Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60 (ΜΕΡΟΣ 2)

                                            Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ‘60

                                                     ΜΕΡΟΣ 2

                                            Το Τραμ των «2»(Σχολική Χρονιά 1962-1963)

Το 1962 .......Ο Ψυχρός Πόλεμος καλά κρατεί,Κρίση στην Κούβα και Ανταγωνισμός στο διάστημα,ο Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ,Βγαίνει στο σινεμά ο Τζειμς Μπόντ(Δοκτορ ΝΟ) και στην Αγγλία το σινγκλ των Μπιτλς “Love Me Do”, ο μεγαλόθυμος βασιλιάς μας, δίνει χάρη στον Γλέζο.

Το 1963......οι Βιετκόγκ πετυχαίνουν την πρώτη σημαντικη Νίκη τους,ενώ  στην Ελλάδα έχουμε  τη δολοφονία του Λαμπράκη (Καρφίτσες και τα ρέστα) και τον Ιούνιο πέφτει η κυβέρνηση Καραμανλή (αυτή που βγήκε όταν ψήφισαν τα δέντρα!!), και πάμε για εκλογές...

Εγώ όμως με το που τελειώνει το σχολείο βρίσκω μια δουλειά στη  Λαμπρινή ναι εκεί στα Ανω Πατήσια και βάλε...

Η δουλειά είναι στο Τυπογραφείο και Βιβλιοδετείο Χρ.Χρήστου το μεγαλύτερο ίσως βιβλιοδετείο και τυπογραφείο εκείνης της εποχής. Μεγάλο εργοστάσιο, μοντέρνα μηχανήματα που τύπωνε μεταξύ άλλων και όλα τα βιβλία του ΟΕΣΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων).

Κάθε μέρα για 3 μήνες παρέα με τον καλό φίλο και γείτονα  Ν.Σ. κρατώντας στο χέρι ένα αλουμινένιο δοχείο με φαγητό τυλιγμένο σε μια καρώ (ασπροκόκκινη )  πετσέτα παίρναμε μαζί το δρόμο για το εργοστάσιο.

Η διαδρομή( οικεία) είχε ως εξής:

Τσούμπα-ΤΟΛ Αγ.Αναργύρων-Ελιά του Ιπποκράτη-υπόγεια διάβαση κάτω από τις Γραμμές-Κεντρικός  Αγ.Αναργύρων(στο υψος της ΝΤΑΛΙΑΣ)-Γυμνάσιο-Γέφυρα Χαλκηδόνας-Τέρμα Αχαρνών -μέσω Ευβοίας Τέρμα Πατησίων -και μετά προς Λαμπρινή περίπου άλλα 500 μέτρα ως το Εργοστάσιο.(*)

Περίπου 4,5-5,0 χιλ.κάθε μέρα να πας κιάλλα τόσα να γυρίσεις.

Η δουλειά που μου αναθέσανε είταν κάπως  χειρότερη από εκείνη πουκανε ο Σαρλώ στους Μοντέρνους Καιρούς (στη σκηνή που βιδώνει 2 Παξιμάδια με 2 Γαλλικά).

Μια μηχανή («αλειφτική» τη λέγανε), άλειφε ένα ιλουστρασιόν χαρτί  με κόλλα που επρόκειτο να κολληθει στο εξώφυλλο ενός σχολικου βιβλιου(το βιβλίο είταν η Κοσμολογία).Το χαρτί αλειφόταν από τη μια μεριά περνώντας από ένα κύλινδρο και έπεφτε σε μια μεταφορική ταινία περίπου 6 μέτρων.Δουλειά μου είταν με τα δάχτυλά μου να το πιάνω και αυτό και μερικά επόμενα (όσα χωρούσαν στο χέρι μου) και γρήγορα να τα βάζω σεναν άλλο πάγκο για να κολληθούν στο χοντρό χαρτόνι του εξωφύλλου.

Φυσικά δεν προλάβαινα πάντα τη μηχανή.Ηταν σχεδόν ασταμάτητη και είμουν απόλυτα προσηλωμένος να τα προλάβω  όλα.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι ακόμη καρφωμένη κάπου βαθειά στον «σκληρό» της μνήμης μου.

Είταν έγχρωμη και εικόνιζε το πλανητικό σύστημα, Γη, Αρης, Αφροδίτη και τα ρέστα.

Στο τέλος της βάρδιας τα μάτια μου κάναν «πουλάκια» και τα δάχτυλα των χεριών μου είταν «παπαριασμένα» από την κόλλα.

Κάθε μέρα μαζί πάλι με τον καλό φίλο τον Ν.Σ. γυρνάγαμε σπίτι πάλι  ποδαράτα....Ναι είχαμε φάει όλο το φαί μας και τα «ταπεράκια» είταν άδεια!

Θάλεγα ότι απαυτή τη δουλειά δεν κέρδισα τίποτε...αλλά δεν θα το πώ!!

Γιατί έμαθα να περπατάω (μεγάλες αποστάσεις) πολύ πρίν γίνει τρέντυ το σλόγκαν «Keep walking!!”

Επίσης έμαθα ότι η Αφροδίτη λέγεται Αποσπερίτης η και Αυγερινός (μπερδεύτηκα  λίγο αλλά τελικά το εμπέδωσα).

Εμαθα ακόμη ότι υπάρχουν κάποια  αστέρια με περίεργα ονόματα όπως:

Αλτεμπαράν,Αλτάιρ,Μπετελγκέζ,Ρίγκελ και αστερισμοί με ονόματα αρχαιοελληνικά όπως Ανδρομέδα, Κασσιόπη, Μικρή και Μεγάλη Αρκτος,Βερενίκη ,Κύων κ.λ.π, κ.λ.π.

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να εντοπίζω κάποιους  αστερισμούς και κάποια αστέρια στον καλοκαιριάτικο νυχτερινό ουρανό.

