Ο Επιμενίδης,ο Απ. Παύλος,ο Ράσελ και ο Γκέντελ

Ο Επιμενίδης ήταν ξακουστός κατά την αρχαιότητα σοφός, θρησκευτικός διδάσκαλος,προφήτης και μάντης(σαν να λέμε εξορκιστής), καταγόμενος από την Κρήτη.

Ο μύθος λέει ότι, όταν τον είχε στείλει ο πατέρας του να ψάξει κάποιο πρόβατο στα χωράφια, ο Επιμενίδης μπερδεύτηκε και μπήκε σε μια σπηλιά όπου κοιμήθηκε για πενήντα επτά χρόνια, εξ ου και η παροιμιώδης φράση Επιμενίδειος ύπνος.

Όταν έμαθαν αυτή την ιστορία οι Έλληνες, τον θεώρησαν αγαπημένο των θεών, διότι στη διάρκεια του ύπνου του συνάντησε θεούς.

Ο Επιμενίδης έζησε συνολικά 157 ή 299 χρόνια. Το μόνο ιστορικό γεγονός του βίου του αφορά στην κάθαρση της Αθήνας από το Κυλώνειο Άγος (596 π.Χ.)

Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν μια σύνθεση βοτάνων με την ονομασία «άλιμον» (χωρίς πείνα), την οποία ο Επιμενίδης φύλαγε σε ένα πέλμα βοδιού και έπαιρνε από αυτήν λίγη κάθε μέρα, για αυτό δεν αισθανόταν πείνα. (Ο Διογένης Λαέρτιος προσθέτει ότι κανείς δεν είδε ποτέ τον Επιμενίδη να τρώει) .

Ο Επιμενίδης έγινε αφορμή και για ένα γνωστό παράδοξο στη Λογική. Σε ένα ποίημά του είχε γράψει: «Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται (οι Κρήτες είναι πάντα ψεύτες)». Κατά τον 19ο αιώνα διατυπώθηκε με βάση τη φράση αυτή το εξής λογικό παράδοξο, γνωστό και ως παράδοξο του Επιμενίδη:

Ο Επιμενίδης λέει ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες

• Ο Επιμενίδης είναι Κρητικός
• Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα
• Άρα οι Κρήτες λένε την αλήθεια
• Άρα και ο Επιμενίδης λέει την αλήθεια
• Άρα οι Κρήτες είναι ψεύτες κ.ο.κ.

Τη φράση του Επιμενίδη χρησιμοποίησε ο Απ. Παύλος στην επιστολή του προς τον επίσκοπο Κρήτης Τίτο, προκειμένου να ψέξει τους Κρητικούς(μάλλον τους Εβραίους που ζούσαν στην Κρήτη) για τα ελαττώματά τους με τα λόγια ενός δικού τους: «εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί» (1:12)

Ο Παύλος δεν αντιλαμβάνεται όμως αυτό που αντίθετα είχαν αντιληφθεί οι Ελληνες φιλόσοφοι δηλαδή το “Παράδοξο” της πρότασης.Ειναι γνωστό οτι ο Παύλος δεν τα πήγε καθόλου καλά με τους Αθηναίους που δεν παρέλειψαν να τον χλευάσουν.

Το παράδοξο με το ψέμα ( η μήπως αλήθεια;) του Επιμενίδη διαόλισε φιλοσόφους, γλωσσολόγους, μαθηματικούς και άλλους επί 2500 χρόνια και διαολίζει ακόμη.

Ο Ράσελ προσπάθησε να ξεδιαλύνει αυτό και άλλα παράδοξα. Τά΄φερε στο φως και προσπάθησε να άρει τις αντιφάσεις.

Ο Ράσελ παραδοξολόγησε με μία μικρή ιστορία: «Σε μια χώρα που όλοι οι άντρες είναι καθημερινά ξυρισμένοι, υπάρχει ένας μόνο κουρέας. Αυτός ξυρίζει όλους τους άντρες που δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Τότε όμως ποιος ξυρίζει τον κουρέα;»

Αυτά τα παράδοξα έκαναν τον Φρέγκε (Ο μεγαλύτερος Λογικιστής μετά τον Αριστοτέλη) στο τέλος μιας πορείας ολοκλήρωσης του έργου του να αισθάνεται ας πούμε “αποτυχημένος”.

Και έρχεται ο Γκέντελ να αποδείξει πως κάθε λογική δομή και άρα και η γλώσσα έχει αντιφάσεις και δεν μπορεί να είναι πλήρης ,δεν μπορούμε να αποφανθούμε για τα πάντα ότι είναι αληθή η ψευδή.

Και καλά τι μας νοιάζουν αυτά τα ας πούμε λογοπαίγνια;Για τους φιλοσόφους όμως και τους μαθηματικούς αυτά τα παράδοξα αν δεν λυθούν τινάζουν στον αέρα τις αξιώσεις μιας ακριβολογίας μιας συστηματοποιημένης επιστήμης.

Σκεφτείτε τι σημασία έχουν για τη Γλώσσα .Οι αντιφάσεις μιας φυσικής Γλώσσας είναι σύμφυτες με την ύπαρξη και την εξέλιξή της.

Αλλιώς πως θα μπορούσε να εκφραστεί ένας ποιητής;

Και για να παραφράσουμε τον Βιντγκεστάιν, δεν ορίζουμε τις λέξεις συνδέοντας αυτές με τα αντικείμενα (εικόνες) αλλά με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται.

Φιλοσοφια και ιδεολογία

Φιλοσοφια και ιδεολογία

Παρμενίδης(και Ζήνωνας) και Ηράκλειτος

Σε τι διαφέρει η φιλοσοφία απο την ιδεολογια;Χωρίς ορισμους ας πούμε οτι:

Η φιλοσοφία είναι ένας τρόπος να ζήσει τη ζωή του κάποιος, ενώ η ιδεολογία είναι ένας σχεδόν “ιδανικός” τρόπος ζωής για όλη την κοινωνία.

Αλλο τόνα κι ¨αλλο τάλλο!

