Καλοκαίρια ζεστά.

                                                  Καλοκαίρια   ζεστά.

                                   Το ζεστό καλοκαιράκι του 1974.

Εχουμε μπει στο ΄74,κυβερνιόμαστε από αόρατες δυνάμεις.

Στις 25 τα Άπρίλη η Επανάσταση των Γαρυφάλλων εγκαθιστά  μια δημοκρατική κυβέρνηση στην Πορτογαλλία.

Ο Τίτο εκλέγεται  ισόβειος  Πρόεδρος στη Γιουγκοσλαβία.

Στις 15 Ιούλη η Χούντα Ιωαννίδη ανατρέπει τον Μακάριο και εγκαθιστά τον Χασάπη Σαμψών στην Κύπρο.

Οσο για μένα υπηρετώ  κληρωτός, μια δύσκολη θητεία στο στρατό.

703 Τ.Μ.( Τάγμα Μηχανικού) στο Κιλκίς.

Κάθε απογεματάκι 3  φίλοι  που κάνουμε παρέα ,ξεμοναχιαζόμαστε και κρυφακούγαμε B.B.C., και Ντοιτσε Βέλλε.

Στις 19 Ιουλίου ακούμε ότι οι Τούρκοι έχουν συγκεντρώσει στρατό και πλοία στη  Μιρσίνα και ότι το πολύ σε 20 ώρες  θα  εισβάλουν στην Κύπρο.

Την άλλη μέρα το πρωί στη Γυμναστική  μας τρέχουν, ενώ  τραγουδάμε «Μακεδονία  ξακουστή  του Αλεξάνδρου η Χώρα...» και φωνάζουμε συνθήματα  «Ελλάς-Κύπρος-Ενωσις» και άλλα παρόμοια  πατριωτικά.

Σε λίγο μαθαίνουμε από φίλους του Α1 ότι έχει γίνει επιστράτευση.

Η επιστράτευση της σαγιονάρας.

Επικρατεί  κατήφεια, αόριστος  φόβος, στενάχωρες καταστάσεις...

Από το μεσημέρι και μετά καταφθάνουν και οι πρώτοι επίστρατοι, διάφορες  ηλικίες  πολλοί με τα ρούχα τα καθημερινά ελαφρά  ντυμένοι γιατί  είχαμε ένα Ζεστό καλοκαίρι.

Ανθρωποι  που παρατήσαν  παιδιά,γονείς και γυναίκες  να έρθουν να υπερασπιστούν την Πατρίδα  που τόσα  χρόνια τους βιάζει.

Χάος ,ανοργανωσιά , ανετοιμότητα  ,ανοριμότητα των επιτελικών ,έλλειψη εφοδίων και όπλων

Στο μεταξύ φήμες ότι θα μας πάνε στα καράβια για Κύπρο,ενώ μας φορτώνουν στα φορτηγά για το χώρο Διασποράς  που είταν στα  Ελληνοβουλγαρικά  σύνορα (Δεύτερη Γραμμή Αμύνης).

Με διαταγή Διοικητή εγώ  παραμένω  πίσω στο Τάγμα στο Κιλκίς μαζί  με άλλους 2 κληρωτούς και 4 επίστρατους άοπλοι και κουρελήδες. Πρέπει καθημερινά να εφοδιάζουμε το Τάγμα με τρόφιμα  από την Πόλη στο χώρο Διασποράς  50  χλμ .μακρυά.

Στον πρώτο εφοδιασμό την δεύτερη μέρα με πληροφορούν ότι σ΄ένα σκηνάκι  έχουν πετάξει τον Μ.Αναγνωστάκη  50 χρονών άνθρωπο.Τον γνωρίζω και την άλλη μέρα τον τροφοδοτω μ’ένα στρώμα από το Τάγμα.Ευτυχώς τον άνθρωπο τον  αφήσαν μετά  από καμμιά  βδομάδα.

Ο λαός ανακατευόταν με τις Ενοπλες Δυνάμεις κι ως ένα βαθμό εξοπλιζόταν. Αρα έφευγε από τα χέρια της χούντας το βασικό όπλο που την κρατούσε στην εξουσία.Η  Ε πιστράτευση είταν η ληξιαρχική Πράξη Θανάτου της Χούντας αλλα με τι τίμημα!Επεσε με  ένα μεγάλο Μπούμ....

Ο Γκιζίκης μέσω Αβέρωφ  καλεί  τον Καραμανλή να αναλάβει την Κυβέρνηση και έτσι 24 Ιούλη έχουμε ας το πούμε έτσι αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Αμέσως μετά ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος: κατάργηση του στρατοπέδου της Γυάρου, απόλυση όλων των κρατουμένων, αμνήστευση όλων των πολιτικών αδικημάτων και απόδοση της ιθαγένειας στους πολίτες από τους οποίους την είχε στερήσει η δικτατορία του 1967.