Ξαπλωμένοι σε μια παραλία ας  πούμε ένα καθαρό καλοκαιρινό βράδυ, η φαντασία μας ταξιδεύει με το εξπρές του Αχανούς ανάμεσα στο Παρελθόν αυτών των καρφιτσωμένων φωτεινών σημαδιών που λέμε άστρα.

Η δική μου κολυμπάει σένα τζέλ ψαρόκολλας που είταν αλειμμένη στο εξώφυλλο της Κοσμολογίας.

                     ......Αλλά έχει και άλλα καλοκαίρια   πιο ενδιαφέροντα...........

(*)Πέντε Χρόνια τώρα κάνω σχεδόν την ίδια διαδρομή(λίγο μικρότερη) με ταυτοκίνητο  πρωί και μεσημέρι πηγαινοφέρνοντας το γιό μου στη Λεόντειο.Οταν καμμιά φορά δυσανασχετώ.....τότε η μνήμη με επαναφέρει στα  ίσα μου.

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60

                                             Τα ανάλαφρα      Καλοκαίρια του ΄60

                                              ΜΕΡΟΣ 1^ο (σχολικό έτος 1961-1962)

                                                                Το ρολόι

Το 1961 είναι μια χρονιά που κορυφώνεται ο Ψυχρός Πόλεμος  (Κούβα ,  Τείχος, Ανταγωνισμός στο Διάστημα).

Στο δικό μου Παράλληλο Σύμπαν ξεκινάει η 1^η Γυμνασίου (στους Αγ.Αναργυρους)

Τον Οκτώβρη στις 29 ψηφίζουν τα δέντρα και βγαίνει η ΕΡΕ με 50%.

Βία νοθεία και παρακράτος (Σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ).

Τα ΝΕΑ νάπαιρνες από το περίπτερο,  τάκρυβες τυλιγμένα στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ να τα πας σπίτι,ενώ βλέμμα στην «κρεμασμένη» στο περίπτερο ΑΥΓΗ, «στόλιζε» τον φακελλό σου.

Μια βδομάδα μετά στις 6 Νοέμβρη μας  πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι(..και το σπίτι μας).

Δέκα ώρες βροχή και χαλάζι μας πνίγουν τα ποτάμια και η πλίθρα  λειώνει απ’το νερό.

Ολη η οικογένεια(4) και η φιλοξενούμενη ξαδέλφη μας στριμωγνόμαστε σ’ένα δωμάτιο.

«Πέντε νομά   σενα δωμά...» κι ο χειμώνας βγαίνει δύσκολα με θέρμανση μια γκαζέρα.

Αλλά η Γή γυρίζει και έρχεται το καλοκαιράκι του 1962.

Τέρμα τα σχολεία ...Δοκιμάζω ( η μήπως δοκιμάζομαι;)τη δουλειά.

Προσλαμβάνομαι στο «Τσιγκάδικο» .Εφτιαχνε τσίγκινα κουτιά (κονσερβοκουτια) για κονσέρβες.Είταν δίπλα στην ΑΝΙΤΑ το θερινό σινεμά στο Μπουρναζι ,εκεί που σήμερα είναι το Σούπερ του Βασιλόπουλου.

Τα κουτιά  κλείνανε με κυκλικούς «πάτους» με μηχανήματα που τα λέγαν «κλείστικα» με περιστροφη και «συραφή» με ράουλα.Που και που ξέφευγε κάποιος περιστρεφόμενος «πάτος»(τα  λέγαμε ιπτάμενους δίσκους) και τα ατυχήματα είταν συχνά.

Εχω το σημάδι μου απαυτά.

Τρείς καλοκαιριάτικοι μήνες δουλειά.

Το μεροκάματο του ανηλίκου είταν 25 δρ.και του ανδρός 48.

Όπως και νάχει κάθε Σάββατο 6Χ25=150 δρ.μπαίναν στην τσέπη μου.

Το ως άνω  ποσόν κατανέμονταν ως εξής:

Α)Μέρος συνεισφορά στον οικογενειακό προυπολογισμό

Β)Μέρος προς κατανάλωση(έξτρα παγωτά κασάτα και σινεμά).

Γ)Αποταμίευση

Τι κέρδισα από την πρώτη μου δουλειά;

1)Εγινα καλός οικονομολογος αφού έμαθα να βάζω «πάτο» στο βαρέλι και να διαχειρίζομαι το χρήμα.

2)Απόκτησα αυτοπεποίθηση μια και είμουνα σίγουρος  ότι όσο νάναι αυτές τις 25 δραχμές τις άξιζα.

3)Αλλά το πιο σπουδαίο.Κατάφερα με τις αποταμιεύσεις μου να αγοράσω ένα ρολόι χειρός

SEIKO ,με ασημί μπρασλέ.

Το εν λόγω ρολόι πάντα φορούσα στο δεξί χέρι για να γίνεται πανοραμικά ορατό,όταν σήκωνα το χέρι στην Τάξη.

Για μένα βέβαια είταν κάτι παραπάνω.Ενα Τρόπαιο!Ενα «Μπράβο» που τόλεγα εγώ στον εαυτό μου.

.............Εχει και άλλα καλοκαίρια η συνέχεια.............

Μέρες Ραδιοφώνου

                                                         

                                                             

                                                                 Μέρες  ραδιοφώνου

Πέναλτυ και Μαθηματικά

Όταν ο Κασπάροφ έχασε στο σκάκι από τη Μηχανή  Ντιπ  Μπλου το 1997,έκανα τη μελαγχολική σκέψη ότι η Μηχανή κέρδισε τον Ανθρωπο και μάλιστα σενα  παιχνίδι που θεωρείται άκρως  πνευματικο.

Μια δεύτερη όμως παρηγορητική σκέψη μου είταν ,ότι  ποτέ δεν θα νικούσε αν το παιχνίδι είταν το ποδόσφαιρο!