Ο Παρμενίδης φιλοσοφικά είναι ο διανοητής της ακινησίας και της ενότητας του Οντος.Το γίγνεσθαι,η ζωή,ο πόνος, ο θάνατος ,για τον Παρμενίδη είναι μια καθαρή ψευδαισθηση(μια παράσταση).

Αντίθετα ο Ηράκλειτος με το “τα πάντα ρεί” μας διδάσκει πως η ζωή “τεμαχίζεται” μέσα στο διαλεχτικό στάδιο των γεγονότων.

Ποιός είναι απο τους δύο είναι ο προοδευτικός και ποιός ο αντιδραστικός;

Ο Ηράκλειτος( κατά τον Δ.Λαέρτη) είταν ζοχάδας ,πλούσιος, περιφρονούσε το λαό δεν είθελε να μετέχει στην δημοκρατική διακυβέρνηση των “αχρείων” και έγραφε σε δύσκολη γλώσσα για να μη καταλαβαίνει ο οχλος,γιαυτό και αποκαλείται “σκοτεινός”.Τι είναι αυτό που δινει σήμερα νόημα στη φιλοσοφία του;Η αριστοκρατική του ζωή η μήπως η “δημοκρατική” χρήση των θεωριών του απο άλλους;

Κι ο Παρμενίδης; Δεν ξέρουμε πολλά γιαυτον αλλά ξέρουμε αρκετά για το μαθητή του τον Ζήνωνα που αγωνίστηκε να υποστηρίξει τον Δασκαλό του και μας βεβαιώνει οτι η κίνηση δεν αποδείχνεται(Ο Αχιλλεας δεν φτάνει ποτέ τη χελώνα,το βελος δεν θα διασχίσει ουτε χιλιοστό στον χώρο κ.λ.π),ο χώρος και ο χρόνος δεν τεμαχίζεται.

ΑΛΛΑ στη ζωή του τι κάνει ο Ζήνωνας(που τα Παραδοξά του ακόμη ταλανίζουν φιλοσόφους,μαθηματικούς φυσικούς).

Σκοτώνεται σενα επεισόδια αντίστασης κατά του τυράννου Νεάρχου.

Πιάνεται και βασανίζεται να αποκαλύψει τα ονόματα των συνομωτών.Δαγκώνει τη γλώσσα του και την φτύνει στα μούτρα του τυράννου(κατα αλλη εκδοχή του δαγκωσε ταυτί)..Λέγεται οτι πέθανε φριχτά τον έριξαν σε αλεστικές πετρες.

Πριν πεθάνει όμως είχε μια ωραία ιδέα.Κατάγγειλε σαν συνομώτες όλους τους φίλους του τυράννου,θέλοντας να τον απομονώσει τελείως.

Η ουτοπία της αμετάλλαχτης Αλήθειας του δεν τον ακινητοποιεί,σπάει τα δεσμά και ρίχνεται στη μερική αλήθεια με κίνδυνο της ζωής του.Ταυτίζεται με τους συμπολίτες του και κόντρα στη θεωρία του σπάει τα “δεσμα”και “right or wrong,my party”.Και ενεργεί “My way”

Πως γίνεται λοιπόν ο φιλοσοφος της διαλεχτικής να είναι αντιδραστικός και ο φιλόσοφος της ακινησίας επαναστάτης;

Γίνεται γιατί απο μια φιλοσοφία δεν προκύπτει μια ιδεολογία ούτε και το ανάποδο.Να γιατί ο Μπαλζάκ περιγράφει μια κοινωνία όπως θα την περιέγραφε ας πούμε ο Εγκελς(και αυτό είναι ένα ερωτηματικό που μου έθετε συχνά παλιός φίλος που είναι μακρυά μας).

Ανάμεσα στη θεωρία και την Πράξη δεν υπάρχει ακριβής “μετάφραση”,υπάρχουν παρεμβάσεις,πλάνες,αποπροσανατολισμοί.

Παραδείγματα Χαιντεγκερ,Αλτουσερ(μαρξιστής και οπαδός του Σπινόζα),Τσομσκι (θεωρητικός των εμφύτων ικανοτήτων και ταυτοχρονα κριτης της Αμερικης),Πάουντ κ.λ.π αλλά και καθημέρινοι Ανθρωποι που όλοι έχουμε συναντησει.

Πως να ψηφίσουμε στις επόμενες διπλές εκλογές.

Για το Θεώρημα του Arrow έχω ξαναγράψει στην Ομάδα αλλά το υπενθυμίζω και να τι μας λέει:

Το Θεώρημα Αροου περιγράφει ότι οποιαδήποτε διαδικασία συλλογικής απόφασης είναι προβληματική εκ φύσεως και για αυτό ο ψηφοφόρος πρέπει να κινηθεί στρατηγικά.Σύμφωνα με το θεώρημα αυτό, δεν υπάρχει κανένα σύστημα ψηφοφορίας το οποίο να μπορεί να μετατρέψει τις ιεραρχημένες ατομικά προτιμήσεις των ψηφοφόρων σε μια συλλογική-κοινωνική καθολική ιεράρχιση, η οποία να είναι πλήρης και μεταβατική, ικανοποιώντας ένα προκαθοριμένο σύνολο κριτηρίων.

Ισως μια άλλη στρατηγική όπως να πουμε επιλογή υποψηφίων (η ποσοστού των υποψηφίων) με κλήρο(βλ. Αρχαία Αθήνα) να έλυνε το πρόβλημα των ατυχών επιλογών η ίσως μια άλλη στρατηγική για τον ψηφοφόρο και εξηγούμαι.

Πλησιάζουν εκλογές και διαβάζουμε ψηφοδέλτια αλλά διαβάζουμε και τις ανησυχίες πολιτών, δημοσιογράφων και πολιτιλογούντων γιατί πολλά “υποπτα” πρόσωπα φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των λιστών για να αντιπροσωπεύσουν το λαό στο Ευρωκοινοβούλιο και στην Αυτοδιοίκηση.

Και βέβαια από κάτι τετοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το Μέλλον μας.

