: «... Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα...». που δείχνει μια  ερωτική και ίσως την αμφιθυμική σχέση μας με εκείνη την εποχή.

Ένα είναι σίγουρο και αναμφισβήτητο γεγονός, ότι το Πολυτεχνείο δεν έγινε από «κατοικίδιους», «ουτιδανούς» , «Βολεψάκιδες», από εκπροσώπους του τίποτα, από αντικειμενικούς  παρατηρητές και «δογματικούς» αναλυτές.

Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρουμε. Προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τους Μύθους, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική τους  νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει.

Απο τη Μεταπολίτευση και μετα είχαμε περίπου 350 υπουργους. Απ’αυτούς ελάχιστοι 5-6 ανήκαν στη  Γενιά του Πολυτεχνείου.

Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι  προσκυνούσαν.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα.

Μπήκε αλλά  πολύ γρήγορα έκλεισε την πόρτα και βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον…

Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από απροσκύνητοι είταν  πλέον και «ψυλλιασμένοι».Ε! κάτι μάθανε το τι σημαίνει αλλοτρίωση!

Κι ανθρώπους  που είναι απροσκύνητοι και «ψυλλιασμένοι», δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα,δεν είναι εύκολοι στη Γραμμή του κόμματος.

-Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…

-Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει.

Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής.

-Δεν είναι Υπερηρωες αλλά δεν είναι και «καραγκιοζάκια».

Εζησαν μια συλλογική εμπειρία ,η φλόγα της Ελευθεριας τους έκανε να υπερβουν το ένστικτο της επιβίωσης, αλλά κατά τα άλλα δεν επαψαν ναναι ανθρωποι με προτερήματα και αδυναμίες.

Αλλά για πρόσωπα και γεγονότα σε μια άλλη συνέχεια....ισως..

Νοέμβρης μήνας δεν θα μείνει...(1)

         

                                              Νοέμβρης  μήνας  δεν θα μείνει....(1)

                                              ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο φίλος και γείτονας Χ.Σ.μ'ανοιχτά τα χέρια να αγκαλιάσει το "όνειρο".Από τότε έχω να τον δω!!Ας είναι καλά.

Ο πατέρας του του ’λεγε: «Βρε δε θα φτιάξεις εσύ το ρωμαίικο…»

Προς στιγμήν πίστεψε κι αυτός, σχεδόν παιδί, πως θα το φτιάξει

(Τριάντα χρόνια τώρα, παλιά χρόνια, ποιός τα θυμάται)

..........................................

Μ. Αναγνωστάκης

Κάθε χρόνο ,κάθε Νοέμβρη, (για  πάρα  πολλά  χρόνια μετά την μεταπολίτευση), ένα «φάντασμα» πλανιέται στις καρδιές των νέων, μια ιδέα φτερουγίζει μέσα στα νεανικά στήθια ( το  «φοβερό»  όνομά της  Ελευθερία), μια ημερομηνία στοιχειώνει τον μέλλον τους (17 Νοέμβρη) και το παρελθόν μας.

Δυο συνθήματα έρχονται στα χείλια  της μνήμης ,«Ψωμί.Παιδεία,Ελευθερία» και «Εξι χρόνια αρκετά δεν θα κάτσετε εφτά».

Το πρώτο φαίνεται τριπλό ,αλλά το Ψωμί και η Παιδεία είναι το προκάλυμμα για να κρυφτεί η «φοβερή» κουβέντα η Ελευθερία.

Το δεύτερο δείχνει την αγανάκτηση αλλά  και την ντροπή  που για 6 ολόκληρα χρόνια η Ελλάδα έχει μια χούντα “ηλίθιων” στρατιωτικών, που οι νέοι δεν μπορούν να την αντέξουν πια.

Και ένα σύμβολο, Πολυτεχνείο.

Για πολλά χρόνια δεκαετίες ολόκληρες ,δεν έχω μιλήσει γι αυτό.