Πόσο λάθος είχα θα αποδειχθεί  στο άμεσο μέλλον.Προς το παρόν όμως η Φυσική, η Βιολογία, η Στατιστική,η Εργομετρία και προπαντώς τα Μαθηματικά έχουν μπεί στην υπηρεσία του Ποδοσφαίρου και οι παίκτες μοιάζουν σαν καλοκουρδισμένα Σαιμπόργκ.

Πάμε μένα παράδειγμα.........

Στο πέναλτι η ομάδα και ο τερματοφύλακας στήνονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα,«στα 11 μέτρα»,όπως λέγεται.Γιατί όμως σε αυτή την απόσταση; Από το 1902 ισχύει ότι η μπάλα, στην πιο βαριά από τις ποινές του ποδοσφαίρου,πρέπει να στηθεί στις 12 γιάρδες, δηλαδή στα 10,97 μέτρα

Η ποινή θα έπρεπε να είναι βαριά, δηλαδή να είναι σχεδόν γκολ, αλλά όχι και εκατό τοις εκατό, για να υπάρχει ενδιαφέρον.Εχουν λοιπόν επιλέξει μια πιθανότητα κοντά στο 75%. Αυτό έχει αποδειχτεί ότι διατηρείται από πολλές στατιστικές μετρήσεις σε πρωταθλήματα υψηλού επιπέδου και διοργανώσεις όπως το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό.

Μετράς δηλαδή πόσα πέναλτι δόθηκαν και πόσα από αυτά μπήκαν γκολ.

Μπορείς όμως να φθάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα και από αλλού. Το τέρμα έχει άνοιγμα 7,32 μέτρα και ύψος 2,44,η επιφάνειά του βγαίνει κοντά στα 18 τετραγωνικά μέτρα..

 Ενας τερματοφύλακας σε μουντιαλικό επίπεδο είναι περίπου τα 2 μέτρα και το άνοιγμα των χεριών του φθάνει επίσης τα 2 μέτρα, άρα καλύπτει περίπου 4 τετραγωνικά,δηλαδή το 22% της επιφάνειας του τέρματος.Αρα μένει το 78% ακάλυπτο,που είναι κοντά στο 75%.).

Στα πέναλτι η μέγιστη ταχύτητα της μπάλας φθάνει τα 120-130 χιλιόμετρα την ώρα.Αλλά ο μέσος όρος βγαίνει κάπου 100 χιλιόμετρα την ώρα. Για να διανύσει η μπάλα την απόσταση των 11 μέτρων,αυτό δίνει κατά προσέγγιση χρόνο 0,4 του δευτερολέπτου.Ενας άνθρωπος χρειάζεται 0,2 δευτερόλεπτα για να αντιληφθεί προς το πού κατευθύνεται η μπάλα, άρα του μένουν 0,2 ακόμη για να αντιδράσει.Αλλά η εκτίναξη ως τη γωνία του,που είναι σε απόσταση 3,66 μέτρων με 40 χιλιόμετρα την ώρα ταχύτητα,χρειάζεται χρόνο 0,33 δευτερολέπτων.Γι΄ αυτό βλέπουμε τους τερματοφύλακες να έχουν από πριν αποφασίσει προς τα πού θα πέσουν.

Και να και ένας μαθηματικός τύπος προς «βοηθεια» των γκολκιπερς

Σύμφωνα με τη θεωρία Ολλανδων μαθηματικων-φυσικων, οι παράγοντες που επηρεάζουν το εύστοχο ή το άστοχο πέναλτι είναι η ταχύτητα του γκολκίπερ, η θέση του και ο στόχος του αντίπαλου παίκτη.

Στην εξίσωση συμπεριλαμβάνονται η ταχύτητα του τερματοφύλακα (VGK), το σημείο στο οποίο η μπάλα θα περάσει τη γραμμή (ΧΒ) και η αρχική θέση του τερματοφύλακα (XGK). Όλα αυτά διαιρούνται με τον χρόνο που χρειάζεται ο αντίπαλος να χτυπήσει τη μπάλα (TTCPT), αλλά και τον χρόνο που η μπάλα «ταξιδεύει» ως το τέρμα (TTCB).

Όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι επιστήμονες, με αυτή την εξίσωση οι γκολκίπερς, θα είναι σε θέση να υπολογίζουν ακριβώς πότε πρέπει να πέσουν για να πιάσουν το πέναλτι. Σημαντικό, επιπλέον, είναι οι τερματοφύλακες να παρακολουθούν τις κινήσεις του εκτελεστή. «Αν έχουμε δίκιο, τότε οι τερματοφύλακες θα γνωρίζουν τι πρέπει να παρατηρούν προκειμένου να αυξήσουν τις πιθανότητές τους», δηλώνουν.

Σύμφωνα με έρευνες ο μέσος τερματοφύλακας χρειάζεται περίπου 6 δέκατα του δευτερολέπτου για να τεντωθεί και ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο για να εκτείνει και το χέρι του. όπως και να έχει, μεγάλη σημασία έχει πόσο γρήγορος είναι ο τερματοφύλακας, η ευελιξία του και η έκρηξη του στο πέναλτι.

Εντάξει έτσι μας λένε οι Ειδικοί!!Εμένα όμως η μάχη του πέναλτυ κρίνεται στα λίγα δευτερόλεπτα  που τερματοφύλακας και αντίπαλος με στημένη τη μπάλα αναμετρούνται με τις ματιές τους.

Εκείνη τη στιγμή νομίζω κρίνεται το Πέναλτυ!!

Υπερπλεόνασμα και Υπερκυβος

Στο 1984 του Οργουελ , ορίζεται  το Newspeak μια νέα Γλώσσα που επιβάλλει το Καθεστώς του Κόμματος   Ing  soc. Ο στόχος της Νέας Γλώσσας είναι να περιοριστούν τα όρια της σκέψης. Να ισχύσει αυστηρά η αρχή της ήσσονος προσπάθειας στον λόγο.

