Τρυπα..στη Χαρτογραφία(1)

Πάνω αριστερά μπορείτε να διαβάσετε ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ

Δεν φτάνει που ζούμε ανάμεσα σε 2 ποτάμια( Μεσοποταμία έλεγε ένας φίλος που έχει φύγει),αλλά υπάρχει (σαν να υπήρχε από πάντα) εδώ δίπλα μας μια τρύπα στον Χάρτη που συνηθίσαμε να την λέμε 301 ΕΒ.

Αν δείτε παλιούς χάρτες στο χώρο είναι σχεδιασμένα κάποια παραλληλόγραμμα κουτάκια που αναφέρονται σαν ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ..

Αλλά και σε αεροφωτογραφίες παλαιών δεκαετιών θα δείτε να έχουν "ξυσθει" τα κτίρια αφήνοντας μια "τρύπα" στο χάρτη.Ετσι επέτασσε η "ασφάλεια" των στρατιωτικών μυστικών.

αεροφωτογραφία δεκαετίας 1950

Μια Τρύπα 250 στρεμμάτων -οχι τρύπα-κρατήρας ολόκληρος!!

Για μας που μεγαλώσαμε εδώ η εικόνα του 301 είταν ένας ψηλός πετρόκτιστος μαντρότοιχος "στολισμένος"σημειακά με κάποια κυλινδρικά φυλάκια(Σκοπιές)με θολωτή στέγη.

Στο βάθος του φόντου διακρίναμε τις επικλινείς μονόρριχτες στέγες κτιρίων εργασίας και αποθήκευσης.

Που και που υπήρχε κάποια ανθρώπινη παρουσία ενός φαντάρου που βαρετά ξεμύτιζε έξω από τη σκοπιά για να ξεμουδιάσει.

Είταν σαν να μην είχε τελειώσει για μας ο πόλεμος .

Καθημερινά ακούγαμε ριπές πολυβόλων και σειρήνες που κτυπάγαν τη λήξη κάθε βάρδιας μιας και δουλεύαν και πολίτες στο Εργοστάσιο βάσης.

Που και που μπορούσαμε να ακούσουμε τις ερπύστριες κάποιων τανκς που τα δοκιμάζαν μετά απο κάποια επιδιόρθωση.

Και στο παιχνίδι μας θυμάμαι οτι σκάβαμε στις υπώρειες του μαντρότοιχου και ξεθάβαμε "γέμηση" απο οβίδες που δεν θυμάμαι πως τις σκάγαμε και κάναμε "χαζι".

Αλλά για την ιστορία του 301 Ε.Β. στο επόμενο....

Υ.Γ. Αν μερικές εικόνες δεν φαίνονται εδώ μπορείτε να κάνετε κλικ alefmiden.blogspot.com

LUCKY man

 

“We are going to die, and that makes us the lucky ones. Most people are never going to die because they are never going to be born. The potential people who could have been here in my place but who will in fact never see the light of day outnumber the sand grains of Arabia. Certainly those unborn ghosts include greater poets than Keats, scientists greater than Newton. We know this because the set of possible people allowed by our DNA so massively exceeds the set of actual people. In the teeth of these stupefying odds it is you and I, in our ordinariness, that are here.We privileged few, who won the lottery of birth against all odds, how dare we whine at our inevitable return to that prior state from which the vast majority have never stirred?”

R.Dawkins

Μια σειρά από στατιστικά απίστευτες συμπτώσεις έλαβαν χώρα ώστε καθένας από εμάς να καταφέρει να έρθει τελικά στον κόσμο. 

1)Αρχικά, οι πιθανότητες να συναντηθούν και να ερωτευθούν οι γονείς μας ήταν περίπου μία στις 45.000. 

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, ένας άνδρας θεωρητικά δύναται να έχει «πρόσβαση» περίπου στο ένα δέκατο του γυναικείου πληθυσμού παγκοσμίως –ήτοι 360 εκατομμύρια γυναίκες– από την ηλικία των 18 έως την ηλικία των 40 ετών. Έστω ότι γνωρίζει μία γυναίκα την ημέρα, οι γυναίκες που θα συναντήσει τελικά φτάνουν τις 8.000. Βάσει μαθηματικών υπολογισμών, οι πιθανότητες να βρίσκεται η μητέρα σας μέσα σε αυτόν τον σχετικά μικρό αριθμό γυναικών είναι επομένως μία στις 45.000.(Ισως να είναι υπερτιμημένα αυτά τα ποσοστά στην εποχή μας αλλά δεν αλλάζουν το συνολικό νούμερο)

2)Οι πιθανότητες οι γονείς μας να παραμείνουν ζευγάρι και να αποφασίσουν τελικά να κάνουν παιδί εκτιμάται ότι είναι περίπου μία στις 2.000. 

Ας υποθέσουμε ότι ο πατέρας μας δείχνει σχετικά έντονο ενδιαφέρον για μία ανά 10 γυναίκες που γνωρίζει, βγαίνει ραντεβού με μία ανά 10 γυναίκες που γνωρίζει και έχει μία στις 10 πιθανότητες να επιλέξει τελικά μία γυναίκα για να κάνει οικογένεια. Έστω ότι αυτή η γυναίκα είναι η μητέρα μας, και πάλι οι πιθανότητες αυτοί οι δύο άνθρωποι να αποφασίσουν να κάνουν παιδί είναι μία στις 2. Κάπως έτσι καταλήγουμε πως οι πιθανότητες να καταλήξουν οι γονείς σας να κάνουν παιδί είναι μία στις 2.000.

