Λαικισμός και Like-ισμος

  

Φίλος πρόσφατα μιλώντας για τον λαικισμό έκλεισε το κείμενο του με τη φράση

«Γνωρίζω,βέβαια, ότι φίλοι κ γνωστοί θά αποφύγουν τήν εμπλοκή τους σ αυτήν τή συζήτηση..αλλά τοΰς συγχωρώ...

Αγανακτισμένος..»

Ας μπλέξουμε λοιπόν......

Ο λαϊκισμός ως μία μορφή Πολιτικής  Ιδεολογίας αντιπαραβάλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ.

Δεν είναι κάτι νέο η επίκληση του ονόματος του Λαού. Ολα τα συντάγματα μας λένε ότι η εξουσία πηγάζει από τον Λαό και χάριν αυτού εξασκείται.

Επειδή στην Ευρώπη σαρώνει ο Λαικισμός  και ίσως μετά  τις Ευρωεκλογές αλλάξει και τον Πολιτικό Χάρτη άρδην, ας πούμε λίγα λόγια γιαυτόν. Σίγουρα είναι μεγάλο θέμα και δεν καλύπτεται εύκολα σε ένα κείμενο μιας σελίδας.

Ο λαικισμός  μπορεί να είναι δεξιός και Αριστερός.

Σαν δεξιός  περιχαρακώνεται στην υπεράσπιση του Εθνους.(Εθνολαικισμός)

Κατά τους μελετητές του ο Λαικισμός είναι μια ιδεολογία «ισχνου  πυρήνα» (πάει να πεί απλή) που διαχωρίζει την κοινωνία σε 2 ομάδες τον «αγνό λαό» απέναντι στις «διευθαρμένες ελίτ» και μας λέει πως η πολιτική πρέπει ναναι έκφραση της «γενικής βούλησης»(volonte general).Αρα ο λαικισμός «κολλαει» γίνεται paste   σε άλλες ιδεολογίες.

Επίπτωση του λαικισμού είναι η Ηθικοποίηση της Πολιτικης   που υπονομεύει κάθε συμβιβασμό και προσέγγιση των πολιτικων δυναμεων.Εχουμε τους «φίλους του Λαού»(που είναι βέβαια ηθικοί  (βλέπε Ηθικό πλεονέκτημα)και τους εχθρούς(τροικα εσωτερικου και εξωτερικου) τους διευθαρμένους και ανήθικους.

Ο Λακλάου  πατέρας του Αριστερου  λαικισμού στο «Ηγεμονία και σοσιαλιστική στρατηγική» αναφέρει ότι προϋπόθεση για την ανάδυση μιας νέας συλλογικής βούλησης είναι η ανάδειξη ενός εχθρού (η «κάστα», η «ολιγαρχία») και η συσπείρωση γύρω από έναν χαρισματικό ηγέτη (που «ματώνει αυτός για να μη «ματώσει ο Λαός!).

 Για να πείσεις τον άλλο, δεν χρειάζεται να έχεις καλύτερα επιχειρήματα. Μπορείς να παίξεις με τα συναισθήματα, το μάρκετινγκ και τα εθνικά σύμβολα.

Γνωστά παραδείγματα λαϊκιστών ηγετών είναι ο Ρούζβελτ,Περόν ,Βάργκας, Μπολιβάρ ,Χίτλερ,αλλά και σήμερα οι Ποντέμος,ο Κόρμπιν,Βίλντερς, ο Τραμπ ,Μαδούρο, Ορμπαν,Πούτιν  και άλλοι ,για  να μη μιλήσω για τους δικούς μας.

Επειδή σε πολλές  περιοχές του Τρίτου Κόσμου, κυρίως στη Λατινική Αμερική, λαϊκιστές ηγέτες  πολεμούσαν τα Δυτικά συμφέροντα, ο χαρακτηρισμός «λαϊκιστής» απέκτησε αρνητική χροιά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, και καταγγελία του «ανεύθυνου λαϊκισμού» ανήκε στο ιδεολογικο-πολιτικό οπλοστάσιο της Αμερικανικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, που ήθελαν να αποτρέψουν την εθνικοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Στην Ελλάδα έχουμε μακρόχρονη  λαικιστική  παράδοση πολλών δεκαετιών (λέγε με Πασοκ) που συνεχίζεται και σήμερα με άλλη μορφή ,ο «πατριωτικός αριστερός  λαικισμός» του Ανδρέα συνεχίζεται στις μέρες μας και αποδίδει καρπούς και προς τις 2 φορές του φασματος  βλέπε Χ.Αυγη, Ν.Δ ,Ανελ και ΣΥΡΙΖΑ,Λαε,ΚΚΕ,Βαρουφακης,Ζωη κ.λ.π  κ.λ.π.