Αλλά παρακαλώ ας ησυχάσουμε λίγο.Ας το πάρουμε αλλιώς για τους παρακάτω λόγους:

Με τέτοιους υποψήφιους πέστε μου δεν γίνονται σεβαστά τα δίκαια αιτήματα αντιπροσώπευσης;

Κάθε συλλογικό σώμα δεν πρέπει να εκφράζει τις τάσεις τις απόψεις,τις επιθυμίες ,τις απαιτήσεις,τις ευχές κάθε μέλους της κοινωνίας;

Δεν αποτελούν μέρος της κοινωνίας ,οι κερδοσκόποι,οι διαφθορείς,οι οικοπεδοφάγοι,οι ψηφοθήρες, οι φοροφυγάδες,τα λαμόγια, οι εμπρηστές,οι σεξολάγνοι,οι θρησκόληπτοι,οι “ψεκασμένοι”οι “μαφιόζοι”,προστάτες και αποστάτες,οι μηδίζοντες ,οι φιλοφασίστες ,οι φασίζοντες τα “μπαχαλάκια”κ.λ.π;

Κι αν μου πείτε οτι στα Συλλογικά Οργανα πρέπει να φτάνουν οι “ενάρετοι” και οι “νομοταγείς” ε τότε αυτό μου φαίνεται καθαρή αφέλεια!!!

Να εξηγηθώ:

Υπάρχουν παράνομες πράξεις που τιμωρούνται αυστηρά (τρόπος του λέγειν),όπως να πούμε ο βιασμός ,ο φόνος και άλλες που όλοι αποδεχόμαστε σαν τέτοιες.Αλλά απο όσο ξέρω δεν υπάρχουν τέτοιοι υποψήφιοι στις Λίστες.

Υπάρχουν άλλες πράξεις που αν και είναι κολάσιμες δεν καταδικάζονται αμέσως και ξεκάθαρα απο τη Δικαιοσύνη λες και σαν να μην είναι σαφές αν είναι Καλές η Κακές.

Οπως να πούμε η Παράνομη Οικοδόμηση(που είναι το αγαλμα του Παράνομου Οικιστή!),η ας πουμε η συμμετοχή σε εξωχώριες εταιρείες για τους πολιτικούς η ας πούμε η αμέλεια στην ασκηση των καθηκόντων κατεχόντων δημόσιες θέσεις, τα “φακελάκια”, τα “πολιτικά” εγκλήματα η “νόμιμη” φοροδιαφυγή και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.

Οι υποθέσεις μένουν θολές δεν ξέρουμε αν αυτές οι πράξεις επιτρέπονται η απαγορευονται,επομένως μου φαίνεται σωστό να αντιπροσωπεύονται οι υπαίτιοι και να υποστηρίζονται- ενδεχομένως-απο το σινάφι τους.

Και τι παει να πεί “ενάρετος” άνθρωπος;Κάποιος μπορεί νάναι τίμιος μέχρι τη στιγμή που θα αναλάβει Δημόσιο Αξίωμα,αλλά μετά να “εγκληματίσει! Τι έκπληξη για μας που τον ψηφίσαμε!(Εχουμε γεμίσει κοψοχέρηδες).

Ρε μπας και είναι καλύτερα από την αρχή να βγάλουμε κάποιον ύποπτο σφετερισμού και κατάχρησης για να μπορούμε κιόλας να τον παρακολουθούμε;

Γιατί να μην έκλέξουμε τηλεοπτικούς ψεκασμένους αστέρες γιατί να μην εκλέξουμε τον Ψηνάκη για ευρωβουλευτή να δώσει τον “μπουλο” σόλους τους Γιουρολιγουριούς η γιατί όχι Βελοπουλο η Λιακόπουλο να αντιπροσωπεύσουν και εμάς αλλά ταυτόχρονα και τα Νεφελίμ και τα Ελοχιμ;

Ας πούμε ότι βγάζουμε έναν ύποπτο και αυτός τοποθετείται στο Υ.Αμυνας.Αν μας πει να αγοράσουμε ας πουμε S400 ,εμείς αμέσως θα αγοράσουμε Patriot και θάχουμε το κεφάλι μας ήσυχο!

Και ερωτώ: Εχουμε στην Ελλάδα νοσταλγούς του Μεταξα; Εχουμε! Εχουμε χουλιγκάνους;Εχουμε.Εχουμε συνομοσιολόγους ;Πληθώρα!

Ας τους βάλουμε λοιπόν στις Λίστες .Κάποιος τελοσπάντων πρέπει να αντιπροσωπεύσει τους κασιδιάριδες κάποιος και την οργισμένη νεολαία!!

Ας δείξουμε ρεαλισμό.Μήπως να τους σημάνουμε μένα διακριτικό να ξέρουμε με ποιούς έχουμε να κάνουμε και να προσέχουμε;

Το πρόβλημα είναι οτι όλοι αυτοί είναι χωρίς διακριτικά και περνάμε τι μέρα μας στους δημόσιους χώρους κοιτώντας με δυσπιστία τους διπλανούς μας.

Ας διαβάσουμε λοιπόν τα ψηφοδέλτια προσεκτικά να ξέρουμε τι μας περιμένει!

Ισως να μη μας αρέσει,αλλά τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι οτι οι προσδοκίες μας δεν θα διαψευστουν!

Διχόνοια

Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει,
"πάρ' το", λέγοντας, "και συ".
............
Μην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένη έθνη αληθινά:
"Εάν μισούνται ανάμεσό τους
δεν τους πρέπει ελευθεριά".
Υμνος στην Ελευθερία
Δ.Σολωμός.