Πρόκειται για μια συστηματική αποδόμηση της γλώσσας και μια ήττα της ελεύθερης έκφρασης αλλά, το χειρότερο, μια επιβολή ενός θεσμοποιημένου τρόμου.

Ο «δημοσιονομικός Χώρος» που τόσο ευρέως τελευταία χρησιμοποιείται από τους εγχώριους Πολιτικούς μας ,πρέπει να είναι «βγαλμένος» από το Μεγάλο Λεξικό της Newspeak.

Αλλος όρος του « συρμού» που πάει ασορτί  μαζί με το Δημοσιονομικό Χώρο είναι και το Υπερπλεόνασμα!

Ο Χώρος για μας είναι ό,τι μας περιβάλλει, αυτό που αντικρίζουμε και αποτελείται από τις τρεις διαστάσεις, μήκος, πλάτος, ύψος.

H κίνηση  για τον  Αριστοτέλη σχετίζεται με τα σώματα, άρα και ο χώρος θα σχετίζεται μ’  αυτά, αφού η κίνηση συμβαίνει μέσα στο χώρο, άρα και η κίνηση, δηλαδή ο χώρος υπάρχει, επειδή υπάρχουν τα σώματα στα οποία αναφέρεται η κίνηση, δεν γίνεται κίνηση χωρίς το χώρο ούτε χώρος χωρίς την κίνηση.

Στα Μαθηματικά  ορισμός ενός  Τοπολογικού  χώρου στηρίζεται στην Θεωρία συνόλων και είναι η πιο γενική έννοια του μαθηματικού "χώρου" που επιτρέπει τον ορισμό εννοιών όπως η συνέχεια, η συνεκτικότητα, και η σύγκλιση. Άλλοι χώροι, όπως οι πολλαπλότητες και οι μετρικοί χώροι, είναι ειδικές περιπτώσεις τοπολογικών χώρων με επιπλέον δομές και περιορισμούς.

Τι είναι όμως ο Δημοσιονομικός Χώρος;

Για τους Πολιτικούς που τον χρησιμοποιούν είναι κάτι σαν το Μαγικό Φίλτρο που τους επιτρέπει να προβούν σε Παροχές και Ρουσφέτια.

Κατά την Moodys όμως να  ποιός είναι ο δημοσιονομικός Χώρος (μάλλον ποιος έχει δημοσιονομικό χώρο) της Ελλάδας και άλλων κρατών:

Δηλαδή για την Ελλάδα  είναι  NO SPACE  δεν υπάρχει!!!!!

Τώρα το Πλεόνασμα είναι σαν να λέμε οτι το Κράτος μας έχει «συν» στα  εσοδα-εξοδα.

Αυτό όμως το «συν» δεν προέρχεται από την φορολόγηση του ΑΕΠ μας γιατί αυτό μένει καθηλωμένο (αν δεν υποχωρει).Αρα το Πλεόνασμα είναι ότι παραπάνω «αφαιρεσε» το Κράτος από τις «ελαφριές» τσέπες μας και άρα είναι «ελλειμμα» για μας τους Πολίτες.

Τώρα αν τεχνηέντως «εκτοξευσουμε» στον 4-διάστατο χώρο το Πλεόνασμα τότε εύκολα εξηγείται ότι εχουμε Υπερπλεόνασμα 4,2 % του ΑΕΠ.

Βέβαια Υπερπλεόνασμα εννοούν οι Πολιτικοί μας το πέραν από τα συμφωνηθέντα στόχο του Πλεονάσματος,( πάει να πεί ότι για μας ότι είταν « μακρύ» το χέρι της Εφορίας  που χώθηκε στη τσέπη μας).

Το Υπεπλεόνασμα ( άλλος όρος τουNewspeak) είναι ενθυλακωμένο στο εσωτερικό ενός Υπερκύβου-Χρηματοκιβωτίου.Οταν ο Υπερκύβος από τις 4 Διαστάσεις έρχεται στον 3- διάστατο πεζό κόσμο μας αναστρέφεται και το «εσωτερικό» του γίνεται «εξωτερικό» και μαζί μαυτήν την αναστροφή εξαφανίζονται και τα Υπερπλεονάσματα!!!!!!

Υπερ Φροντιστηρίων

 Εν αρχη ην  ο Μυθος ότι φροντιστήρια υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα.

Αυτός ο μύθος έχει καταρρεύσει και δεν επιχειρηματολογώ  γιαυτο!

Η συνολική δαπάνη για εξωσχολική υποστήριξη ύψους 1,4 δισ. ευρώ καταμερίζεται ως εξής: 500, 8 εκατ. Ευρώ  για δίδακτρα φροντιστηρίων, 271 εκατ. Ευρώ  για ιδιαίτερα μαθήματα και 660, 1 εκατ. ευρώ για ξένες γλώσσες.

Την ίδια στιγμή, οι συνολικές δαπάνες (δημόσιες και ιδιωτικές) για την εκπαίδευση το 2014 ανήλθαν στα 9.387,4 εκατ. ευρώ (ποσοστό που αντιστοιχεί στο 5,3% του ΑΕΠ), εκ των οποίων τα 5.614,8 εκατ. ευρώ αφορούν στις δημόσιες και τα 3.772,6 εκατ. τις ιδιωτικές δαπάνες.

Στέλνω το παιδί στo φροντιστήριο  για τις Πανελλήνιες.

Απολύτως οικειοθελώς.

Κανένας δεν με έχει υποχρεώσει,κανένας νόμος.

Σε μια χώρα των πιο κλειστών κρατικοδίαιτων επαγγελμάτων,όπου εμμέσως πληρώνω δεκάδες φόρους υπερ τρίτων και δεκάδες επαγγέλματα ζουν από την νομική συντεχνιακή προστασία,εγώ πληρώνω φροντιστήρια ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΚΟΥΣΙΑ.

Για μένα λοιπόν συνωστίζονται όλοι οι δημοσιολογούντες και με κολακεύουν ,με προστατεύουν για κάτι που κάνω με την θέληση μου.