Ο λαός είναι ένα αφηρημένο υποκείμενο (ας πούμε η μη προνομιούχοι) το Κόμμα είναι ένα «τσόφλι» και μόνο ο Αρχηγός ίσταται Υπεράνω.

Αν μάλιστα όπως συμβαίνει σήμερα η Πολιτική σου Αναλυση έχει πάει Περίπατο(μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν απομένει παρά μόνο ο Αρχηγός αλλα και το «Η Εμείς η Αυτοί».

Και επείδη βέβαια δεν έχεις και το περιθώριο να παίξεις «λαικα» με τους Πελατες σου(λόγω κρίσης και ανέχειας) δεν μπορείς να έχεις και μια κατάσταση Win-Win(φορτώνοντας βέβαια τις επόμενες γενιές με δανεικά).

 Πως ξεπερνιέται όμως ο λαικισμός , η δημαγωγία και χειραγώγηση των πολιτών.

Πρώτα με μέτρα (θεσμικά) κατά των λαικιστών που πρέπει να είναι άμεσα .

Με διεύρυνση της συμμετοχής του πολίτη στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αν δεν θέλουμε να φουντώσουν οι άτυπες (π.χ. καταλήψεις). Δεν πρέπει να καλείται να αποφασίσει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. Προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλουν: α) Η υιοθέτηση του μηχανισμού της ανάκλησης αιρετών προσώπων με εκτελεστική εξουσία ύστερα από πρωτοβουλία πολιτών, β) η θέσπιση δημοψηφισμάτων τοπικού χαρακτήρα και γ) η εισαγωγή νομοθετικών προτάσεων στο Κοινοβούλιο με πρωτοβουλίες προερχόμενες εκτός Κοινοβουλίου από την κοινωνία πολιτών.

Επιτέλους ας θυμηθούμε τον  εξοστρακισμό των Προγόνων μας.

Επιπλέον, πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανοίξει. Αυτό σημαίνει ταχύτερη «ανακύκλωση» στην εξουσία των πολιτικών ελίτ ( μικρότερες θητείες)  και περιορισμό της ισχύος των πολιτικών κομμάτων. Σημαίνει επίσης μείωση του κόστους της δημοκρατίας, ώστε να δίνεται σε περισσότερους το δικαίωμα εμπλοκής τους στα κοινά αλλά με ουσιαστικούς ελέγχους). Και εδώ μπορούν να εξεταστούν συγκεκριμένες προτάσεις: α) Απόλυτη διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, β) επιβολή μέγιστου ορίου θητείας για τους αιρετούς αντιπροσώπους (π.χ. δύο πλήρεις θητείες ή οκτώ χρόνια), γ) κατάργηση της υποχρεωτικής κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, η δημοκρατία μας σήμερα βρίσκεται περίπου στο ίδιο σημείο με αυτό που ήταν στον 19ο αιώνα λίγο πριν από τη διεύρυνση του δικαιώματος της ψήφου σε όλους. Ασφυκτιά, βαλτώνει και απειλείται. Αν θέλουμε να την ανανεώσουμε, απαιτούνται αμέσως θεσμικές αλλαγές μεγάλης ισχύος αλλιώς κινδυνεύουμε από τη λαϊκιστική απειλή.

Αλλά υπάρχει και ο  Λαός  που πέφτει θύμα χειραγώγησης και  που είναι Μαραζιάρης.....

Τα  τελευταία 25 χρόνια μιας ανείπωτης παρακμής και παρασιτοποίησης, 25 χρόνια τετράωρης –κατά μέσον όρο– τηλεθέασης και συμμετοχής στα σοσιαλ μίντια , δάνειας ευμάρειας και το αλαλούμ της παγκοσμιοποίησης, έφθειραν βαθύτατα το ίδιο το λαϊκό σώμα, την ευθυκρισία, ακόμα και την πνευματική μας υγεία.

Eχουμε  πολίτες του «καναπέ» και του LIKE!!

Κατά τον ίδιο τρόπο, που τηρουμένων των αναλογιών, η εφτάχρονη δικτατορία είχε αποκτηνώσει πολιτιστικά ένα μεγάλο μέρος του έθνους. Και τώρα η ζημιά είναι μεγαλύτερη, γιατί έχει αγγίξει περισσότερα, βαθύτερα και πολύ πιο ζωτικά όργανα του λαϊκού σώματος.

Η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Μόνο με Πολιτική παιδεία (ας διδαχτεί επιτέλους ο Αριστοτέλης στα σχολεία!) μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ενισχυθεί η κρίση των πολιτών, η ορθολογικότητα,  η αξιοπρέπεια του, η εκτίμηση στον εαυτό τους.

Και αυτό απαιτεί Γνώση και Χρόνο.