Ντρεπόμουνα ακόμη και να πω ότι έχω αποφοιτήσει από το Πολυτεχνείο (με στοίχειωνε η λέξη) και έλεγα Ε.Μ.Π.

Δεν μπορούσα να αποδεχτώ  τον « Μύθο» της εξέγερσης όπως αυτός διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά.

Τώρα  που ο Χρόνος μου χάρισε την απόσταση, μπορώ   λίγες κουβέντες να γράψω εδώ ,γιατί χωρίς να το διαλέξω  αυτή είναι η γενιά μου, σ’αυτήν ανήκω.

Όταν μιλάς για ιστορικά γεγονότα  που είναι σχετικά  πρόσφατα αλλά και βιωματικά αναγκαστικά  γίνεσαι αφοριστικός και βέβαια  εμφωλιάζει  μέσα και ο υποκειμενισμός ,άρα η αλήθεια μου δεν σημαίνει ότι έχει καθολική ισχύ.

Πια είναι όμως τα στοιχεία του «μύθου»;

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου σαν κατάληξη ενός νεολαιίστικου φοιτητικού και αντιδικτατορικού  κινήματος) είταν  αυθόρμητη (και απροετοίμαστη) και μη επιθυμητή από τους μεταγενέστερα  υπάρχοντες   κομματικούς σχηματισμούς (το Πασοκ δεν υπήρχε,και η παραδοσιακή  Αριστερά  δεν την επιθυμούσε). Είχε την αφέλεια την απειρία και την αθωότητα της νεολαίας. (Πάντως η Εξέγερση είταν υπόθεση της Αριστεράς ,αλλά μιας «πλουμιστής» Αριστεράς και ίσως   πούμε γιαυτό αργότερα.)

Υπάρχουν μαρτυρίες και ντοκουμέντα  γι αυτό και νομίζω ότι έχει γίνει αποδεκτό από τους ιστορικούς.

Το Πολυτεχνείο δεν «έριξε» την Χούντα .Αυτός είναι ένας μύθος. Η χούντα έπεσε με την τραγωδία της Κύπρου. Την κλώνησε όμως, την ταρακούνησε τις έβγαλε τη «γλώσσα», έδειξε για πρώτη φορά ότι η Χούντα δεν είναι παντοδύναμη,  «έσπασε» τον Γύψο που μας είχε φορέσει η Χούντα.

Μεταπολιτευτικά  πολλοί  εκμεταλεύθηκαν την εξέγερση .Η Αριστερά,η χούντα Ιωαννίδη, το Πασοκ και λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις.

Σ΄ολη τη διάρκεια της δικτατορίας δεν έχουμε μαζική Αντίσταση από το Λαό.

Μπορεί ο πολύς κόσμος να μην την αποδέχτηκε (τη Χούντα)  αλλά την ανέχτηκε, την φοβόταν (δικαίως) και ακολουθούσε το Δόγμα «Κάτσε Βασίλη φρόνημα».

Στη μεταπολίτευση κατακλειστήκαμε από αντιστασιακούς. Ακόμη και άνθρωποι που υπηρέτησαν την Χούντα επικαλούνταν αντιστασιακές  περγαμηνές με λίγα λόγια ο Μύθος του Πολυτεχνείου ξέπλυνε τις τύψεις ενός  λαού που έμεινε στην καλύτερη περίπτωση απαθής  σ’όλη  την διάρκειά  της.

Άλλος  είχε το παιδί του εκεί,άλλος βόηθησε δίνοντας τρόφιμα και φάρμακα,άλλος  περίθαλψε και έκρυψε τους διωκόμενους,άλλος είταν στις διαδηλώσεις απέξω,άλλος ακουγε τον ραδιοσταθμό,άλλος είχε τον κουμπάρο του μέσα,άλλος πέρασε από τους γύρω δρόμους κ.λ.π.

Δεν υποτιμώ αυτές τις δράσεις αλλά δεν συνιστούν Αντίσταση και δεν είναι αντιστασιακοί όλοι αυτοί!