Δεν είναι τρελλό;

Το απολαμβάνω γιατί είναι ο κλασσικός υποκριτικός επινενοημένος οίκτος.

Γιατί αυτοί που με οικτήρουν και με κολακεύουν το κάνουν για τους  πιο ιδιοτελείς  δικους τους λόγους.

Α)Οι καθηγητές του Λυκείου πρώτοι από όλους.

Μέσω της Ολμε ,με σκέφτονται συνέχεια,και φροντίζουν (ρητορικά βέβαια) για να απαλλαγώ από το άγχος μου ,ενώ το άγχος μου είναι ότι τα παιδιά πάνε σε Σχολεία που οι Μισοι καθηγητές κοιτάνε την ώρα να πάνε Σπίτι.

Στο μεταξύ και οι πιο άσχετοι απο αυτούς κάνουν τα ιδιαίτερα με μαύρα λεφτα,δηλαδή οι προαγωγοί της τυπικής παραπαιδείας.

Β) Οι Πανεπιστημιακοί.

Αυτοί μεταξύ τους συζητάνε και αν μπορούσαν θα έβαζαν το 1/5 μόνο στις σχολές ,αλλά δημόσια είναι υπέρ της ανευ εξετάσεων εισόδο στα ΑΕΙ.

30 χρόνια τώρα οι πιο μορφωμένοι (υποτίθεται...) κάτοικοι αυτής της χώρας,πρωταγωνιστούν στον πιο επαρχιωτικό εγκλεισμό.

Γ) οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης.

Οι κυνηγοί τρόμου ,πανικού και χαζοχαρουμενίας.Τα ξέρουν όλα για την παιδεία,όπως για τους σεισμούς,τις καταστροφές,τον πρίγκιπα Κάρολο και τα ρέστα.

Οι ηδονισμένοι στην υστερία ,την υποκρισία της έντασης,του σαματά,και της στομφώδους ανοησίας.

Ολοι αυτοί έχουν αναλάβει εργολαβικά να με σώσουν από κάτι  που συμμετέχω οικειοθελώς.

Ολοι αυτοί προφανώς υποκρίνονται,γιατί μεταξύ μας (σσσσσσς) ξέρουμε τι ακριβώς γίνεται.

Στέλνω το παιδι μου γιατί ενώ επικαλούμαι μια κοινωνική ανάγκη ,ένα κοινωνικό δικαίωμα ,αυτο γίνεται από ενα καθαρό ατομικό γόνιμο κίνητρο.

Το στέλνω  γιατί θέλω να ξεπεράσω τον εκάστοτε μέσο όρο επιδόσεων ,ανεξάρτητα ποιος είναι αυτός.

Το κίνητρο μου είναι γόνιμα,εμπλουτιστικά  Ατομικό,και  απολύτως  Ιδιοτελές. Θέλω το καλύτερο για το παιδι,,σε σχέση με αυτό που αντιλαμβάνομαι ως μέσο ή κατώτερο επίπεδο.Αρα δεν θα σταματήσω ποτέ,να αναζητώ το καλύτερο,το αρτιώτερο,το πιο επιθυμητό.Αριστεια!

Ασκω ένα δικαίωμα,που είναι απόλυτα κοινωνικό μόνο όταν το ασκώ  πραγματικά ατομικά,ιδιοτελώς.Αν δεν κάνω το έκαστοτε καλύτερο για τα παιδιά μου,τότε δεν ωθώ την κοινωνία να κάνει τα πάντα για όλα τα παιδιά.

Δημόσια μπορούμε να φαντασιωνόμαστε ,αριστεία χωρίς άμιλλα καθηγητών,χωρίς αξιολόγηση ( η Ολμε την θέλει αλλα χωρίς επιπτώσεις στον μισθό και στην ανέλιξη!!!!!),μπορούμε να λέμε ότι όλοι οι έφηβοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο τους (καλά και εγώ ήθελα να γίνω οΜπόρ!)

Θα μου πεις τώρα και στα φροντιστήρια δεν βλέπεις τι γίνεται.

Απαντώ :Ότι και να γίνεται γίνεται καλλίτερα από το σχολείο

Να σου πω κατ’αρχάς ότι για μια 50ετία και βάλε, οι σοβαροί Δάσκαλοι ήταν οι Φροντιστές (Μανωλκίδης,Μπελεζίνης,Ντάνης, Κασσιάρης,Τσαούσης,Ιωαννίδης, Μαντάς......κλπ)

Τώρα εντός φροντιστηρίων κυκλοφορεί κάθε καρυδιάς καρύδι.

Η μεγάλη κατηγορία είναι οι παγαπόντηδες της παραπαιδείας.Οι διορισμένοι με τα κρυφά μαθήματα.

Μετά ακολουθούν οι νομότυποι και νόμιμοι

Βέβαια οι φυλές είναι πολλές!!

Αρπακολατζήδες που με δυο ταμπέλες και πενήντα αφίσες ,μαζεύουν 20 μαθητές και εκμεταλεύονται τα παιδιά με τα διδακτορικά για 7 ευρώ την ώρα.

Ταυτόχρονα όμως και οι παραδοσιακοί καθηγηταράδες με έμπνευση μεράκι για τον πίνακα (μακραν υπεράνω του μέσου όρου του Λυκείου).Οι νόμιμοι όμως είναι εντός επιλογών των γονέων.

Αν δεν κάνουν καλό μάθημα ,αυτό κυκλοφορεί γρηγορότερα και από το ιντερνετ.Δεν έχουν δουλειά απλά.

Τελικά σταθερη δουλειά έχουν μόνο οι σοβαροί.

Εχω φίλους καθηγητές φροντιστηρίων και καθηγητές διορισμένους

Οι φροντιστές μιλάνε για την δουλεία τους,πως πάει ο Κωστάκης,που υστερεί,πως θα τα παει στις εξετάσεις,ύλες,μαθήματα προγραμματα μεταβολές Προσομοιώσεις κ.λ.π.