3)Οι πιθανότητες οι γονείς μας να καταλήξουν σε υγιή εγκυμοσύνη που θα οδηγήσει τελικά στη δική μας γέννηση είναι περίπου μία στα 210 τρισεκατομμύρια! 

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ένας άνδρας παράγει περίπου 525 δισεκατομμύρια σπερματοζωάρια. Η γυναίκα διαθέτει περίπου 300.000 ωάρια, από τα οποία απελευθερώνει μόνο τα 400 κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ζωής της. Οι πιθανότητες ένα συγκεκριμένο σπερματοζωάριο και ένα συγκεκριμένο ωάριο να... ανταμώσουν είναι λοιπόν μία στα 210 τρισεκατομμύρια.

Πάμε τώρα να τα συνδυάσουμε όλα αυτά μαζί:

Οι πιθανότητες να γνωρίσει ο πατέρας μας τη μητέρα μας, να αποφασίσουν τελικά αυτοί οι δύο άνθρωποι να κάνουν παιδί και να συνδυαστεί το γενετικό τους υλικό έτσι ώστε να γεννηθούμε εμείς είναι... μία στα 18,9 εξάκις εκατομμύρια (18.900.000.000.000.000.000.000)!

LUCKY MAN!!

Και δεν είσαι μόνο Lucky αλλά 3 φορές lucky.

Γιατί στις γενιές μας δεν γνωρίσαμε πόλεμο και γιατί αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής στο διπλάσιο!

Αν δεχτούμε οτι από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μέχρι σήμερα έχουν γίνει περίπου 470 πόλεμοι ,σκεφτείτε πόσο τυχεροί είμαστε (χωρίς "πιθανότητες") που δεν ζήσαμε πόλεμο και που υπάρχουμε!Δυό φορές 'λάκιδες' είμαστε. 

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία εκατό χρόνια το προσδόκιμο επιβίωσης παγκοσμίως διπλασιάστηκε  από τα 40 στα 80 έτη, ενώ στις δυτικές χώρες και στην Ιαπωνία αγγίζει τα 85 έτη. Πολλοί παράγοντες  συντέλεσαν σε αυτό. Όμως οι δύο σπουδαιότεροι παράγοντες με βάση τον Π.Ο.Υ. είναι η πρόσβαση όλο και περισσότερων ανθρώπων σε καθαρό πόσιμο νερό και η ανάπτυξη και διάδοση των εμβολίων.

• Η ευλογιά που σκότωνε 5.000.000 άτομα ετησίως εξαλείφθηκε επισήμως το 1980.
• Η πολιομυελίτιδα που προκαλεί 350.000 παραλύσεις ετησίως εξαλείφθηκε από την Ευρώπη το 2002.
• Η ερυθρά που προκαλούσε εκ γενετής ελλείμματα και νοητική υστέρηση σε 20.000 μωρά ετησίως έχει σχεδόν μηδενιστεί.
• Για την ιλαρά, με τα 130.000.000 περιστατικά  ετησίως, έχει τεθεί ως στόχος να εξαλειφθεί από την Ευρώπη έως το 2030.
• Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, που οφείλεται στον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων, πλέον με το εμβόλιο προλαμβάνεται.
• Πλήθος ασθενειών παιδιών και ενηλίκων (μηνιγγίτιδα, πνευμονία, γρίπη, τέτανος, ηπατίτιδα κ.ά.) αντιμετωπίζονται με τα εμβόλια οριστικά .

Αρα είμαστε 3 φορές "λάκιδες" που υπάρχουμε και καβατζάρουμε και τα 80!και πολλοί τα 100.

Νομίζω η ευχή να τα κατοστίσουμε είναι πια ξεπερασμένη!

Ο κανόνας(θεώρημα) του Μπέιζ και τα εμβόλια.

Συνομιλητής επιχαίροντας μου είπε :

Είδες τα χτεσινά στατιστικά της πανδημίας;(04/11/2021).

Το 30% των νοσηλευόμενων (3000 είταν χτες οι Νοσηλευόμενοι)είναι Εμβολιασμένοι.

Τζίφος το εμβόλιο!

Του είπα :ΜΙΑ ΧΑΡΑ για τους εμβολιασμένους!

Σκέφτηκα να του απλοποιήσω τον κανόνα Μπέιζ και με απλά μαθηματικά να τον πείσω για την προστασία που προσφέρει το εμβόλιο.Αμέσως πέταξα αυτή τη σκέψη στα σκουπίδια...

Με μια δεύτερη σκέψη έλεγα να του πω:

Οι εμβολιασμένοι είναι περίπου 6.400.000 και αν υπολογίσεις και όσους νόσησαν καθώς και ασυμπτωματικούς(700.000 δηλωμένα κρούσματα και ασυμπτωματικούς) όσοι έχουν ανοσία είναι περίπου 7.500.000.Οι Ανεμβολίαστοι άρα είναι 3.000.000.

Στούς 3.000 νοσηλευόμενους σήμερα το 30%  (που είναι εμβολιασμένοι) είναι 900 και οι υπόλοιποι 2100 είναι ανεμβολίαστοι.

Αρα στο γενικό πληθυσμό νοσηλεύονται 900/7500000 δηλαδή ΕΝΑΣ στους 8330 που είναι εμβολιασμένος ενώ 2100/3000000 δηλαδή ΕΝΑΣ στους 1430 είναι ανεμβολίαστος και νοσηλεύεται.