Η εξέγερση δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλα ιστορικά γεγονότα στη ελληνική ιστορία ,όπως η Επανάσταση του 21,οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ,το Επος του 40,η οι διαδηλώσεις της Κατοχής Η εξέγερση δεν είχε Παλλαικό χαρακτήρα .

Η γιορτή του Πολυτεχνείου έγινε μια τελετουργία για την εμπέδωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας .Η γιορτή έφτιαξε σύμβολα (σημαίες, πόρτες  κ.λ.π) και ήρωες.

Όλα τα παραπάνω είταν μέσα μου καθαρά από πολύ νωρίς  γιαυτο ποτέ  δεν αποδέχτηκα την Επέτειο και  ποτέ δεν συμμετείχα στους εορτασμούς με κόστος την απομόνωση και την «γραφικότητα». Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να περνάω από τους γύρω δρόμους του Πολυτεχνείου η να συζητώ  γι αυτό με εξαίρεση αυτό το γραφτό.

Kάθε επέτειος μετά την εξέγερση του 1973 λειτουργεί ως αποσπασματική «συνέχεια» της «Μεταπολίτευσης» και δείχνει  πώς -κράτος και κοινωνία- επιλέγουν κάθε φορά να ανταποκριθούν στο «αφήγημα» που φιλοτέχνησαν οι πρωταγωνιστές της.

 Ο αυθορμητισμός, η φρεσκάδα η νεανικότητα ,θεμελιώδη συστατικά  της 17ης Νοεμβρίου 1973, συνιστούν  στις μέρες μας  συλλογική φαντασίωση.

Από τα  πιο πάνω ίσως-εσφαλμένα- κάποιος να συνάγει το συμπέρασμα ότι θεωρώ την Εξέγερση κάτι το ασήμαντο το τετριμμένο. Λάθος!!! Την θεωρώ μεγαλειώδη!!

Η Εξέγερση  είταν  και είναι το συλλογικό Βίωμα μιας «γενιάς», που κάλυψε το συλλογικό «απωθημένο» και το «ενοχικό κενό» μιας συμβιβασμένης και μιας «απούσας» κοινωνίας,έσωσε την χαμένη τιμή της κοινωνίας μας.

Ο «Μύθος» κάλυψε τα κενά, τις ενοχές, τις τύψεις και τους συμβιβασμούς των «ουτιδανών», των «απόντων» και των «συναλλακτικών», όλων αυτών που έψαχναν ένα Καθαρτήριο.

Αλλά γιαυτό και  πιο πολλά έχουμε συνέχεια.......Την συνέχεια δεν θα την κοινοποιήσω στην Ομάδα αλλά μπορείτε βέβαια να την διαβάσετε!

Ο κοκκινολαίμης και η κβαντική διεμπλοκή!

                                           Ο  κοκκινολαίμης   και η  κβαντική διεμπλοκή!

Στο τζάμι του Γραφείου που κάθομαι,προσκρούει κάθε 2-3 λεπτά ένας  κοκκινολαίμης  που άγνωστο για  πιο λόγο φέτος εμφανίστηκε ενωρίς  τώρα τον Οκτώβρη ,ενώ κάθε χρόνο εμφανίζεται τον Δεκέμβρη κοντά στα Χριστούγεννα.

Εχει στεκιάσει πάνω σε ένα νυχτολουλούδο και ίσως αναζητά  τροφή  η θέλει να φτιάξει τη φωλιά του.

Η επιστημονική ονομασία του είναι Erithacus rubecula rubecula (Linnaeus, 1758),το erithacus από το  ερεύθω «χρωματίζω κάτι ερυθρό, το κοκκινίζω» και το rubecula είναι υποκοριστικό του ruber που σημαίνει «κοκκινος»

Διαβάζω: Ο κοκκινολαίμης έχει μελετηθεί εκτενώς για την ικανότητά του να ανιχνεύει μαγνητικά πεδία (magnetoreception), μέσω της όρασης, κάτι που εκμεταλλεύεται κατά τις μεταναστεύσεις του. Ο φυσικός μηχανισμός αυτής της ικανότητας, δεν είναι πλήρως κατανοητός, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει κβαντική διεμπλοκή ηλεκτρονίων, μέσω της ιδιοστροφορμής τους (σπιν).