Οικογένειες διαλυμένες από τις εξορίες και τα άλλα δεινά ψάχνουν να βρουν ένα καινούργιο δρόμο.

Οσο για την επιστράτευση της «σαγιονάρας» να πότε έληξε!!!Στις 24/07/2002!

ΥΠΕΘΑ: Εληξε η γενική επιστράτευση του 1974

Δημοσιεύθηκε: 14:50 - 24/05/02

Την άρση της Γενικής Επιστράτευσης των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας αποφάσισε σήμερα το Συμβούλιο Άμυνας, το οποίο συνεδρίασε υπό την Προεδρία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Γ. Παπαντωνίου.Σύμφωνα με την απόφαση καταργείται το Π.Δ. 506/74 ”Περί Γενικής Επιστράτευσης” το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 20 Ιουλίου 1974 κατά την περίοδο της εισβολής των Τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο και απετέλεσε συνέχεια της κατάστασης Μερικής Επιστράτευσης από τον Απρίλιο του 1946 εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία.

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ’60 (ΜΕΡΟΣ 6ο ..και τελευταίο)

                     Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ’60  (ΜΕΡΟΣ 6^ο ..και τελευταίο)

                                                   Αφτερα   άλματα

Τον Σεπτέμβρη του 1966, τo star treck  προβάλλει το 1ο επεισόδιο

Το πανεπιστήμιο στην Πάτρα είναι γεγονός.

Στη Φαλκονέρα το Ηράκλειο βυθίζεται με 200 νεκρούς.

Η ΕΡΕ ρίχνει τους αποστάτες σε συνεννόηση  με ΕΚ και  Κοκό το Δεκέμβρη.

Πάμε για εκλογές  (που δεν έγιναν  ποτέ).

Για τη δολοφονία Λαμπράκη την  πληρώνει μόνο ο Γκοτζαμάνης

Και έρχεται το 1967....

Στις 2 Απριλίου ο Κοκός  ορίζει  πρωθυπουργό τον Κανελλόπουλο...για να κάνει εκλογές.

Αλλα...........όπως  ίσως θυμάστε   οι Καραβανάδες...παίζουν με τα τανκς  και  έχουμε και λέμε:

6000 εκτοπισμενοι, νεκροί (λίγοι ευτυχώς) ταλαιπωρίες  για ολόκληρες       οικογένειες,ανελευθερία, σκοταδισμός  και μια κοινωνία ανέτοιμη να αντιμετωπίσει αυτό το Κακό. Και ....και....και..  .Όλα γνωστά .

Θάλεγα ότι τα επομενα καλοκαίρια είταν «μουντά», συνεφιασμένα  κάθε τι  όμορφο είχε πάνω του μια σκιά. Τα καλοκαίρια έπαψαν να είναι ανάλαφρα!

Οσο   για μένα και το καλοκαίρι του 1967.......

Δεν δούλεψα. Πήγα 2 μήνες φροντιστήριο στου Μαντά  απέναντι από το Πολυτεχνείο, έδωσα εξετάσεις και πέρασα εκεί  που «γούσταρα»  πολύ. Μαθηματικό  Αθήνας.

Θα’ λεγα  πως έμαθα μερικά μαθηματικά  για ένα χρόνο, αλλά πιο καλά  έμαθα Τάβλι, Σκάκι, Πρέφα, Μπριτζ  και άλλα ευγενή  αθλήματα .Γιατί με 4 ώρες μάθημα  πώς να περάσει  η μέρα σου στην Αθήνα.

Δεν άντεχα αυτούς τους αργόσυρτους  ρυθμούς. Την επόμενη χρονιά εγκατέλειψα αυτό που είχα ονειρευτεί και  προσγειώθηκα  στα  πιο  « σκληρά».

Εδωσα εξετάσεις και πέρασα Πολυτεχνείο. Εκεί  τουλάχιστον είχαμε  περίπου 60 ώρες τη βδομάδα  μαθήματα και εργαστήρια . Ότι  πρέπει για τα γούστα μου.

Αλλά με τις γνώσεις  που είχα συσσωρεύσει  πήρα «ταξική προαγωγή» και από μισθωτός έγινα ελεύθερος επαγγελματίας κάνοντας  «ιδιαίτερα»  στα θετικά  μαθήματα σε μαθητές Γυμνασίου που είχαν να καλύψουν ελλείψεις της χρονιάς.

........................

Στη Γυμναστική στο Γυμνάσιο είχα καλούς βαθμούς. Οχι γιατί  είμουνα τύπος αθλητικός (κάθε άλλο!) αλλά μ’ άρεσε το άλμα εις  μήκος και είχα κάποιες επιδόσεις.