Αρα αναλογία 1:6 περίπου.

Αρα μια ΧΑΡΑ για τους εμβολιασμένους.

Μια τρίτη σκέψη όμως με σταμάτησε γιατί θά'πρεπε να αποδείξω το λογικά σφάλματα  ad hominem  και ignoratio elench (επιχειρήματα αντιπερισπασμού πάει να πεί άλλα λόγια να αγαπιόμαστε),τον βιασμό της Αριστοτελικής λογικής, το αμετακίνητο της Πίστης του συνομιλητή μου και τον σνομπισμό του ακόμη και απέναντι στη απλή αριθμητική.

Μου πήρε λίγα χρόνια να μάθω να μιλάω αλλά μου χρειάστηκαν κάπου 60 χρόνια να μάθω να σωπαίνω.

Οπότε η κουβέντα τελείωσε εκεί.

Μια ΧΑΡΑ για μένα!.

Οταν πήγα σπίτι σ'ένα φύλλο χαρτί έβαλα τα νούμερα στον κανόνα των Δεσμευμένων Πιθανοτήτων του Μπειζ και να οι υπολογισμοί που προέκυψαν είναι:

Αλλά επειδή δεν μπορώ να τους δακτυλογραφήσω τους επισυνάπτω σαν φωτογραφία

ΥΓ.1 Αν κάποιος αμφιβάλλει οτι ισχύει η σχέση Π(Ε/Θ) #Π(Θ/Ε),δηλαδή οτι η πιθανότητα του Ε δοθέντος του Θ συνήθως διαφέρει αρκετά από την πιθανότητα του Θ δοθέντος του Ε, ας υπενθυμίσω οτι η πιθανότητα να είσαι έγκυος- με δεδομένο οτι είσαι θηλυκού φύλλου-είναι 3/%, ενώ η πιθανότητα να είσαι θηλυκού φύλλου-με δεδομένο οτι είσαι εγκυος-ειναι100%.....τουλάχιστον προς το παρόν αποσο γνωρίζω!

ΥΓ.2 Το 85% των γιατρών δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν τον κανόνα του Μπειζ.Φταίει μάλλον το οτι απαξιώνουν τα μαθηματικά.Αλλά τι να κάνουμε έτσι πάει ο κόσμος.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ! (ιιι)

 

Μας έτυχε να γεννηθούμε σε μια γεωγραφία ,που όπως έλεγε ένας καλός φίλος που έχει φύγει θα μπορούσε κάποιος να την ονομάσει σκωπτικά Μεσοποταμία.

Αλλά ενώ για τους  παλιούς  γηγενείς  γεωργούς και κτηνοτρόφους  τα 2 ποτάμια είταν ευλογία, για μας τους επήλυδες  μικροαστούς ,είταν μια ανησυχία και μια ταλαιπωρία.

Γιατί τα ρέματα μας απειλούσαν με τα ορμητικά νερά τους και μας ταλαιπωρούσαν με τα λιμνάζοντα και ακάθαρτα από λύματα και βιομηχανικά απόβλητα νερά.

Λένε πως πατρίδα είναι τα χώματα  που γεννήθηκες και πέρασες τα παιδικά  σου χρόνια.

Οι χωμάτινοι δρόμοι ,η μυρωδιά τους με την πρώτη φθινοπωρινή βροχή, η σκόνη του καλοκαιριού, οι κρυσταλλωμένες λακκούβες του χειμώνα, τα νερά των ρεμάτων θυμωμένα η ήσυχα καθαρά, θολά η λιμνασμένα με τα κουνούπια τους και τα βατράχια τους.

Είναι η γεωγραφία αλλά και όλος ο βιότοπος  πανίδα και  χλωρίδα.

Για τα παιδιά είναι πολλά περισσότερα ,είναι ότι έχει πλάσει η ελεύθερη  φτερωτή φαντασία τους.

Είναι οι μνήμες των αισθήσεων όπως αποτυπώθηκαν και γράφτηκαν στο λευκό χαρτί της παιδικής φαντασίας.

Και είρθε ο Νοέμβρης του ’61 να αλλάξει το τοπίο, να πνίξει ανθρώπους και ζωντανά να σύρει σπίτια και αντικείμενα και με μια γομολάστιχα να σβήσει αυτό το ανάχωμα και τις Γραμμές  που είταν  πάνω του που έτσι κι αλλιώς είταν ήδη νεκρές.

Δεν μπόρεσε όμως να σβήσει και τις μνήμες τις παιδικές.

Μείνανε μέσα μας καρφωμένες οι εικόνες και τα συναισθήματα που νιώθαμε καθώς  πάνω  σ’αυτές  τις Γραμμές η παιδική μας φαντασία έκανε παιχνίδια και ζούσε τον κόσμο της.

Γιατί καθώς περπατούσες  πάνω τους είταν σαν να ξεκίναγες ένα Ταξίδι.

Η παρέα μας είχε φτειάξει μια ντρεζίνα (ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα) που αποτελείτο από 4 τροχούς και πάνω του είχε καρφωμένο ξύλινο πάτωμα.

Κίνηση βέβαια «έπαιρνε» από τα πόδια μας όπως τα πατίνια και μετά κυλούσε και μας ταξίδευε για κάποια μέτρα .Αλλά και ποιος δεν έχει περπατήσει  πάνω στους στρωτήρες(που είταν σιδερόξυλα);

Εμένα μου άρεσε να ισορροπώ  πάνω στη μονή Γραμμή με απλωμένα τα χέρια και να προσπαθώ να διατηρήσω όσο γίνεται αυτό το ταξίδι κοιτάζοντας ίσα μπροστά και όπου με «πάει» .