Δεν μας φτάναν οι 12 Ολύμπιοι,είχαμε και θεά για τους τσακωμούς μας-την Εριδα-λένε κόρη της Νύκτας η αδελφή του Αρη.Δεν την κάλεσαν στους γάμους του Πηλέα και της Θέτιδας και αυτή ξαμόλησε το χρυσό μήλο,πούγραφε επάνω”τη καλλίστη” .τοδαν οι 3 θεές-Ηρα,Αφροδίτη,Αθηνα-πούχαν πάει στο γάμο και φούντωσαν απο ζήλια.Τι να κάνει κι ο Δίας έστειλε τον  Ερμή  στν Πάρη και τον διόρισε Κριτή στα καλλιστεία.Και κείνος τόδωσε στην Αφροδίτη οχι γιατι ίσως είταν η πιό όμορφη αλλα γιατί τούταξε την Ελένη......κ.λ.π κ.λ.π.
Κιαπό τότε:
Τσακώθηκε ο Αγαμέμνωνας με τον  Αχιλέα άφησαν τάρματα και πιάσαν τις βρισιές.
Αλλά και οι πόλεις -κράτη κάναν πολέμους.
Και όλοι ξέρουμε για τον Πελλοπονισιακό πόλεμο.
Και μετά Μακεδόνες(Φίλιππος και Αλέξανδρος) κατά Ελλήνων.
Αλλα και μετά τον Αλέξανδρο οι Επίγονοι (Πτολεμαίοι,Σελευκίδες ,Κασσανδροι,Αντιγονος,Ευμένης,Λυσιμαχος και οι ρέστοι ολοι σε  πόλεμο για τη Διαδοχή)
Ξεπερνάω αν πασάν το Βυζάντιο και έρχομαι στην Ελληνική Επανάσταση.
Δύο Εμφύλιους μέσα στα Χρόνια του ξεσηκωμού.
Αλλα και σαν γίναμε Κράτος Διχασμοι πολλοί.Τρικούπης Δηλιγιάννης και ο Μεγάλος Διχασμός Κωνσταντίνος-Βενιζέλος.
Κυστερα Ο Μετακατοχικός Εμφύλιος που με τις πληγές του ζούμε και σήμερα.
Πιο είναι το συμπέρασμα;

«Από την αρχαιότητα οι Ελληνες διχάζονται». “Η διχόνοια είναι το σαράκι του Ελληνισμου” και άλλα τέτοια ωραία.

Οι προτάσεις αυτές επαναλαμβάνονται με ποικίλους τρόπους(εχουν γράψει ρεκόρ σαν θέματα σχολικών εκθέσεων) από μεγάλο αριθμό Ελλήνων και με την υποστήριξη του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού το νόημά τους έχει κατοχυρωθεί ως μια αδιάσειστη, σχεδόν αυτονόητη αλήθεια της ιστορίας των Ελλήνων.

Εντελώς διαφορετικές ιστορικές συγκρούσεις, σε εντελώς διαφορετικό ιστορικό αντικειμενικό περιβάλλον, με διαφορετικές δομικές και συγκυριακές αιτίες και μορφές, ανήχθησαν στον «προαιώνιο διχασμό» που διέπει τους Ελληνες ως «έμφυτο» εγγεγραμένο στο DNA χαρακτηριστικό.

ΜΥΘΟΣ:

Ο διχασμός, με άλλα λόγια, είναι η τραγική μοίρα των Ελλήνων, την οποία δεν μπορούν να αποφύγουν και στην οποία τελικά υποτάσσονται, όπως οι αδύναμοι, ασθενείς και αμαρτωλοί άνθρωποι υποτάσσονται στα πάθη τους. Ο ελληνικός λαός, παρά το μεγαλείο και τον ηρωισμό του, τη δημιουργικότητα και τη συνεχή του παρουσία στη Μεσόγειο και στην Οικουμένη, υποτάσσεται σε μια προαιώνια αδυναμία του: τη διχόνοια.

Μήπως όμως η διχόνοια και ο διχασμός δεν αποτελούν παρά μια σύγχρονη ιστορική κατασκευή, μια « μοίρα», την οποία κατασκεύασαν οι σύγχρονοι Ελληνες απο το 19ου αιώνα και μετά, για να αποσείσουν τη συλλογική τους ευθύνη, έστω εν μέρει, σχετικά με τις αλλεπάλληλες ιστορικές καταστροφές τις οποίες υπέστησαν ως ιστορική κοινωνία από την Επανάσταση του 1821 και μετά;

Ο πλέον αρμόδιος ιστορικός μας ο Γ.Μαυρογορδατος μας λέει για τον Μεγάλο Διχασμο τα παρακάτω:

«Ο Εθνικός Διχασμός, με κεφαλαία, ήταν κάτι το μοναδικό, ως κρίση εθνικής ολοκλήρωσης από την οποία κρινόταν ποια Ελλάδα θα προέκυπτε για το μέλλον – οριστικά. Γιατί άλλες ευκαιρίες για επεκτάσεις εδαφικές, όπως ξέρουμε τώρα, δεν θα παρουσιάζονταν. Εξ ου και οι μεν ήταν διατεθειμένοι να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο, οι δε να περάσουν από στρατοδικείο δεκάδες επώνυμους και ανώνυμους και να τους εκτελέσουν δημόσια, κάτι που δεν συνέβη ξανά παρά μόνο στον Εμφύλιο.

ΑΛΛΑ πρέπει να πω ότι ένας βαθμός διχασμού, με πεζά, είναι απαραίτητος στην πολιτική ζωή μιας δημοκρατίας, διαφορετικά δεν μπορούν να ληφθούν αποφάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Βρετανοί αποκαλούν τις ψηφοφορίες «division», “διαίρεση”.

Στα Μαθηματικά αρκεί ένα “αντιπαράδειγμα” για να καταρρίψει μια θεωρία.

Και ιδού ενα αντιπαράδειγμα για το ζήτημα αυτο πολύ κοντα μας.

Το Ισραήλ ένα κράτος πολύ κοντα μας ,δίπλα μας μικρό(μικρότερο απο μας) και με ανάλογα προβλήματα όπως:

Εθνος Ανάδελφο περιτριγυρισμένο απο εχθρικό περιβάλλον, με μεγάλη διασπορά αλλά με

ανεπτυγμένη τυπική Δημοκρατία με Ανόθευτη Απλή αναλογική αλλά και με κατά 50% μεγαλύτερο κατα κεφαλήν εισόδημα απο εμάς.

Το Ισραήλ είναι πολύγλωσσο, πολυθρησκευτικό, με τα πιο αντίρροπα πολιτιστικά ρεύματα ενεργά και διεκδικητικά να διεγείρουν την δημοκρατική ισορροπία συνεχώς και σε υψηλούς τόνους. Αυτή η ερεθισμένη συγκρουσιακή μορφή αντί να είναι παράγοντας Βύθισης είναι τελικά παράγοντας Ανάπτυξης.