Ιδιαίτερα μ’ άρεσαν εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα  που  «πετάς» στον αέρα, υπερίπτασαι και μαζί  με μένα  πέταγε και η φαντασία μου. Ενοιωθα  τη ζάλη του  Ικαρου την σβελτάδα του Σίλβερ  Κουικ,και διακτινιζόμουνα σαν τον Παράξενο Αδάμ.

Η καριέρα μου σαν «άλτης»  έληξε άδοξα όταν μια φορά την ώρα που  πάταγα για να κάνω το άλμα συγκρούστηκα  με επερχόμενο συμμαθητή μου κατά λάθος .Γκρεμοτσακιστήκαμε και οι 2 με τραύματα  ευτυχώς  χωρίς  κατάγματα.

Τα λέω αυτά για να κάνω ένα  παραλληλισμό!

Στο ξεκίνημα της  πορείας  μου στη ζωή σαν ενήλικας η Δικτατορία είταν μια τρικλοποδιά με τραύματα  πιο σοβαρά, ανεπανόρθωτα. Σε όλες οι εκφάνσεις της ζωής έριχνε τη σκιά της και τη βία της και εμείς νέοι έπρεπε να μάθουμε από το Μηδέν πως θα αντεπεξέλθουμε και πως θα το  αντιμετωπίσουμε.

Τα Ανάλαφρα καλοκαίρια τέλειωσαν και άργησαν να ξανάρθουν και κάπου εδώ τελειώνει και η αφήγησή μου  που ίσως σας  ταλαιπώρησε.

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ΄60 (ΜΕΡΟΣ 5ο)

                        

       Τα ανάλαφρα  καλοκαίρια του ΄60 (ΜΕΡΟΣ 5^ο)

                       Στους δρόμους της Αθήνας

Οι αποστάτες ( Στεφανόπουλος και Σια) κερδίζουν  με οριακή  πλειοψηφία (152-148) ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, χάρη στην υποστήριξη της Ε.Ρ.Ε. και την αποσκίρτηση άλλων 8 βουλευτών του Κέντρου.

Το 1966 η κλεψύδρα  για το «θάνατο» της  δημοκρατίας στη χώρα μας έχει αρχίσει πια να μετρά αντιστρόφως.

Ψηφίζεται το νομοσχέδιο περί αποφυλάκισης των εγκλείστων κομμουνιστών.

Στους 93 ευεργετούμενους  περιλαμβάνονται οι Χαρίλαος Φλωράκης, Λουλές,  Αύρα Παρτσαλίδη και η σύζυγος του Νίκου Ζαχαριάδη, Ρούλα  Κουκούλου.

Τα Ελληνοτουρκικά σε έξαρση.

- Πρώτη δοκιμαστική τηλεοπτική εκπομπή του Ε.Ι.Ρ. Οι Αθηναίοι συνωθούνται μπροστά στις προθήκες  των καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών που εκθέτουν δέκτες  τηλεοράσης.

-Έναρξη   Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.

Κυκλοφορεί  το Φορτηγό του Νιόνιου. Το Νέο κύμα ανθίζει στις μπουάτ.

Το 1966 μας φέρνει 2 νέους  τραγουδιστές  Κόκοτα  και Πουλόπουλο.

..........................

Οσο για το δικό μου καλοκαίρι ,είναι και  πάλι στου Κλαουδάτου.

Εχω μάθει καλά τη δουλειά ,αλλά  και την Αθήνα από τα περσινά «σουλάτσα» των διαδηλώσεων.

Μια  Αθήνα ζωντανή, δραστήρια  ιδιαίτερα  εκεί  στους δρόμους  που υπάρχει εμπόριο.

Στη δουλειά  κάναμε  παρέα  3  νέοι συνομήλικοι. Ο ένας είχε μια ιδέα .Το χαρτί συσκευασιών του μαγαζιού  το ρίχναμε σ’ένα  φωταγωγό που φρακάριζε και άδειαζε κάθε Σάββατο που ερχόταν κάποιος και τα μάζευε.

Συνενοηθήκαμε και  πιάσαμε τον Θάνο τον Κλαουδάτο να μας επιτρέψει να  παίρνουμε εμείς το χαρτί  και να το πουλάμε στη Βύσσης στους  χαρτέμπορους . Του είπαμε πως είμασταν διατεθειμένοι να το πληρώνουμε,αλλά δεν δέχτηκε.

Μας έδωσε τη δουλειά. Είθελε να βοηθήσει .Και έτσι άνοιξε για μας ένα μεγάλο νταραβέρι.