Και είταν ένα Μετέωρο Βήμα ,ένα Ταξίδι προς το Μέλλον και ας είξερα ότι μετά από λίγο θάχανα την ισορροπία μου και θα έπεφτα στους στρωτήρες και τα κροκάλες  του δαπέδου.

Οχι άλλο Κάρβουνο!! (ΙΙ)

 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ-Οι Σιδηροδρομικές Γραμμές(Σ.Γ)

Για σύνδεση με τα προηγούμενα,την περίοδο της Κατοχής και ενώ τα ορυχεία βρίσκονταν υπό ιταλική διοίκηση, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε το σταθμό Κρηπιδώματα(Αγνωστο γιατί ονομάζονταν έτσι) του δικτύου της ΣΠΑΠ (σημερινή θέση του σταθμού Άγιοι Ανάργυροι του ΟΣΕ/Προαστιακού) με τα λιγνιτωρυχεία του Περιστερίου .

Στον παλιό χάρτη των Αθηνών που επισυνάπτω φαίνεται το 301 Σ.Ε. και η Γραμμή.

ΕΔΩ μπορείτε να δείτε καθαρά την διελευση της Σ.Γραμμης παραπλεύρως του 301 Σ.Ε.και συνέχεια στην Διονυσίου.

Με το ΦΕΚ 76/Α/9-4-1942 "Περί πληρωμής της αξίας των εκτελουμένων υπό των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους αιτήσει των Αρχών Κατοχής τεχνικών εν γένει έργων και προμηθειών",δίνεται πίστωση 35.000.000 δρχ.για μελέτη και κατασκευή σιδηροδρομικής διακλαδώσεως προς τα Λιγνιτωρυχεία Περιστερίου.

Ακολουθούν και άλλες αποφάσεις και Νόμοι,για απαλλοτριώσεις εκτάσεων κ.λ.π. του Ελληνικού υπό κατοχή κράτους για την  κατασκευή της Γραμμής.

Στο σημείο που βρίσκεται ο νέος σταθμός των Αγίων Αναργύρων σήμερα, βρίσκονταν η διακλάδωση της γραμμής των ορυχείων του Περιστερίου. Ενώνονταν με τη γραμμή της ΣΠΑΠ(Πελοπονήσου) και ήταν μετρικού εύρους που σημαίνει οτι το εύρος των τροχιών η αλλιώς πλάτος γραμμών είταν ΕΝΑ μέτρο ενώ συνήθως το εύρος είναι 1,435 μέτρα.Αλλες"μετρικές" γραμμές είταν της Πελοπονήσου και οι γραμμη Πηλίου-Βόλος που και αυτές δεν υπάρχουν σήμερα.

Η Γραμμή ακολουθούσε παράλληλα τον Νότιο Μαντρότοιχο του 301 Σ.Ε. (που τώρα έχει περάσει στη κατοχή του 301 Σ.Ε. μέχρι το ποτάμι της φλέβας όπου εκεί υπήρχε μια σιδηροδρομική γέφυρα και συνέχιζε την πορεία της στην σημερινή οδ.Διονυσίου.                         

Αλλά ας σταθούμε λίγο εδώ.

Επειδή υπήρχε υψομετρική διαφορά μεταξύ οδού ΑΓ.ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ και στάθμης της κοίτης του ρέματος ίσως και 4 μέτρα και επειδή οι Σ.Γραμμές έχουν την "ιδιοτροπία" να θέλουν να είναι οριζόντιες η διέλευση των γραμμών είχε αναπτυχθεί επί αναχώματος τραπεζοειδούς διατομής και για μήκος από Αγ.Φανουρίου μέχρι αρκετού μήκους μετά το γεφύρι προς Μυκονιάτικα.

Αν είθελε να περάσει κανείς(και εμείς υποχρεωτικά και καθημερινά επειδή έπρεπε να πάμε σχολείο στα Μυκονιάτικα) από το γεφύρι έπρεπε να ανέβει στο επίπεδο των Γραμμών από τα πρανή του αναχώματος με σκαλοπάτια συνήθων σκαμμένων επί των χωμάτων του αναχώματος.

Η γέφυρα είταν αν θυμάμαι καλά τύπου Μπέλει με σιδερένια πλαίσια και οι στρωτήρες των Γραμμών επι ξυλίνου καταστρώματος.Τα βάθρα της γέφυρας είταν τοίχοι πέτρινοι τραπεζοειδούς διατομής .Το άνοιγμα ίσως να είταν γύρω στα 5-6 μέτρα ,το ύψος ίσως γύρω στα 5 μέτρα.Οι πλάγιες πλευρές των βάθρων είχαν στέψη από τσιμέντο γυαλισμένο και πισσαρισμένο,που είταν μια χαρά παιχνίδι για μας να κάνουμε "τσουλήθρα" και πολλές φορές "ψαράκι".

Τα πέτρινα βάθρα έπαιζαν και το ρόλο τοίχων αντιστήριξης του χωμάτινου αναχώματος .

Περνώντας  τη Γέφυρα οι Γραμμές διέσχιζαν όλη τη Διονυσίου μέχρι και τον άλλο ποτάμι που μας περικυκλώνει τον Αλφειό όπου και εκεί ίσως να υπήρχε δεύτερη γέφυρα .