Κοσμικοί δυτικόφιλοι, ορθόδοξοι εβραίοι διαφόρων αποχρώσεων ( οι πιο ιδεολόγοι αρνητές στράτευσης ) , άραβες κοσμικοί, άραβες χριστιανοί, άραβες μουσουλμάνοι, ρωσόφωνοι, εσκενάζι, σεφαρντίδες, φονταμεταλιστές , punk,αριστεριστές, καλλιτέχνες στην πρωτοπορία κλπ, κλπ συνθέτουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κοινωνικά μάγματα παγκοσμίως. Οσοι είδαν την ταινία τον Μόντυ Παιθονς ξέρουν γιατί ομιλώ.

Όλοι αυτοί επιζούν με το συνεχές “τραύμα” της Γάζας και της Δυτικής όχθης και όμως η συγκρουσιακή τους συνύπαρξη λειτουργεί όπως η κλασσική Μπαταρία : οι αντίθετοι πόλοι παράγουν ενέργεια.

 Με αντίστοιχο τρόπο η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από περιόδους όπου η σύγκρουση, η διαμάχη, η πόλωση συνυπήρξε με ένα ηθικό και “εργασιακό” ήθος που τελικά παρήγαγε ανάπτυξη και συνύπαρξη(και όπως λέμε καφενειακά υπήρχαν “αξίες” στην κοινωνία).  Η ιδέα της ανάπτυξης μέσα από τάξη και ησυχία είναι τυπικός συντηρητικός μύθος και δεν έχει επιβεβαιωθεί στην Ελληνική και Ισραηλιτική περίπτωση .

Την δεκαετία του 50 όταν η Ελλάδα ήταν διχασμένη είχαμε το δυναμικό φαινόμενο, όπου  η κοινωνική εγγράμματη αριστερά , αποκλεισμένη από το κράτος τελικά να γίνει ο μοχλός μιας δυναμικής ιδιωτικής οικονομίας. Τα μυθιστορήματα του Μάρκαρη και άλλων έχουν περιγράψει αυτές τις παράδοξες πλοκές ζωής, ιδεών, πρακτικών.

Σήμερα η γενιά των σαραντάρηδων στην Εξουσία παραπέμπει περισσότερο στον ρητορικό ψευδοαντικονφορμισμό κατασκευής του 80. Οι αυθεντικοί outsiders μέσω των άπειρων δικτύων της ελληνικής “αρρωστιας”  βρίσκουν ισορροπίες στα χαμηλά των απαιτήσεων της βιοπάλης. Ο ελληνικός παραγωγικός «εξαιρετισμός» είναι ο πιο αδύνατος σχετικά στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και υπήρξαν στιγμές που η πάλαι ποτέ συγκρουσιακή δυναμική Ελλάδα, ναρκισσευόταν για την πρωτοφανή επιτυχία να βρίσκει ευρώ στα ΑΤΜ .

Τι είναι άραγε εκείνο που μας διαφοροποιεί απο τους Ισραηλίτες;

Πολλά και είναι έργο των ιστορικών και των κοινωνιολόγων να τα εντοπίσουν.Για μένα βέβαια κάτι απλό.Ο Ανορθολογισμός μας που μας καθηλώνει ιστορικά.

Αν στα ελάχιστα που συμφωνούμε τα κάναμε πραξη ίσως να ξεφεύγαμε από το βαθύ μαυροπήγαδο που έχουμε βουλιάξει.

Χαμένος στον Πλανήτη με τα Μοσχομπίζελα..

Χαμένος στον Πλανήτη με τα Μοσχομπίζελα..

Όταν η ηλικία μου μούχε χαρίσει  μποϊ ως και μια πήχη, είχαμε κάθε καλοκαίρι σπαρμένο ένα κομμάτι του κήπου με μοσχομπίζελα.

Τα φύτευε την Ανοιξη η μάνα μου,τα σποράκια σε φυτώρια(καφάσια με χώμα) και μεταφύτευε τα ανεπτυγμένα μικρά φυτά στον κήπο.

Στα δικά μου μάτια είταν ένα χρωματιστό δάσος.

Χωνόμουνα μέσα στα δρομάκια αυτού του δάσους σαν άλλος εξερευνητής,άνοιγα δρόμους προσεκτικά μη τα τσακίσω, παραμέριζα  κορμούς, ξετύλιγα τα έλυτρα  που «πιάνονταν» τονα με τα άλλο και με τα καλάμια υποστήριξης ,κούρνιαζα σε πιο  ανοικτούς  χώρους, βοτανολογούσα  χορτάρια , ζιζάνια ,έδινα  ονόματα  σε συγκεκριμένα  φυτά και πολλές  φορές ξάπλωνα «υπο την σκιά»  τους.

Είμουνα ένας εξερευνητής στον Πλανήτη των μοσχομπίζελων,ανάπνεα τις λεπτές μυρωδιές τους και ο ουρανός μου είταν πολύχρωμος ασπρος, μωβ,ροζ,κοκκινος,γκρενά,μπλε και γαλαζιος, πορτοκαλί και αλλα.Μη σας πουν κίτρινα .Δεν υπάρχουν κίτρινα όπως δεν υπάρχουν και μπλέ τριαντάφυλλα (αν  δείτε είναι «βαμμένα»).

Αν είμουνα  περισσότερο φισιοδιφικός  ίσως  νάχα ανακαλύψει τους Νόμους  τους κληρονομικότητας.Πολυ μεγαλύτερος έμαθα ότι ένας  παλιοκαλόγερος  παίζοντας με μοσχομπίζελα βρήκε αυτούς τους Νόμους. Μέντελ τον λέγανε.

Τελοσπάντων στάθηκα άτυχος  γιατί  γεννήθηκα αργά. Οτι και να ανακάλυπτα  πάντα κάποιος  παλιότερος  τόχε  βρεί!!

Βέβαια δουλειά μου εμένα είταν να εξερευνώ  νέους Πλανήτες  κιοχι τους Νόμους της φύσης.