Οι διορισμένοι μιλάνε για την Γάζα,τις αρχαιρεσιες της Ολμε,την επερχόμενη απεργία  και το εκπαιδευτικό πρόβλημα (εξ αποστάσεως και μόνο με ορολογία ΟΟΣΑ) και ένα ιδιαιτεράκι που «εσκασε».

Η Υπόθεση σηκώνει τσιγάρο

     

 Τούπα.... φιλοσοφόντας:

Η ζωή είναι σαν το λεωφορείο.Το παίρνεις από την αφετηρία  αλλά δεν ξέρεις σε ποια στάση θα κατέβεις......

Το σκέφτηκε και ειπε:

Η ζωή είναι ένα «τσιγάρο δρόμος»

Μου κακοφάνηκε γιατί το τσιγάρο που κάπνιζα είχε δεν είχε 2-3 ρουφηξιές!!Παρηγορήθηκα όμως σε δεύτερο χρόνο σκέψης  γιατί δεν μούπε για  ποιο τσιγάρο μιλά...

Το πρώτο  που κάπνισα στα μουλωχτά στα 14 και έτρωγα μετά «μέντες» να μη μυρίζει το στόμα μου,τάλλο εκείνο για το «μπραβο» μου σε κάποιες επιτυχίες μου ,η μήπως εκείνα πούκανα στη λούφα στις σκοπιές φαντάρος η μήπως τάλλο...............η το άλλο  που......κ.λ.π.κ.λ.π.

“Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο”, λέμε συχνά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα σοβαρό θέμα.

Ένα τσιγάρο ήταν κάποτε “η τελευταία επιθυμία” του θανατοποινίτη.

“Ένα τσιγάρο δρόμος” λέμε όταν θέλουμε να εξηγήσουμε σε κάποιον ότι μια απόσταση είναι μικρή...

Το τσιγάρο είναι πάθος, προσωπικό και αυτοκαταστροφικό. Ως γνωστόν τα πάθη δεν σταματούν ούτε εξουδετερώνονται με απαγορεύσεις. Είναι σαν το αλάτι της ζωής. Χωρίς αυτά η ζωή είναι άοσμη και άγευστη.

Το τσιγάρο συνοδεύει σχεδόν κάθε προσωπική μας στιγμή. Στη λύπη, στον πόνο, στις χαρούμενες στιγμές μας, αλλά και σε εκείνες που αναδύουν αγωνία και αδιέξοδο, ο καπνός είναι εκεί για να μας συντροφέψει. Το τσιγάρο συνιστά εκείνο το μέσο, το οποίο θα συμβάλει στη διαμόρφωση εικόνων και αισθήσεων, απαραίτητων, ως πρωταρχικά, δομικά υλικά στις τέχνες. Όπως και στη ζωή, έτσι και την τέχνη, ο καπνιστής αποτελεί ένα αντικείμενο μελέτης. Ψυχολογικά ή αισθητικά, ο καπνός επιδρά στο πρόσωπο που πλάθει ο δημιουργός, αλλά και στον ίδιο το δημιουργό. Η αίσθησή του, κοινή, με μια διακριτική χροιά αμαρτίας, δεσπόζει ώστε να μην χρειάζεται, παρά μόνο η περιγραφή σε ένα αφήγημα της εικόνας κάποιου ή κάποιας που καπνίζει για να προκληθούν οι μυστηριακές «οσμές» του καπνού.

«θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος, κερί να στάζει ολοένα στα παιδόπουλα καημένε κόσμε», γράφει ο Νίκος Καρούζος, ο σπουδαίος ποιητής. Και ο καπνός γίνεται ποίηση, ο στίχος «ενδύεται» την άϋλη όψη του, την πυκνότητά του, τη νοσταλγική του χροιά. Ο καπνός εισάγεται στο στίχο, ως μια εφήμερη μαρτυρία της πραγματικότητας. Τέτοιος είναι, αναλώσιμος, οριστικοποιείται και χάνεται ως προϊόν μιας μυστηριακής καύσης. Η πρόσκαιρη παρουσία του, η ταυτισμένη με την απόλαυση ύπαρξή του, θα γοητεύει πάντα τους ποιητές και τους ονειροπόλους.

. Άλλωστε, ποιος από εμάς δεν έχει φανταστεί το καταφύγιο ενός ποιητή πνιγμένο σε δαχτυλίδια καπνού, ποιος δεν έχει υποθέσει τη μοναδική συντροφιά του τσιγάρου για εκείνους που αρέσκονται σε προσωπικές συνομιλίες. Είτε πρόκειται για την απτή πραγματικότητα, είτε πάλι μιλούμε για εκείνη που πλάθεται και επιζεί σε πείσμα των εποχών και του καιρού, ο καπνός, συνιστά τη μοναδική εκείνη στιγμή που η ανάσα μας θα φανεί σε ολόκληρη την ένταση μια εκπνοής.

Ο καπνός δεν είναι άλλο από το καθρέφτισμα της ανάσας μας.

Είναι το «μέσα» μας  πού βγαίνει έξω!

Στο ποίημα «Γράμμα σε έναν ποιητή ο ποιητής Νίκος Καββαδίας γράφει: «Εσύ τσιγάρο Camel να καπνίζεις και εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey.»

«Νύχτα στρωμένη τσιγάρα, λέξεις», στιχουργεί ένας έτερος της νεοελληνικής, ποιητικής σκηνής, ο Μίλτος Σαχτούρης.