Όταν σχολάγαμε το Σαββάτο φορτώναμε στο ξύλινο καρότσι (τόχαμε  ονομάσει  Σιτροέν) μέχρι επάνω «τίγκα» στο χαρτί  το δέναμε, ο ένας έπιανε από μπρος το καρότσι και οι 2 σπρώχναμε από πίσω ,μέσα στην Αθηνάς μέχρι  Βύσσης (Είμαστε «χαρτονέρος» της εποχής). Το πηγαίναμε στον έμπορο . Ζύγισμα, πολλαπλασιασμός και ζεστό παραδάκι. Βγάζαμε αρκετά  λεφτά σχεδόν  όσο το βδομαδιάτικό μας.

Και μετά  ποιος μας  πιάνει!!! Σουβλάκια, γλυκά ( στον Κρίνο η στο Μπάγκειο) ,παγωτά  ΑΡΙΩΝΑΣ (και σπάνια ΑΘΗΝΑΙΚΟ, ΑΛΑΣΚΑ η ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ)  και άλλες δραστηριότητες!

Ο ΑΡΙΩΝΑΣ  είταν  σινεμά στην Αθηνάς. Συνήθως είχαν 2 έργα ένα ας  πούμε ερωτικό  ( ψευτοτσόντες  της εποχής ) και ένα καουμπόικο η αστυνομικό.

Εμένα  μάρεσαν τα αστυνομικά και ιδιαίτερα τα φίλμ  νουάρ .

 Κινηματογραφικά  έργα  ονειρικά, παράξενα, ερωτικά, αμφίσημα και σκληρά .

ΟΙ χαρακτήρες  είταν   (συνήθως ένας  ιδιωτικός ντετέκτιβ και η φαμ  φατάλ), κυνικοί ήρωες,  έντονοι  φωτισμοί,  συχνές αναδρομές στο παρελθόν (flashbacks),  ίντριγκες .

Χαρακτηριστικό στοιχείο ενός νουάρ αποτελεί επίσης η αφήγηση  off  μια αφήγηση που γαργάλαγε την φαντασία μου. Θέματα η ζήλια, ο φόνος, η προδοσία, ο φαταλισμός, η απιστία. Σκληροτράχηλοι ντετέκτιβ ,μοιραίες  γυναίκες ,διεφθαρμένοι  αστυνομικοί ,σύζυγοι ζηλιάρηδες, πράκτορες  ασφαλιστικών  εταιρειών .Και σκηνικά ,Ν Υόρκη ,Λος Αντζελες , Σαν Φραντσίσκο, Σικάγο.....

Στα  περισσότερα έργα είναι νύχτα και πάντα  βρέχει .Οι ατάκες των πρωταγωνιστών  γεμάτες  χιούμορ και υπονοούμενα.

Εμπνευσμένα από αστυνομικούς  συγγραφείς  (Τσάντλερ, Χάμετ ,Κέιν....)  αλλά  και από ιστορίες  περιοδικών Pulp.

Αγαπημένος  μου ηθοποιός είταν ο Ρόμπερτ   Μίτσαμ.

Ο Μίτσαμ μπορούσε να είναι ταυτόχρονα μπλαζέ και ακαταμάχητος, νωχελικός και εύστροφος, τρομακτικός, καυγατζής  αλλά και ευαίσθητος .

Φορούσε πάντα την ίδια καπαρτίνα και πάντα είχε καταπληκτικές ατάκες.

Από τότε αγάπησα τα αστυνομικά  μυθιστορήματα τέτοιου είδους .Μ’ άρεσε  πολύ ο Τζέιμς Τσέιζ  αν και δεν είταν  Αμερικανός. Εχω σχεδόν όλα τα βιβλία του σε Βίπερ.

Εκτός όμως του σινεμά αυτή την εποχή διάβασα 2 σπουδαία  για μένα βιβλία.

Το «μηδέν και το άπειρο»    του Κέσλερ. Η ζοφερή ατμόσφαιρα του έργου με εντυπωσίασε και με προβλημάτισε. Νομίζω ότι είταν εξίσου ζοφερό με το 1984 του Οργουελ.

Το δεύτερο Βιβλίο είταν μια Γεωμετρία που αγόρασα από τα υπαίθρια βιβλιοπωλεία της Σίνα,  ΑΣΚΗΣΕΙΣ  ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ  ΙΗΣΟΥΙΤΩΝ  ΤΟΜΟΣ 3. Αυτό το βιβλίο τόχω ακόμη στη βιβλιοθήκη μου .Το αγάπησα όχι τόσο για το περιεχόμενο του (και γιαυτό), αλλά όποτε το διάβαζα με τη φαντασία μου έπλαθα αυτούς τους  Διαβολοκαλόγερους  να ασχολούνται με τον Ευκλείδη με σκοπό  απώτερο να προσεγγίσουν το Θεό τους. Σατανικό  ίσως αλλά αποτελεσματικό.