Αργότερα σε μια άλλη εξερεύνηση μου, απομακρύνθηκα χωρίς να το καταλάβω σε μια απόσταση 4 ετών φωτός και από την Αγ.Φανουρίου έφτασα περίπου στην Αλαμάνας.

Άλλος Γαλαξίας εκεί!Τα σπαρτά  είταν ενάμιση μέτρο ψηλά και εγώ   λιλιπούτειος.

Για κακή μου τύχη δεν είχα τα σποράκια του κοντορεβιθούλη ούτε το μιτο της Αριάδνης!

Χαθηκα  λοιπόν σαυτόν τον Σιταροπλανήτη και έπαιρνε να «πέφτει» και ο ήλιος του.

Για καλή μου τύχη με βρήκε η Αστροχωροφυλακή και με γύρισε σπίτι μου.

Τώρα να σας π ω κάτι.

Στον πλανήτη Γη έχουν κάποια βάρβαρα θάλεγα έθιμα και τιμωρούν τους εξερευνητές αν δεν τηρήσουν τα πρωτοκολλα,με σκληρές τιμωρίες πού δεν βάζει ανθρώπου νούς( Αυτά που έκανε η Ιερά Εξέταση είναι χάδια).

Ε  λοιπόν αυτό έκανε και η μάνα μου.Δεν θυμάμαι αν είταν μαυτήν την  αφορμή αλλά έμεινα κρεμασμένος μέσα σ’ένα τσουβάλι από την κληματαριά αποπου μπορούσα να μελετώ και να μετράω τις ρώγες των σταφυλλιών.

Και τη λέγανε κυρα-Καλή!!!

Λαικισμός και Like-ισμος

  

Φίλος πρόσφατα μιλώντας για τον λαικισμό έκλεισε το κείμενο του με τη φράση

«Γνωρίζω,βέβαια, ότι φίλοι κ γνωστοί θά αποφύγουν τήν εμπλοκή τους σ αυτήν τή συζήτηση..αλλά τοΰς συγχωρώ...

Αγανακτισμένος..»

Ας μπλέξουμε λοιπόν......

Ο λαϊκισμός ως μία μορφή Πολιτικής  Ιδεολογίας αντιπαραβάλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ.

Δεν είναι κάτι νέο η επίκληση του ονόματος του Λαού. Ολα τα συντάγματα μας λένε ότι η εξουσία πηγάζει από τον Λαό και χάριν αυτού εξασκείται.

Επειδή στην Ευρώπη σαρώνει ο Λαικισμός  και ίσως μετά  τις Ευρωεκλογές αλλάξει και τον Πολιτικό Χάρτη άρδην, ας πούμε λίγα λόγια γιαυτόν. Σίγουρα είναι μεγάλο θέμα και δεν καλύπτεται εύκολα σε ένα κείμενο μιας σελίδας.

Ο λαικισμός  μπορεί να είναι δεξιός και Αριστερός.

Σαν δεξιός  περιχαρακώνεται στην υπεράσπιση του Εθνους.(Εθνολαικισμός)

Κατά τους μελετητές του ο Λαικισμός είναι μια ιδεολογία «ισχνου  πυρήνα» (πάει να πεί απλή) που διαχωρίζει την κοινωνία σε 2 ομάδες τον «αγνό λαό» απέναντι στις «διευθαρμένες ελίτ» και μας λέει πως η πολιτική πρέπει ναναι έκφραση της «γενικής βούλησης»(volonte general).Αρα ο λαικισμός «κολλαει» γίνεται paste   σε άλλες ιδεολογίες.

Επίπτωση του λαικισμού είναι η Ηθικοποίηση της Πολιτικης   που υπονομεύει κάθε συμβιβασμό και προσέγγιση των πολιτικων δυναμεων.Εχουμε τους «φίλους του Λαού»(που είναι βέβαια ηθικοί  (βλέπε Ηθικό πλεονέκτημα)και τους εχθρούς(τροικα εσωτερικου και εξωτερικου) τους διευθαρμένους και ανήθικους.

Ο Λακλάου  πατέρας του Αριστερου  λαικισμού στο «Ηγεμονία και σοσιαλιστική στρατηγική» αναφέρει ότι προϋπόθεση για την ανάδυση μιας νέας συλλογικής βούλησης είναι η ανάδειξη ενός εχθρού (η «κάστα», η «ολιγαρχία») και η συσπείρωση γύρω από έναν χαρισματικό ηγέτη (που «ματώνει αυτός για να μη «ματώσει ο Λαός!).

 Για να πείσεις τον άλλο, δεν χρειάζεται να έχεις καλύτερα επιχειρήματα. Μπορείς να παίξεις με τα συναισθήματα, το μάρκετινγκ και τα εθνικά σύμβολα.

Γνωστά παραδείγματα λαϊκιστών ηγετών είναι ο Ρούζβελτ,Περόν ,Βάργκας, Μπολιβάρ ,Χίτλερ,αλλά και σήμερα οι Ποντέμος,ο Κόρμπιν,Βίλντερς, ο Τραμπ ,Μαδούρο, Ορμπαν,Πούτιν  και άλλοι ,για  να μη μιλήσω για τους δικούς μας.

Επειδή σε πολλές  περιοχές του Τρίτου Κόσμου, κυρίως στη Λατινική Αμερική, λαϊκιστές ηγέτες  πολεμούσαν τα Δυτικά συμφέροντα, ο χαρακτηρισμός «λαϊκιστής» απέκτησε αρνητική χροιά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, και καταγγελία του «ανεύθυνου λαϊκισμού» ανήκε στο ιδεολογικο-πολιτικό οπλοστάσιο της Αμερικανικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, που ήθελαν να αποτρέψουν την εθνικοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Στην Ελλάδα έχουμε μακρόχρονη  λαικιστική  παράδοση πολλών δεκαετιών (λέγε με Πασοκ) που συνεχίζεται και σήμερα με άλλη μορφή ,ο «πατριωτικός αριστερός  λαικισμός» του Ανδρέα συνεχίζεται στις μέρες μας και αποδίδει καρπούς και προς τις 2 φορές του φασματος  βλέπε Χ.Αυγη, Ν.Δ ,Ανελ και ΣΥΡΙΖΑ,Λαε,ΚΚΕ,Βαρουφακης,Ζωη κ.λ.π  κ.λ.π.