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ποιητής με βαθιά  πολιτική συνείδηση, γράφει στο ποίημά του με τίτλο «Θα έρθει μια μέρα»: «Καπνίσαμε- θυμήσου ατελείωτα τσιγάρα, συζητώντας ένα βράδυ»  και εδώ, στη μυσταγωγία του καπνού, πριν και έπειτα από τούτο το στίχο και στην έκταση ολόκληρων ποιημάτων ακόμη, λάμπει η κάφτρα του πικρού, βρεγμένου τσιγάρου που δοκίμασαν τόσες εκατοντάδες άνθρωποι στα χρόνια μιας μακράς, εθνικά σκοτεινής, εποχής.

Ο Γιάννης Ρίτσος, γράφει: «στρίβει στα δάχτυλά του την ψυχή σου ο αποσπερίτης σαν τσιγάρο, έτσι ανάσκελα να τη φουμάρεις την ψυχή σου.»

«Να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ και η σκόνη με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας» γράφει η Κατερίνα Γώγου.

Από τον ανεπανάληπτο Τουέιν και τη δήλωσή του πως «αν στον παράδεισο δεν έχει καπνό, τότε αρνούμαι να βρίσκομαι εκεί» ως τον Σαρτρ και την πεποίθησή του πως «μέσω του ταμπάκου {που κάπνιζε}, ήταν όλος ο κόσμος που καιγόταν, που ανασχηματιζόταν σε αχνό, προκειμένου να εισαχθεί και πάλι εντός» το τσιγάρο αποτέλεσε μια ταυτισμένη με την ύπαρξη συνήθεια. Η καθολική του επιρροή στο καλλιτεχνικό επίπεδο ήταν εκείνη που οδήγησε τον Ζαν Κοκτό να δηλώσει πως «το πακέτο των τσιγάρων, η τελετουργία με την οποία τα βγάζουμε από κει, το άναμμα του αναπτήρα κι εκείνο το αλλόκοτο σύννεφο που μας διαπερνά και που εισπνέουν τα ρουθούνια μας, αποτελούν ισχυρά θέλγητρα που έχουν κατακτήσει τον κόσμο.»

Ο Τουλούζ Λωτρέκ, με το «Πορτραίτο του Λουί Πασκάλ» και την υποβλητικά, πραγματική απεικόνισή του, ο Μανέ με τον περίφημο «Καπνιστή» του, ο Νταλί, ο οποίος αποτυπώνει την προσωπογραφία του πάντα με τσιγάρο, ο Πάμπλο Πικάσσο με την ένταξη του τσιγάρου ή του καπνού γενικότερα στους πίνακές του, η Ρενέ Μαγκρίτ.

 

  Ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε ότι “το κάπνισμα είναι ο τέλειος τύπος απόλαυσης. Είναι σύντομη, έντονη και σε αφήνει ανικανοποίητο. Τι άλλο να θελήσεις;

Πολλοί επίσης είναι οι λογοτέχνες που κάποια στιγμή ομολόγησαν ότι το κάπνισμα υπήρξε αγαπημένη τους συνήθεια. Αναφέρουμε μερικά ονόματα: Μποντλέρ, Σιμενόν, Βιρτζίνια Γουλφ, Καμύ, Έλιοτ, Χέμινγουέι, Μπρεχτ, Ντίκενς, Παπαδιαμάντης, Κόνραντ.

Σήμερα μπορεί να μην είναι «κοινωνικα ορθή» η Δημόσια εικόνα ενός καπνιστή αλλά σας καλώ να φέρεται στη μνήμη σας τις εικόνες ας πούμε του Τσορτσιλ  χωρίς το πούρο του ,η του Πασαλίδη και του Α.Παπανδρέου χωρίς τα τσιμπούκια τους η πάλι τον Μπόγκαρτ  χωρίς το « κρεμασμένο τσιγάρο» στο στόμα του,Σέρλοκ Χόλμς  χωρίς τσιμπούκι ,την Ντιτριχτ να αφήνει το κοκκινάδι της στο τσιγαρο η την Χειγουορθ (Τζίλντα με το τσιγάρο στο δεξί χέρι) η τον Κλιντ Ιστγουντ με το «ψόφιο» τσιγάρο να του καίει τα χείλια........και πάει λέγοντας...........

Οσο  για το τραγούδι........(ας  περιοριστούμε στο ελληνικό)

  Το τραγούδι “Άλλη αγάπη έπιασες” των Νίκου Δαλέζιου και Γιάννη Παπαδόπουλου, που τραγούδησε πρώτη η Βίκυ Μοσχολιού, παρουσιάζει με τρόπο μοναδικό την ερημιά του έρωτα: “Σαν το πακέτο που δεν έχει πια τσιγάρα/ έτσι κι εμένα τώρα με παραπετάς, /τώρα που μ’ έκανες τρελά να σ’ αγαπήσω/ με βλέπεις και ειρωνικά γελάς”./ “΄Ηπιες τα τσιγάρα σου, /χόρτασες τη μάρκα σου/ και αλλάζεις τώρα τον καπνό σου./ Άλλη αγάπη έπιασες/ κι εμένα με πέταξες/ σαν το αποτσίγαρό σου...!

https://www.youtube.com/watch?v=2Ohii6opOPA

"Η ταμπακιέρα"

Μουσική: Μίμης Τραϊφόρος & Γιώργος Γιαννακόπουλος

Στίχοι: Ιωσήφ Ριτσιάρδης

Πρώτη εκτέλεση: Μαρίκα Νίνου & Βασίλης Τσιτσάνης

Άλλες ερμηνείες: Σοφία Βέμπο, Βίκυ Μοσχολιού, Χάρις Αλεξίου κ.ά.

https://www.youtube.com/watch?v=zhBAx3ovhtk

"Άσε με να λέω"

Μουσική: Τάκης Σούκας

Στίχοι: Σμαρούλα Μαραγκουδάκη

Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου & Ελένη Βιτάλη

https://www.youtube.com/watch?v=tgMNrMgiUBE

"Το τσιγάρο"

Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Δίσκος: "Μόνο ένα φιλί" (1997)

https://www.youtube.com/watch?v=SeLXM-BZUJs

"Πρωινό τσιγάρο"

Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Πρώτη εκτέλεση: Χορωδία ομίλου Πατραϊκής Μαντολινάτας και μικτής χορωδίας

Άλλες εκτελέσεις: Χ. Αλεξίου & Γ. Νταλάρας, Χορωδία Τυπάλδου κ.ά.