Μέχρι σήμερα υπάρχουν 20.000 Ιησουίτες  σε 105 χώρες όλοι διαβασμένοι στην υπηρεσία του Κυρίου και του Πάπα βεβαίως-βεβαίως.

Αυτό είταν  για μένα το καλοκαίρι του 1966.............και   σας  χρωστάω  ( η μήπως μου χρωστάω;)  άλλο ένα  ανάλαφρο καλοκαίρι...................

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ΄60 ( ΜΕΡΟΣ 4ο )

                                 Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ΄60  (ΜΕΡΟΣ 4^ο)

                                               Σχολική  χρονιά  1964-1965

Το 1964 τον Οκτώβριο είναι οι Ολυμπιακοί  του ΤΟΚΙΟ (αλλά  που να τους δεις  που δεν υπάρχει τηλεόραση;)

Πέφτει ο Χρουτσόφ  κι έρχεται ο Μπρέζνιεφ.

Ο Σαρτρ  παίρνει το Νόμπελ αλλά  δεν το παραλαμβάνει.

Στο Γοργοπόταμο έχουμε 13 νεκρούς, στον ΟΗΕ μιλάει ο Τσε.

Το 1965.....Δολοφονείται ο Μάλκολμ Χ, ανοίγει η πρώτη Πειραική –Πατραική  και μπαίνουμε στη δίνη του «σκανδάλου»  ΑΣΠΙΔΑ...

15 Ιούλη παραιτείται η Κυβέρνηση Παπανδρέου και οι «αποστάτες» βγαίνουν  παγανιά.

Μόνο στην  Αθήνα ζούμε 100 περίπου διαδηλώσεις  σε μια ατμόσφαιρα ΧΑΟΥΣ......

Τα γεγονότα των 70 περίπου ημερών αλλάζουν την ιστορία της Ελλάδας.

Κατάληξη: Ξοφλάει  ο θεσμός  της Βασιλείας έρχεται   η  Χούντα ,η Αριστερά μένει «πίσω» από τα  γεγονότα....

.......................

Οσο για μένα  είμουνα  ΕΚΕΙ και να πώς:

Με το που κλείνουν τα σχολεία, πιάνω δουλειά στου ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΥ στην Πλ.Κοτζιά σαν «εμπορουπάλληλος».

Με βάζουν στις  πωλήσεις  υφασμάτων στον 3^ο Οροφο του μαγαζιού στην οδ. Κρατίνου, παραδίπλα στο Ταχυδρομείο.

Μαθαίνω  γρήγορα τα υφάσματα  και τις  χρήσεις τους.

Μάλλινα, βαμβακερά ,λινά, μεταξωτά ,συνθετικά  και τα  ρέστα.. .Αλλά  και τα ονόματά τους και τις χρήσεις τους. Ποπλίνες, ταυτάδες, αλατζάδες ,χασέδες, κασμήρια   κ.λ.π.....

Η πελατεία είναι αποκλειστικά  γυναίκες ,απαιτητικές  ξέρουν τι θέλουνε.

Πρόθυμα εξυπηρετώ ,ανεβοκατεβάζω  τόπια και απλώνω στον πάγκο πλούσια εκτεθειμένα τα υφάσματα. Μαντεύω τις επιθυμίες των πελατισσών και βέβαια  πάντα ( όπως  είμουνα δασκαλεμένος) είμαι γαλαντόμος στο «μέτρημα» των ποσοτήτων.Εάν η πελλάτισσα είταν ευγενική η ελκυστική η γαλαντομία υπερέβαινε τα όρια και έφτανε μέχρι 15 «δάχτυλα αέρα!!»

Γρήγορα απόκτησα την εμπιστοσύνη  προιστάμενου  και του αφεντικού. Τα αφεντικά  είταν δεύτερη  Γενιά- 5 αδέλφια- αλλά  η ψυχή και αυτός  που έκανε κουμάντο είταν ο Θάνος ο Κλαουδάτος.

Ψηλός ευθυτενής με νεύρο, έπαιρνε γρήγορες αποφάσεις, και συμπαθούσε τους νέους (όπως είμουνα  εγώ). Θυμάμαι ότι πάντα με ξεφόρτωνε όταν μ’ έβλεπε φορτωμένο στις σκάλες με 5 τόπια, βούταγε τα 3 και τα κουβαλούσε ο ίδιος.

Αποφάσισε να με μεταφέρει στον καλύτερο πάγκο, αυτόν που κοίταγε στην πλατεία ,όπου υπήρχαν τα καλύτερα υφάσματα και βέβαια οι καλύτερες  πελάτισσες.