Συνέχιζαν και διέσχιζαν την Χίου εκεί που σήμερα κάθε Δευτέρα έχει λαική,μέχρι την Κωνσταντινουπόλεως την οποία διέσχιζαν και μετά έπαιρναν την Αριστοτέλους μέχρι να φτάσουν στα Ορυχεία κοντά στο σημερινό γήπεδο του Περιστερίου.

Το συνολικό μήκος της Γραμμής είταν 3 χιλιόμετρα.

Επί της οδού Χίου συναντάς ένα κτίσμα σιδηροδρομικής λογικής που ίσως να υπήρχαν εκεί γραμμές διαλογής.

Σπιτάκι σιδηροδρομικής αρχιτεκτονικής, επί της οδ.Χίου.

Για το τι είχε συμβεί στην Πλημμύρα του 1961 τάπε πολύ καλά ο φίλος Κ.Μόσχος. Υποχώρησε το ανάχωμα και οι Γραμμές έμειναν αιωρούμενες(όπως βλέπουμε σε μερικά έργα αιωρούμενες σχοινένιες γέφυρες) απο όπου έπρεπε να περάσουμε για να πάμε σχολείο (δηλαδή να κάνουμε λίγο τον Ταρζάν)

Προφανώς το αιωρούμενο τμήμα των Γραμμών από τη γέφυρα ένθεν και ένθεν μέχρι την Αγ.Φανουρίου πρέπει να ξηλώθηκε τέλη 1961 αρχές 1962.

Το ανάχωμα λόγω πίεσης των νερών της πλημμύρας όπως είπαμε υποχώρησε και τα νερά που πνήξαν την περιοχή εκτονώθηκαν κατάντι του ρέματος και βέβαια έπνιξαν και την περιοχή μέχρι την Οδ.Παπανδρέου όπου το ρέμα φλέβας συμβάλλει με το ρέμα Αλφειού(που είναι συνέχεια του ρέματος Νυμφαίου).

Το ξήλωμα των Γραμμών και η αχρησία τους είχε σαν συνέπεια να ωφελήσει μερικούς παρόδιους που προσάρτησαν παράπλευρες εκτάσεις των σιδηροδρομικών Γραμμών. 

Πάντως μέχρι το 1961 είχαμε ακόμη υπουργικές αποφάσεις αποζημιώσεων λόγω απαλλοτριώσεων εκτάσεων για την κατασκευή της Γραμμής!!!

Οπως υπουργική απόφαση Α.11671/1138 "Περί ειδοποιήσεως της γενομένης παρακαταθέσεως αποζημιώσεως εξ αναγκαστικής απαλλοτριώσεως εκτάσεων προς κατασκευήν διακλαδώσεως ΣΠΑΠ προς λιγνιτωρυχεία Περιστερίου"(ΦΕΚ47/Δ/8-5-1961).Κατατέθηκε ποσόν 2.891.695 δρχ.στους δικαιούχους (κληρονόμους) των οποίων οι ιδιοκτησίες είχαν απαλλοτριωθεί κατά την διάρκεια της Κατοχής για την κατασκευή της Γραμμής!!!

Μετά την πλημμύρα η διαδρομή του ρέματος απο Τσούμπα(SEX_FORM) μέχρι την συμβολή με το ρέμα Αλφειού,κατασκευάστηκε με πέτρινα πρανή και τσιμέντινη κοίτη.Η κατασκευή κράτησε μεγάλο χρονικό διάστημα ίσως και χρόνια Στη θέση που είταν η Σιδηροδρομική Γέφυρα τοποθετήθηκε πρόχειρη πεζογέφυρα που τα παλινά της είταν απο ΝΤΕΞΙΟΝ μπορείτε να το δείτε στην παρακάτω εικόνα!!

Και παρακάτω εικόνα της αρχής της Διονυσίου.

Και παρακάτω εκεί που η Διονυσίου στενεύει.

και εκεί που στενεύει η οδός Χίου

Αλλά θα χρειαστώ ακόμη μια ανάρτηση για να πω για της Γραμμές σε σχέση με μας γιατί όλα πρέπει να μετρώνται με τα ανθρώπινα(μάλλον παιδικά) μέτρα.

Οχι Αλλο Κάρβουνο!! (Ι)

 

Οσοι είναι Αρχαίοι σ'αυτή την Περιοχή και όσοι έχουν ακουστά από τους παλαιότερους,την  οδ.Διονυσίου την διέτρεχαν κάποιες από παλιά εγκαταλειμμένες σιδηροδρομικές γραμμές απ' το Περιστέρι μέχρι και τους Αγίους.

Στον χάρτη που βλέπετε φαίνονται στη Διονυσίου αμυδρά όπως είταν το 1951(ο χάρτης μου παραχωρήθηκε ευγενικά από τον Αρη Τσιμόγιαννη)

Γι'αυτές τις Σιδηροδρομικές Γραμμές ο λόγος που θα αναρτηθεί σε μερικά μέρη.

                                 

                              ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

                              ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Κάποιος ονόματι Ρομπάκης ,πριν του 1922 την Καταστροφή, είχε το ορυχείο "Ζαν Γκουλντακ" στη Μαύρη θάλασσα.Αυτός και άλλοι από το 1933 φτιάχνουν εταιρεία και το 1934 τους παραχωρείται έκταση στο Περιστέρι (Ανθούπολη) για εκμετάλευση εξορυκτική κάρβουνου(Λιγνίτη).

Το 1935 ξεκινάει η εξόρυξη.