Ο λαός είναι ένα αφηρημένο υποκείμενο (ας πούμε η μη προνομιούχοι) το Κόμμα είναι ένα «τσόφλι» και μόνο ο Αρχηγός ίσταται Υπεράνω.

Αν μάλιστα όπως συμβαίνει σήμερα η Πολιτική σου Αναλυση έχει πάει Περίπατο(μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν απομένει παρά μόνο ο Αρχηγός αλλα και το «Η Εμείς η Αυτοί».

Και επείδη βέβαια δεν έχεις και το περιθώριο να παίξεις «λαικα» με τους Πελατες σου(λόγω κρίσης και ανέχειας) δεν μπορείς να έχεις και μια κατάσταση Win-Win(φορτώνοντας βέβαια τις επόμενες γενιές με δανεικά).

 Πως ξεπερνιέται όμως ο λαικισμός , η δημαγωγία και χειραγώγηση των πολιτών.

Πρώτα με μέτρα (θεσμικά) κατά των λαικιστών που πρέπει να είναι άμεσα .

Με διεύρυνση της συμμετοχής του πολίτη στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αν δεν θέλουμε να φουντώσουν οι άτυπες (π.χ. καταλήψεις). Δεν πρέπει να καλείται να αποφασίσει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. Προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλουν: α) Η υιοθέτηση του μηχανισμού της ανάκλησης αιρετών προσώπων με εκτελεστική εξουσία ύστερα από πρωτοβουλία πολιτών, β) η θέσπιση δημοψηφισμάτων τοπικού χαρακτήρα και γ) η εισαγωγή νομοθετικών προτάσεων στο Κοινοβούλιο με πρωτοβουλίες προερχόμενες εκτός Κοινοβουλίου από την κοινωνία πολιτών.

Επιτέλους ας θυμηθούμε τον  εξοστρακισμό των Προγόνων μας.

Επιπλέον, πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανοίξει. Αυτό σημαίνει ταχύτερη «ανακύκλωση» στην εξουσία των πολιτικών ελίτ ( μικρότερες θητείες)  και περιορισμό της ισχύος των πολιτικών κομμάτων. Σημαίνει επίσης μείωση του κόστους της δημοκρατίας, ώστε να δίνεται σε περισσότερους το δικαίωμα εμπλοκής τους στα κοινά αλλά με ουσιαστικούς ελέγχους). Και εδώ μπορούν να εξεταστούν συγκεκριμένες προτάσεις: α) Απόλυτη διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, β) επιβολή μέγιστου ορίου θητείας για τους αιρετούς αντιπροσώπους (π.χ. δύο πλήρεις θητείες ή οκτώ χρόνια), γ) κατάργηση της υποχρεωτικής κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, η δημοκρατία μας σήμερα βρίσκεται περίπου στο ίδιο σημείο με αυτό που ήταν στον 19ο αιώνα λίγο πριν από τη διεύρυνση του δικαιώματος της ψήφου σε όλους. Ασφυκτιά, βαλτώνει και απειλείται. Αν θέλουμε να την ανανεώσουμε, απαιτούνται αμέσως θεσμικές αλλαγές μεγάλης ισχύος αλλιώς κινδυνεύουμε από τη λαϊκιστική απειλή.

Αλλά υπάρχει και ο  Λαός  που πέφτει θύμα χειραγώγησης και  που είναι Μαραζιάρης.....

Τα  τελευταία 25 χρόνια μιας ανείπωτης παρακμής και παρασιτοποίησης, 25 χρόνια τετράωρης –κατά μέσον όρο– τηλεθέασης και συμμετοχής στα σοσιαλ μίντια , δάνειας ευμάρειας και το αλαλούμ της παγκοσμιοποίησης, έφθειραν βαθύτατα το ίδιο το λαϊκό σώμα, την ευθυκρισία, ακόμα και την πνευματική μας υγεία.

Eχουμε  πολίτες του «καναπέ» και του LIKE!!

Κατά τον ίδιο τρόπο, που τηρουμένων των αναλογιών, η εφτάχρονη δικτατορία είχε αποκτηνώσει πολιτιστικά ένα μεγάλο μέρος του έθνους. Και τώρα η ζημιά είναι μεγαλύτερη, γιατί έχει αγγίξει περισσότερα, βαθύτερα και πολύ πιο ζωτικά όργανα του λαϊκού σώματος.

Η θεραπεία δεν είναι εύκολη. Μόνο με Πολιτική παιδεία (ας διδαχτεί επιτέλους ο Αριστοτέλης στα σχολεία!) μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ενισχυθεί η κρίση των πολιτών, η ορθολογικότητα,  η αξιοπρέπεια του, η εκτίμηση στον εαυτό τους.

Και αυτό απαιτεί Γνώση και Χρόνο.

Οι Ωραίοι των ορέων.

Μετά τον Πόλεμο οι γονείς  μου -εσωτερικοί μετανάστες -(όπως και τόσοι άλλοι) έχτισαν με τα χέρια τους (βοηθήσαν συγγενείς  και γείτονες) 2 δωμάτια με πλίθρα .

Το σπίτι είχε προσανατολισμό με ανοίγματα στη Μεσημβρία (Νότος), ενώ η βορεινή πλευρά του είταν  «ταπωμένη» χωρίς ανοίγματα. Σκεπή από κεραμίδια ,ταβάνι από «μπαγλαντόπηχες» σοβατισμένες.

Βικλιματικός σχεδιασμός όπως επέβαλλε η λαική αρχιτεκτονική παράδοση,όπως χτίζονταν τα σπιτια εκείνες τις εποχές.

Το σπίτι είχε 2 «παρακολουθήματα».

Ακριβώς απέναντι ένα κουζινάκι 2Χ3 με σκελετό από καδρόνια τοίχους από «πεπιεσμενο»χαρτόνι,σκεπή από ταύλες «ντυμένες» από πάνω με πισσόχαρτα.Το κουζινάκι είταν ότι πρέπει για έναν εκκολαπτόμενο Νέρωνα σαν και μένα και βέβαια το λαμπάδιασα με την πρώτη ευκαιρία παίζοντας με τα σπίρτα (ναι τα μαύρα, αυτά με φωσφορο και θειάφι).