Το επάγγελμα του εμπορουπαλλήλου  είταν  πολύ δύσκολο γιατί είχε ωράριο με μεσημεριανή διακοπή!! Το Πρωί  8.00-2.30 και  τ’απόγευμα   5.30-8.30.

Κάθε πρωί με το «8» τέρμα Βερανζέρου, μετά  Ιωνος  και έπιανα σκάλες  ηλεκτρικού ( στο ΟΜΟΝΟΙΑ Χοτέλ) διέσχιζα υπόγεια την πλατεία και έβγαινα  Αθηνάς.

Το δρομολόγιο είταν ναρκοθετημένο από δακρυγόνα  και το μαντήλι στην κολότσεπη σε διαρκή  χρήση. Ακόμη και σήμερα όταν διασχίζω  υπόγεια την Ομόνοια «νιώθω» την μυρωδιά του δακρυγόνου.

Επιανα  Αθηνάς, περνούσα τα σαράφικα, έπαιρνα ένα σάμαλι  η κάποιο άλλο γλυκό ανάλογα την ώρα  χεραίταγα  κανα 2-3 εργάτες στημένους στην Πλ. Κοτζιά με τους ντενεκέδες και έφτανα στην Κρατίνου όπου είταν το μαγαζί  (λιανική).

Υπήρχε και η Χονδρική (Αθηνάς και Κρατίνου) και διάφοροι αποθηκευτικοί  χώροι από όπου κάναμε διανομή στα μαγαζιά ,προιόντων που φορτώναμε σένα  ξύλινο καρότσι και «σέρναμε» στη ν Αθηνάς και άλλα στενά.

Αλλά με το τέλος της δουλειάς μπλέκαμε στις διαδηλώσεις  στρυφογυρνάγαμε  στους δρόμους της Αθήνας μαζί  με το πλήθος η κυνηγημένοι από την Αστυνομία, ενώναμε τις φωνές μας μέχρι να ακουστεί  δυνατά  το «Δεν σε θέλει ο Λαός, πάρτη μάνα σου και μπρός».

Στις 21 Ιούλη δολοφονείται ο Πέτρουλας .  Οι Αρχές θορυβημένες θέλουν να αποκρύψουν  τις αιτίες αλλά και να αναβάλλουν τη  κηδεία.Δεν τα καταφέρνουν.Στις 23 Ιούλη από τον 3^ο όροφο του Κλαουδάτου μέτρησα πάνω από 100 στεφάνια που κατασκεύαζαν τα λουλουδά- δικα της Κοτζιά .

Η κηδεία είταν μια εκδήλωση οργής ,δύναμης, αποφασιστικότητας.

Γιατί ο Πέτρουλας  είταν  πολύ αγαπητός  και ανήκε σε μια δυναμική οργάνωση αριστερότερα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες (ΣΟΣΥΝ) .Μου το βεβαίωσε και ο σεβαστός συντοπίτης μας  Θ.Β. συμφοιτητής  του και παρών δίπλα στο φέρετρο τη μέρα της κηδείας!

Απ’όλες εκείνες τις μέρες  πήρα και εγώ ένα απρόσμενο παράσημο. Μια γκλομπιά Πανεπιστημίου και Κοραή  πίσω από το αυτί. Το αυτί  για 2 μήνες  περίπου άλλαξε 4 φυλές (κόκκινο ,μπλε ,μαύρο, κίτρινο ).Και βέβαια με «τοποθέτησε» ας  πούμε και «ταξικά». Είξερα  ας  πούμε τον  αντίπαλο στο περίπου, αλλά δεν είξερα  ούτε ποιος ακριβώς είταν ο διπλανός  μου ας  πούμε ο συμπολεμιστής!

Μύριζα όμως τις εξαιρετικές στιγμές  που ζούσα. 

Γιατί  δεν είταν  μόνο τα επεισόδια που συμβαίναν εκείνη την εποχή,αλλά  μια μεγάλη Πολιτιστική  επανάσταση στη Διανόηση και στη νεολαία και αναφέρω ενδεικτικά:

Ποιητές,Αναγνωστάκης, ο Κύρου, ο Λεοντάρης, ο Ρίτσος,Σαχτούρης,Καρούζος,Σινόπουλος. Περιοδικά  Μαρτυρίες , Επιθεώρηση Τέχνης,Εποχές,Θέατρο,Διάλογος κ.λ.π. Στο τραγούδι έχουμε την «επανάσταση» του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη ενώ ήδη το 1963-64 εμφανίζεται ο Σαββόπουλος. Στον κινηματογράφο ανατέλλει ο «νέος ελληνικός κινηματογράφος», Μανθούλης, Πανουσόπουλος, Κολλάτος ,Αγγελόπουλος, Δαμιανός,Κανελλόπουλος κ.λπ.αλλά  και οι μικρομικάδες Βούλγαρης,Παπαστάθης,Ζώης.