Η επιχείρηση έχει τα εξής τμήματα 1)την Πομόνα (για άντληση νερών από τις στοές) 2)Το Ηλεκτρολογείο 3)το Μηχανουργείο 4) το Μαγειρείο 5)την Αποθήκη τροφίμων

Σε βάθος 80-100 μέτρα δουλεύουν γύρω στα 400 άτομα και βγάζουν 100-150 τόνους λιγνίτη την ημέρα.

Την Κατοχή 1941-1944 το Καρβουνάδικο το παίρνουν οι Ιταλοί, το ονομάζουν Agenta Carboni Italiano δουλεύουν σ'αυτό 700 άτομα και βγάζουν 200-250 τόνους κάρβουνο. Παίρνουν καλούς μισθούς και συσσίτιο(πολύτιμο στην Κατοχή) και οι περισσότεροι είναι ειδικευμένοι εργάτες με καταγωγή από Σέριφο και Μήλο(γνωρίζουν επομένως την εξορυκτική τεχνολογία).

Αυτή την περίοδο κατασκευάζεται και η Σιδηροδρομική Γραμμή που συνδέει το Καρβουνάδικο με τις γραμμές ΣΠΑΠ στους Αγ.Αναργύρους.(Αλλα γι'αυτό θα τα πούμε παρακάτω).

Λίγο πριν την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων τον Αύγουστο του 1944 Ελληνες αγοράζουν το Ορυχείο από τους Ιταλούς και έτσι η επιχείρηση φαίνεται σαν Ελληνική και όχι "εχθρική περιουσία" που θάπρεπε να περάσει  σαν τέτοια στον έλεγχο του κράτους. Υπολειτουργεί με 100 εργάτες και βγάζει λίγο κάρβουνο.Το 1945 το κράτος μπαίνει σαν μισεγγυητής σαν ας πούμε συνεταίρος των ιδιοκτητών.Ανεβαίνει η παραγωγή στους 100 τόνους.

Ακολουθεί μια περίοδος κακοδιαχείρισης και βέβαια απεργιών και αιτημάτων μέχρι που το 1950 το ορυχείο περνάει στο κράτος σαν "εχθρική περιουσία" και το 1951 μισθώνεται σε κάποιο επιχειρηματία ονόματι Πρεζάνη. Παράγονται περίπου 30000 τόνοι το χρόνο με 200 εργάτες

Το 1952 η επιχείρηση ανοίγει και άλλο "φρέαρ"( πηγάδι) δήθεν για εξαερισμό αλλά και από αυτό κάνει εξόρυξη.

Το 1953 επειδή ανοίχτηκαν στοές σε μικρό βάθος τα σπίτια στην Ανθούπολη αρχίζουν να παρουσιάζουν  ρωγμές.Κάθε βράδυ που να κοιμηθούν οι κάτοικοι με τους δυναμίτες.Τον Οκτώβρη του 1953 καταρρέει η στοά νούμερο 5 σκοτώνεται ένας εργάτης και τραυματίζονται 3.

Από τότε αρχίζουν οι δικαστικοί αγώνες μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης.

Τον Νοέμβριο του 1955 αρχίζει η πρώτη μαζική αντίδραση των κατοίκων με μεγάλη διαδήλωση που την διαλύει η χωροφυλακή.

Τον Απρίλιο του 1956 κάτω από δύο σπίτια επέρχεται καθίζηση,και εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους αλλά και άλλα παρουσιάζουν ρωγμές  και μερικές καθιζήσεις.Οι στοές ανοίγονται σε βάθος 15 μέτρων ενώ το ελάχιστο θα είταν 50 μέτρα.

 

                    ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ 

          Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Κάρβουνου(Οχι άλλο...Κάρβουνο!)

Στις 14 Μαιου του 1956 ,2 ακόμη σπίτια υφίστανται καθίζηση.Οι κάτοικοι ανήσυχοι συγκεντρώνονται σε ομάδες ενώ κατά τις 10 το βράδυ χτυπούν οι καμπάνες της Αγ. Μαρίνας και συγκεντρώνονται 5000 κάτοικοι.Παίρνουν τον  δρόμο που βρίσκεται ο Πύργος με τους ανελκυστήρες.Οι εργάτες έχουν σχολάσει και η φρουρά του Ορυχείου δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Με στουπιά βάζουν φωτιά στις ξύλινες εγκαταστάσεις ενώ με δυναμίτη ανατινάζουν τα κτίσματα.

Η Φωτιά υψώνεται στα 100 μέτρα ενώ έρχονται ενισχυμένες δυνάμεις χωροφυλάκων από παντού περίπου 1000 χωροφύλακες με πολεμική εξάρτυση.

Τεθωρακισμένη ύλη της αστυνομίας φυλάει τα γραφεία και τους χώρους των εκρηκτικών ενώ μέχρι το πρωί η πυροσβεστική προσπαθεί να σβήσει τις φωτιές.

Συλλαμβάνονται 40 άτομα σαν πρωταίτιοι με βαριές κατηγορίες.

Μετά από αυτό πολλές δικαστικές μάχες που γίνονται μεταξύ κατοίκων και επιχείρησης , λήγουν με μικρές ποινές για κατοίκους και επιχείρηση.

Το 1958 οριστικοποιείται το τέλος των Ορυχείων από κάποια επιτροπή που συστάθηκε γι'αυτό και αποφάσισε πως δεν είναι δυνατή η συνύπαρξη οικισμών και ορυχείων και αποφάσισε να γίνει πρόγραμμα λιθογομώσεων (μπάζωμα με πέτρες) των στοών.