Δεν σταματάει να κελαιδάει και διαβάζω: Το τραγούδι του, το οποίο αρθρώνεται από χαμηλό πόστο (low perch), είναι πολύ όμορφο, φλουταριστό και με διανθίσματα, που ακούγεται όλες τις εποχές, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Μάλιστα, συχνά τραγουδάει το βράδυ, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να το συγχέουν με το τραγούδι του αηδονιού.Αυτό έκανε εχτές κελαιδούσε ακατάπαυστα  ακόμη και όταν η ώρα είταν 1.00 μετά τα μεσάνυχτα.

Στη Λαογραφία ο κοκκινολαίμης κατέχει περίοπτη θέση, ήταν ιερό πουλί του Θωρ, θεού του κεραυνού στην Σκανδιναβική μυθολογία, πιο πρόσφατα, ο κοκκινολαίμης έχει συνδεθεί έντονα με τα Χριστούγεννα, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές κάρτες των Χριστουγέννων από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η σύνδεση με τα Χριστούγεννα, πιθανόν να προκύπτει από το γεγονός ότι οι ταχυδρόμοι στην βικτοριανή Βρετανία φορούσαν κόκκινα πανωφόρια και είχαν το παρατσούκλι Robin «κοκκινολαίμης».

Ο θρύλος λέει ότι, όταν ο Ιησούς πέθαινε στο σταυρό, ο κοκκινολαίμης που, τότε είχε καφέ χρώμα, πέταξε προς το μέρος του και τραγούδησε στο αυτί του για να τον παρηγορήσει στον πόνο του. Το αίμα από τις πληγές του Ιησού χρωμάτισαν το στήθος του πουλιού και, από τότε, όλοι οι κοκκινολαίμηδες πήραν το σημάδι του αίματος του Χριστού επάνω τους.

Το 1960, ο κοκκινολαίμης υπήρξε το Εθνικό Πτηνό της Βρετανίας. Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν το παρατσούκλι The Robins «Οι Κοκκινολαίμηδες», όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες Μπρίστολ, Σουίντον και Ρέξαμ.

 Εξαιτίας της ιδιαίτερης συμπεριφοράς του, αλλά και της ομορφιάς του, έχει γίνει «ήρωας» σε πλήθος παιδικών βιβλίων, ελληνικών και ξένων και έχει εμπνεύσει μεγάλους Έλληνες ποιητές όπως τον Γεώργιο Δροσίνη, τον Ηλία Βενέζη και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Χαρακτηριστική η πρώτη στροφή του ποιήματος του Βαλαωρίτη «Ο Καλογιάννος»:

«Μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦθ᾿ ἔρχομαι, μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦ τρέχω

πατρίδα ἐγὼ δὲν ἔχω

παρὰ τοῦ βάτου τ᾿ ἄγριο, τ᾿ ἀγκαθερὸ κλαρί.

Μὲ δέρνει τ᾿ ἀνεμόβροχο, εἶμαι φτωχὸ πουλί,

Ὁ λόγκος τὸ παλάτι μου, καὶ βιό μου εἶν᾿ ἡ χαρά,

πετώ,κορνιάζω ξέγνοιαστος οσώχω τα φτερά"

Στον ελλαδικό χώρο ο κοκκινολαίμης απαντά με πολλές ονομασίες: γύφταλος, γυφτούλα, καλόγιαννος και καλογιάννος, κομπογιάννης, κοκκινοτραχηλίτσα (Καρδίτσα), πυρρούλας, ρούβελας, τσιγκογιάννης (Θεσσαλία), τσιμπογιάννης, τσιπουργιάννης και τσιρογιάννης (Αίγινα).