Στο Θέατρο Μουρσελάς,Ζιώγας,Λ.Αναγνωστάκη, Μάτεσις

Στην πεζογραφία η κυριαρχία της παλιάς γενιάς του ‘30 σπάει με την εμφάνιση του Τσίρκα, του Κουμανταρέα, του Βασιλικού, του Χατζή,Πλασκοβίτης,Ρ.Αποστολίδης,Σαμαράκης,Βαλτινός  και άλλων.

 Στην κριτική, στο δοκίμιο, κ.λπ. εμφανίζονται ήδη ο Μαρωνίτης, ο Σταματίου, ο Μπακογιαννόπουλος, ο Ραφαηλίδης, ο Γεωργουσόπουλος. Η Ελλάδα ανακαλύπτει τον Μπρεχτ, τον Σαρτρ, και στο θέατρο προβάλλει πια η «νέα ελληνική δραματουργία», Καμπανέλλης, Αναγνωστάκη, Κουν, κ.λπ.

Στην οικονομία οι κεϋνσιανοί και νεο-κευνσιανοί, θα συσπειρωθούν γύρω από το περιοδικό Νέα Οικονομία, Φίλιας, Παπασπηλιόπουλος, Καράγιωργας, Νοταράς (η μετέπειτα «Σοσιαλιστική Πορεία»).

Όλα αυτά είταν μια ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  ανεπανάλειπτη που είρθε για να μείνει!!

Αλλά  και πολιτικά  όλα αυτά μαζί διαμόρφωναν το τοπίο μιας εκρηκτικής «άνοιξης»   που οδηγούσε, με τον ένα ή άλλο τρόπο, στο τέλος του μετεμφυλιακού κράτους των πιστοποιητικών κοινωνικής νομιμοφροσύνης, της στρατοκρατίας και της ηγεμονίας του παλατιού.

.....Κάπως έτσι τέλειωσε το καλοκαίρι μου του 1965.....

....Και έρχεται κι’άλλο......

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ΄60 (ΜΕΡΟΣ 3ο)

                                                Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ‘60

                                             ΜΕΡΟΣ3ο(σχολική Χρονιά 1963-1964)

                                                  Και οι μικροί......Μεγαλώνουν

Τον Αύγουστο του 1963 έγινε η μεγάλη  ληστεία του τρένου στην Αγγλία.Οι αθεόφοβοι σηκώσανε 2.600.000 λίρες.

Ο Λούθερ Κίνγκ βγάζει μια φωνή «I have a dream”.

Τον Νοέμβρη τις εκλογές κερδίζει η ΕΚ με 42%,και στο Ντάλλας  live δολοφονείται οΤζόν  Κένεντι.

Τα τραγούδια των Beatles "I Want to Hold Your Hand" και "I Saw Her Standing There" κυκλοφορούν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Το Φεβρουάριο του ’64 πάλι εκλογές και η ΕΚ παίρνει 52,72%(θρίαμβος),πεθαίνει ο Παύλος και έρχεται ο Κοκός.

Τον Μαντέλα τον χώνουν φυλακή ισόβια.

Η Ελληνική κυβέρνηση κάνει δεκτό το σχέδιο Ατσεσον για το Κυπριακό αλλά το απορρίπτει ο Μακάριος.

Το Ανοιξιάτικο αεράκι  της ελληνικής Νεολαίας και κοινωνίας μόλις έχει αρχίσει να φυσάει.

Στο μεταξύ η Ελληνική Νεολαία φωνασκεί στους δρόμους «1-1-4» και 15% για Παιδεία αλλά και «Βγάλτο φέσι Τζόνσον» και «Ινονού  Χανούμισσα»......

Ερχεται η σειρά της δικής μου Ανοιξης .

Με το που κλείνουν τα σχολεία  πιάνω δουλειά σε ένα βιβλιοδετείο του Δημητράκου (της εκδοτικής οικογενείας Δημητράκου ) στην οδ. Αγ. Μελετίου στο Ο.Τ. μεταξύ Αριστομένους και Αλκαμένους όπως  περνάς τις γραμμές στο «δεξί χέρι» προς κέντρο.

Είταν ένας ημιυπόγειος μεγάλος χώρος και απασχολούσε γύρω στα 25 άτομα.

Κατέβαινες 2-3 σκαλάκια και μύριζες  χαρτί. Να πως φτιάχνεται ένα βιβλίο, τέχνη  που διδάχτηκα και αγάπησα σ’αυτό το βιβλιοδετείο:

1)Μια διπλωτική μηχανή διπλώνει το 16σέλιδο(παλιά διπλώναν με τα χερι με ένα « κόκκαλο»).