Για φωτογραφίες όπως στην αρχή ανέφερα πρέπει να κάνουμε ΚΛΙΚ...στον σύνδεσμο στην αρχή.

Για τη Γραμμή στο επόμενο........

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ-ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ-ΑΜΑΛΙΑ(5)

 

Αν δεν υπήρχε ο Οθωνας δε θα ήταν βασίλισσα η Αμαλία και βέβαια δεν θα υπήρχε ο Πύργος της βασιλίσσης που είναι αντικείμενο όλων αυτών των αναρτήσεων (οπότε ίσως στέκομαι επιεικής με τα σχόλια μου για την Αμαλία).

Ασε που από το πολύ ΓΥΡΩ_ΓΥΡΩ από τον Πύργο μου προκάλεσε ζαλάδα οπότε αυτό είναι και το τελευταίο.

 Η Αμαλία ήταν ερωτευμένη με τον Οθωνα από κοριτσάκι. Τελικά τον παντρεύτηκε στα 18 της το 1836, κρυφά μάλιστα από τις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες επενέβαιναν στα προσωπικά του 24χρονου βασιλιά, του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους.

 

Αρχικά φερόταν σαν μια μικρή Μαρία Αντουανέτα με μόνο της μέλημα τους κοσμικούς χορούς, τους γάμους των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης,τα ζωάκια της και τα λουλούδια του κήπου της. Αλλά και το πως θα προσαρμόσει την επίσημη ελληνική ενδυμασία σε πιο ευρωπαϊκά πρότυπα για την ίδια και τους αυλικούς της.

 

Η Βασίλισσα Αμαλία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον καλλωπισμό της πόλης των Αθηνών.

Από τα σημαντικότερα δημιουργήματά της: οι κήποι της Αθήνας, το Αμαλίειο ορφανοτροφείο, ο Πύργος της Βασιλίσσης, το γνωστό  Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο κ.ά., καθιερώνοντας ακόμα και επίσημη γυναικεία ενδυμασία ανακτόρων, φολκλορική φορεσιά της ελληνικής υπαίθρου.

Τα πιο « παλιά» κορίτσια θα’χαν φορέσει σίγουρα κάποια στολή «Αμαλίας» σε κάποια σχολική γιορτή εθνικής επετείου.

Η Βασίλισσα Αμαλία ενδιαφέρθηκε έντονα για τη γεωργία και τη δενδροκηποκομία και προωθούσε  την αμπελοκαλλιέργεια (αν επισκεφτείτε τον Πύργο αγοράστε ένα κρασί από το οινοποιείο. Είναι πολύ καλά τα κρασιά τους).

 Εκανε ταξίδια με ατμόπλοια, άμαξες και άλογα  επισκεπτόμενη το μεγαλύτερο μέρος του Βασιλείου.Υπάρχουν γράμματα σταλμένα ενδεικτικά από  Λιβαδειά,  Άμφισσα, Μονεμβασιά, Κάρυστο, Λαμία, Άνδρο, Σύρο, Ύδρα, Σπέτσες.

 

Καθημερινά σχεδόν ανέβαινε στον Πύργο και επέστρεφε την εσπέρα με ταλογό της και τη συνοδεία της γιατί αντίθετα με τον «μαμούχαλο» Οθωνα είταν πολύ ενεργητική.

Σε μια τέτοια επιστροφή στις 6 Σεπτεμβρίου 1861,  ένας νεαρός 18 ετών πυροβόλησε με περίστροφο τη βασίλισσα Αμαλία σε κάποια απόσταση από τα ανάκτορα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτός που πυροβόλησε ονομαζόταν Αριστείδης Δόσιος, δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου Δόσιου. Ο τελευταίος είχε διατελέσει γενικός γραμματέας στο υπουργείο Εσωτερικών και ανήκε σε γνωστή οικογένεια που είχε ανάμειξη στην πολιτική και ήταν εγγεγραμμένη στο επονομαζόμενο Αγγλικό Κόμμα − τότε που υπήρχαν εκείνα τα τρία κόμματα. Ο νεαρός δράστης ρίχτηκε στα υπόγεια της Χωροφυλακής, όπου υπεβλήθη σε φρικτά βασανιστήρια για να αποκαλύψει τους συνεργούς του. Το μαρτύριο της αϋπνίας και τα κτυπήματα στο κεφάλι δεν τον λύγισαν. Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει βεντέτα μεταξύ φοιτητών και αστυνομίας, λόγω των προηγηθέντων «Σκιαδικών».

 Ο νεαρός Δόσιος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του, όμως, δεν εκτελέστηκε, έπειτα από προσωπική επέμβαση της Αμαλίας. Του απονεμήθηκε χάρη και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά. Η δολοφονική απόπειρα κατά της βασίλισσας σίγασε προς στιγμήν το αντιδυναστικό μένος του λαού. Ακολούθησαν δοξολογίες και έρανοι για την ανέγερση του ναού του Αγίου Σώζοντος (ο σημερινός Άγιος Σώστης στη λεωφόρο Συγγρού).