Δισκογραφία: Στην όχθη της καρδιάς μου (1984), Μάνος Λοϊζος-Αφιέρωμα (1985) κ.α.

https://www.youtube.com/embed/68W-TRoLvf8

"Τσιγάρο ατέλειωτο"

Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Στίχοι: Γιώργος Αθανασόπουλος

Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Άλλες εκτελέσεις: Δημήτρης Μητροπάνος, Χάρις Αλεξίου, Βασίλης Καρράς

Δισκογραφία: "Κύκλος" (1993) κ.α.

https://www.youtube.com/watch?v=MuiLeQIZnFk

"Κακές συνήθειες"

Μουσική-Στίχοι-Ερμηνεία: Μίλτος Πασχαλίδης

https://www.youtube.com/watch?v=i9CaomyP0SQ

"Τα τσιγάρα"

Μουσική-Στίχοι-Ερμηνεία: Ορφέας Περίδης

Άλλες εκτελέσεις: Γ. Νταλάρας

Δισκογραφία: Αχ ψυχή μου φαντασμένη (1990), Ζωντανή ηχογράφηση στην Ιερά Οδό (1997)

https://www.youtube.com/watch?v=XFaWEXcLztk

"Πάντα γελαστοί"

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

https://www.youtube.com/watch?v=81c02jfYCM0

Δίσκος: Στου αιώνα την παράγκα (1996)

Μ'ένα τσιγάρο όταν νυχτώνει, μες στο μυαλό μου παίρνεις μορφή... Γίνεσαι κόσμος ήλιος κι αστέρια μέσα στ'αγέρια λευκό πουλί...

Μ'ένα τσιγάρο έρχεσαι πάλι στο άδειο σπίτι το σκοτεινό, κι όπως σε βρίσκω μέσα στην ζάλη αρχίζω πάλι να ξαναζώ...

Ένα υπέροχο τραγούδι σε μουσική και στίχους Σταύρου Κουγιουμτζή με την φωνή του Γιώργου Νταλάρα από τον δίσκο «Τρελοί και άγγελοι» 1986

https://www.youtube.com/watch?v=xOXc-aImT0k

Σαν Τσιγάρο Καίτη Γαρμπή Στίχοι

………………………………………

Σαν τσιγάρο που όλο το ανάβω κι όλο σβήνει

κι όμως το ζητάω κι ας κατάντησε πικρό

είναι το φιλί σου μια εδώ και μια σ’ εκείνη

κι όμως καίγομαι και ζω.

…………………………….

https://www.youtube.com/watch?v=TbUUJK6xcT4

Μ' ένα τσιγάρο σέρτικο

Μητροπάνος Δημήτρης

Μουσική/Στίχοι: Τόκας Μάριος/Αλκαίος Άλκης

Μ' ένα τσιγάρο σέρτικο κι ένα σκοπό ζεϊμπέκικο

να σ' ανταμώσω ξεκινώ

Η εκδρομή μονότονη, σκουπίδια και χρυσόσκονη

κι η ζωή μας να βαδίζει πάνω σε συρματόσκοινο

https://www.youtube.com/watch?v=5fxfMbEEVq8

Βικτώρια

Παπακωνσταντίνου Βασίλης

Μουσική/Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Βασίλης/Αλκαίος Άλκης

……………………………………………………………..

Μια πεταλούδα στην γωνιά χαμογελάει

  Κερνάει τσιγάρο μα πουλάει την φωτιά

Ο αστυφύλακας ταυτότητα ζητάει

Μα 'γω τη ψάχνω απ' τα δεκαεννιά

……………………………………………..

https://www.youtube.com/watch?v=rjRDx5A6Qmk

Για μια Ντολόρες

Μητροπάνος Δημήτρης

Mουσική/Στίχοι: Μικρούτσικος Θάνος/Αλκαίος Άλκης

………………………………………………..

Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ τσακίζεις τη φωνή σου

ληστής, Πιλάτος και Χριστός εκεί που στάζει ο Θεός

θ' απλώσεις τη ζωή σου

…………………………………

https://www.youtube.com/watch?v=RT1fznaIJoU

Τα πουλιά της αγάπης

Παπακωνσταντίνου Βασίλης

MOYσική/Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Βασίλης/Αλκαίος Άλκης

 …………………………………………………..

Ραδιόφωνο τηλέφωνο καφές και νικοτίνη

κάποια μπαλάντα της βροχής με σέρνει στα παλιά

πρόσωπα χίλια άλλαξα και ο ίδιος έχω μείνει

λέω τ' όνομα σου και πετούν πουλιά

https://www.youtube.com/watch?v=QZxtnJN-3yc

ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΖΗΤΗΣΑ-Παντελής Θαλασσινός

https://www.youtube.com/watch?v=izPoQ5jf1P4

ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ-Καίτη Γκρέη

https://www.youtube.com/watch?v=C6pcunFvkVU

ΙΧΝΟΣ-Λένα Αλκαίου

https://www.youtube.com/watch?v=7eY1dMzG2dM

ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟΨΕ ΠΑΡΕ ΜΕ-Γλυκερία/Νίκος Ζιώγαλας

https://www.youtube.com/watch?v=tL0tF1JUoXY

ΘΑ'ΘΕΛΑ ΝΑ ΗΣΟΥΝΑ ΕΔΩ-Αντώνης Βαρδής

https://www.youtube.com/watch?v=DLxHSWSqQ80

ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ-Βασίλης Καρράς

https://www.youtube.com/watch?v=kA7Sd6Za2PA

 ..................................................

Προφανώς ο κατάλογος είναι μακρύς ,αλλά αυτό είναι έργο Μελέτης και οχι απλής αναφοράς!