Παραπλεύρως και στα δυτικά των 2 δωματίων και σε μια απόσταση 5-6 μέτρα ,απομωνομένα  υπήρχε ένας  χώρος 1,2Χ1,2 με σκελετό ξύλινο και τοίχους από πήχες ξύλου σκεπασμένος  πάλι με ξύλα.Χρησίμευε  ως «τουαλέτα» η «λουτρό» η αγγλιστί W.C.

Τότε βέβαια είχε άλλα ονόματα. Το λέγαμε Αποχωρητήριο η Καμπινέ η Απόπατο.

Τελοσπάντων  αυτός ο χώρος που δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από την καλύβα του Καραγκιόζη ,εσωτερικά είχε μόνο 2 αξεσουάρ .Μια τούρκικη τσιμεντένια  λεκάνη και ένα σιδερένιο άγγιστρο ,όπου καρφώναμε (το κατευφημισμό ) χαρτί υγείας. Αυτό πάλι δεν είταν τίποτε παραπάνω από χαρτί από παλιές εφημερίδες και περιοδικά.

Σαυτό όμως το Χώρο έκανα την πρώτη επαφή μου με την λογοτεχνία.Διέσωσα από την ολέθρια ανυπαρξία 2 κρεμασμένες φυλλάδες καρφιτσωμένες στο τσιγκέλι(άγγιστρο αν προτιμάτε) τις οποίες φυλλάδες  έκρυψα και βέβαια διάβασα με μεγάλο πάθος.

Η μια φυλλάδα είταν ο « Καραγκιόζης Γραμματικός».Δεν ξέρω αν είταν  του Σπαθάρη η άλλου αλλά είταν ένα υπέροχο κείμενο με αξεπέραστους διαλόγους. Αλλά γιαυτό ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά.

Η άλλη όμως φυλλάδα είχε ένα εξώφυλλο πολύ τρομακτικό ζωγραφισμένο με μαύρη σινική μελάνη:Το κομμένο κεφάλι του Φώτη Γιαγκούλα του ληστή!Αυτό φωταγώγησε την παιδική μου ηλικία και μέκανε να διαβάσω απνευστί τα κατορθώματα του Γιαγκούλα.

Να σημειώσω εδώ ότι κάποιος μπορεί και σήμερα να «αυτοτρομοκρατηθεί» αν επισκεφθεί το Εγκληματολογικο Μουσείο και δεί την διατηρημένη Κεφαλή του ληστάρχου.Για αυτούς πάλι που αποστρέφονται τέτοια θεάματα  δινω το λινκ όπου μπορειτε με μισοκλειστα μάτια να το δείτε ψηφιακά   :         http://www.criminology-museum.uoa.gr/

Αντιγράφω από Βικιπιδια: . Ο Γιαγκούλας δρούσε στον μισό Όλυμπο και στα Πιέρια, την Ελασσόνα και την Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον άλλο μεγάλο λήσταρχο, Θωμά Καντάρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους ορειβάτες.

Σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925 σε συμπλοκή που κράτησε 8 ώρες με χωροφύλακες στην περιοχή Κλεφτόβρυση του Ολύμπου. Μαζί του σκοτώθηκε και ο εκλεκτός συνεργάτης του, Πάνος Μπαμπάνης. Επίσης, σκοτώθηκε ο λήσταρχος Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας. Τα κεφάλια των ληστών εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτήριο του δικαστηρίου για να φοβίσουν έτσι τον κόσμο. Σήμερα το κεφάλι του Γιαγκούλα, μαζί με το θρυλικό μαχαίρι του, την «Παρδάλα» (με το οποίο εκτιμάται ότι δολοφόνησε 54 ανθρώπους) εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο.

Το 1928 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσε το θέμα ομώνυμης ταινίας του Κομινάκη, σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφο.

Αυτά σε συντομία για τα πεπραγμένα του Γιαγκουλα.

Από τότε βέβαια που έγινα μυστης αυτων των αναγνωσμάτων έχω διαβάσει αρκετά για τη ληστεία και τους βίους των ληστών.

Το νεοελληνικό κράτος γεννήθηκε μαζί με την ληστεία και φαίνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν.

Ένα κράτος αναποτελεσματικό, ανοργάνωτο,άδικο,ανάλγητο , αφερέγγυο,ένα κράτος  λάφυρο στους Κωλλετηδες και στους πελάτες του κάθε Κωλλέτη,ένα κράτος  που το μισούμε όσο είμαστε απέξω και το ευλογούμε όταν είμαστε μέσα (και το υπερετούμε),ένα κράτος που κατευφημισμό έχει παρομοιασθεί (λάθος!) με  «Μπουρδέλο»,ένα τέτοιο κράτος καταφέρνει να εξαγιάζει το κάθε Ληστή και να τον εμφανίζει σαν κοινωνικό Επαναστάτη σαν Ρομπέν των Δασων σαν εκδικητή σαν προασπιστή του Λαού   που δωρίζει πεσκέσια και απονέμει Δικαιοσύνη.

Για αυτό πάντα οι ληστές από τότε και μέχρι σήμερα είχαν την αποδοχή των λαικων μαζών απολάμβαναν τον θαυμασμό του και τους τραγούδησε με όμορφα τραγούδια η Λαική Μούσα.

Υποτίθεται ότι η ληστεία τελείωσε στην Ελλάδα εκει κοντά στο 1930 αλλά αλοιμονο τα γεγονότα αυτό το διαψεύδουν.Γιατι τι άλλο είταν οι λησταρχαίοι Καραλίβανοι που προσχώρησαν στην Αντίσταση.

Αλλά για νάρθω  και στα καθημάς :Βερνάρδος,Ρωχάμης ,Παλιοκώστας αλλά και η 17 Νοέμβρη, εκεί κατατάσσονται και απέσπασαν και αποσπούν τον λαικό  θαυμασμό.

Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται μια άλλη ανάλυση .Ισως.......