 Η λύτρωση για τον Αριστείδη Δόσιο ήλθε μετά την έξωση του Όθωνα (1862), όταν του χορηγήθηκε αμνηστία και απολύθηκε από τη φυλακή

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η βασίλισσα ήταν παρθένα μέχρι το θάνατό της. Οι φήμες οργίαζαν επτά χρόνια μετά το γάμο της με τον Όθωνα ότι η όμορφη βασίλισσα ήταν παρθένα και ο βασιλιάς... ανίκανος! Η νεκροψία μετά τον θάνατό της, το 1875, επιβεβαίωσε τις φήμες περί παρθενίας, καθώς ο υμένας της ήταν άθικτος. Η αλήθεια ήταν ότι στα συγγράμματα μαιευτικής και γυναικολογίας της εποχής, η εικόνα που παρουσίαζαν τα έξω γεννητικά όργανα της Αμαλίας έμοιαζαν με άτρητο παρθενικό υμένα. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Γερμανός γιατρός που έκανε τη νεκροψία, τη θεώρησε παρθένα.

Η Αμαλία είχε γεννηθεί με ένα ιδιαίτερα σοβαρό ιατρικό πρόβλημα που δεν της επέτρεπε να γίνει μητέρα. Είχε ένα σπάνιο σύνδρομο Mayer-Rokitansky-Kuster-Hauser ή, όπως αλλιώς αποκαλείται, συγγενής απλασία κόλπου.  Το 1854 καταγράφονται οι πρώτες αναφορές σε αυτό το σύνδρομο, όταν πια η Αμαλία ήταν 36 ετών, σε ηλικία τότε απαγορευτική για αναπαραγωγή. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι γυναίκες που έχουν γεννηθεί με συγγενή απλασία κόλπου, δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Μόνο που στις μέρες μας, υπάρχει δυνατότητα απόκτησης κόλπου με τη μέθοδο της πλαστικής χειρουργικής. Με αυτόν τον τρόπο τους επιτρέπεται να χαρούν τον έρωτα, κάτι που δεν μπόρεσε να απολαύσει ποτέ η πρώτη βασίλισσα της Ελλάδας.

Η ζωή της Αμαλίας ήταν συνυφασμένη με καθημερινά βασανιστήρια και πόνο που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Από τα 19 της χρόνια,  ήταν υποχρεωμένη να υποβάλλεται σε μια πανάρχαια ελληνική μέθοδο διασταλτικών σπόγγων που της έδινε την ελπίδα να γίνει μητέρα. Μια φριχτή μέθοδο που επικρατούσε τον 19ο αιώνα.  Στόχος ήταν η διεύρυνση του κόλπου της ώστε να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ερωτική πράξη και να γίνει η σύλληψη. Βέβαια στην περίπτωση της βασίλισσας δεν υπήρχε ούτε κόλπος ούτε μήτρα! Και δυστυχώς δεν υπήρχε αποτέλεσμα... .

 Επιπλέον οι Αυλικοί και λοιποί κόλακες, την προέτρεπαν να καταφύγει σε ματζούνια και γιατροσόφια. Άλλος της έλεγε να φάει ένα τζιτζίκι, άλλος να κλέψει από τον βασιλιά λίγο μπαρούτι και να το καταπιεί ανακατεύοντάς το με μέλι.Στην ουσία όπως λέγεται, οι Μεγάλες Δυνάμεις  έπαιζαν πόκερ στην ανύπαρκτη μήτρα της Αμαλίας. Ο Μέτερνιχ ενημερωνόταν από τον γιατρό της Αυλής για να μαθαίνει καθημερινά αν η Βασίλισσα ήταν έγκυος ή όχι. Όπως έγραψε και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, “Ο διάδοχος είναι υπνωτικό των επαναστάσεων”». Οπότε η επανάσταση δε θα αργούσε.

Στον επίλογο του βιβλίου «Το αίτιο ατεκνίας της βασίλισσας Αμαλίας», σημειώνεται: «…Περισσότερο όμως άτυχοι στάθηκαν, γιατί στις πιο κρυφές τους στιγμές, τις πιο ανθρώπινες, μακριά από αυλικά πρωτόκολλα και κυβερνητικές ευθύνες, ο Όθωνας και η Αμαλία δεν μπόρεσαν να χαρούν τον έρωτα».

Αν εγώ στάθηκα επιεικής απέναντι στην Αμαλία είναι και γιατί είναι κτήτορας του Πύργου αλλά και γιατί «φύτεψε» μια Τροία(Ιλιον) εδώ που ζούμε, διασταύρωση Πριάμου και Φιλοκτήτου η Πάριδος και Χρυσηίδος η Ιδομενέως και Θερσίτου και πάει λέγοντας, κάποιος άλλος δεν είταν τόσο επιεικής.

Ο Φλωμπέρ που την είδε από κοντά την σκοτώνει με τρεις σειρές: «Ξαναείδα τη Μεγαλειοτάτη στο θέατρο. Λένε πως έχει ωραίο στήθος και ωραίο δέρμα. Πρόσωπο δίχως χαρακτήρα και άχαρο! Η Μεγαλειοτάτη γευματίζει έξι φορές την ημέρα, δεν της αποδίδουν κανέναν εραστή. Ο λαός την έχει βαρεθεί, κι εγώ το ίδιο, δίχως να ξέρω γιατί» (Γ.Φλωμπέρ, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Δεκέμβριος 1850 - Φεβρουάριος 1851).

Κάπου εδώ τελειώνει το «παραμύθι» γυρω-γυρω από τον Πυργο που «μούφαγε» τοσες συνέχειες.Να αναφέρω μόνο ότι στον Πυργο έκανε μήνα του μέλιτος και η άλλη μια βασίλισσα η Φρειδερικη μετά του Παύλου. Ασήμαντη λεπτομέρεια…