2)ΣΥΝΘΕΣΗ =Από τις  ντάνες των 16 σέλιδων μπαίνουν τα 16σέλιδα στη σειρά

3)Τα «συνθεμένα» βιβλία  πάνε στη «ραπτική» μηχανή

4)Πρέσσα =Το ραμμένο βιβλίο πρεσσάρεται να μειωθεί το πάχος της πλάτης

5)ψαροκόλλημα εσωφύλλων

6)Ξάκρισμα δηλαδή κόψιμο σε μηχανή του βιβλίου από τις 3 μεριές.Αυτό γινότανε σε ειδικόαπομονωμένο  χώρο(λόγω επικινδυνότητας) σε μια μεγάλη κοπτική μηχανή.

7)Σφύρισμα = Χτύπημα με ματσόλα, ή ειδικό μηχάνημα (σφυριστική μηχανή) της ράχης του βιβλίου ώστε να πάρει καμπύλο σχήμα.

8)Τοποθέτηση κεφαλαριών στις άκρες της ράχης του βιβλίου(τα κεφαλάρια είταν πανινα).

9)Κόλλημα «τέλας» (γάζας) στη ράχη του βιβλίου

10)Κατασκευή καλύμματος (εξώφυλλο)

11)Κολλημα καλύμματος και βιβλιου

Και κάπου εδώ είχες στα χέρια σου ένα όμορφο δεμένο βιβλίο.

Εμαθα  όλη τη διαδικασία κιολες τις δουλειές και τις έκανα όλες, εκτός από ράψιμο και κόψιμο που απαγορευόταν.

Τα χέρια μου μάθαν την αφή του χαρτιού, η μύτη μου τις μυρωδιές του.Πρώτα έμαθα να αγαπάω το υλικό των βιβλίων και πολύ αργότερα το περιεχόμενο!

Κάθε μεσημέρι είχε διακοπή για φαί .Το τσούρμο των νεανίσκων όπου ανήκα, ανηφόριζε την Αγ.Μελέτίου μέχρι Αχαρνών πούχε ένα λαικό εστιατόριο.

Εκεί έκαστος  παράγγγελνε  « ολίγες  πατάτες  φούρνου» και μια κοινή σαλάτα (για ποτά ούτε λόγος).

Είχα «σουφρώσει» κι ένα βιβλιαράκι (άδετο βέβαια) με τον φιλόδοξο τίτλο «ιστορία της Μισαλλοδοξίας» -δεν θυμάμαι  ποιου συγγραφέα και το διάβαζα τα βράδια σπίτι μου.

Αυτό το βιβλίο του Αγνώστου είχε μεγάλη επίδραση επάνω μου.Είχε πολλές θλιβερές ιστορίες μισαλλοδοξίας όπως Σταυροφορίες ,Σφαγές Αναβαπτιστων, Διωγμοι Εβραίων Ισπανίας , Σικελικούς εσπερινούς ,Ολοκαύτωμα,κ.λ.π  κ.λ.π.

Το ηθικό συμπέρασμα ( το δικό μου βέβαια) είταν πως είναι καλύτερα να ακούς τις αλλόδοξες απόψεις των άλλων(κάτι μπορεί και κερδίσεις) παρά να παλεύεις να επιβάλλεις με το ζόρι τις δικές σου.Αυτό μούμαθε εκείνο το «κλεμμένο» βιβλίο.

...................

Κάποια Δευτέρα, ώρα μεσημεριάτικης ανάπαυλας κουβαλούσα μια ντάνα βιβλία να τα πάω στη ραπτική πριν φύγουμε για φαγητό.

Και κεί που ανοίγω την πόρτα τη Ραπτικής  πέφτω  πάνω σε μια απρόσμενη σκηνή .

Ο Ηρακλής (όνομα και πράγμα νέος 30αρης) έχει στριμώξει την Ελενα τη γυναίκα του Γιάννη που δούλευε στη ραπτική ,πάνω  στα κοψίδια της μηχανής  που είταν βουνό!

Μου πέσαν κάτω τα βιβλία (και ένας κεραυνός στο κεφάλι) τα κλωτσισα , έκλεισα βιαστικά την πόρτα, και έξω   γρήγορα........

Πέρασα δύσκολες μέρες  μέχρι να τελειώσει η βδομάδα.Ενιωθα (πυρωμένες ματιές) πάνω μου και απέστρεφα το βλέμμα όταν είμουνα  κοντά στο Γιάννη.

Το Σάββατο με ξεμοναχιάζει ο Ηρακλής:
«Να σου πώ ρε!Είπες τίποτε στο Γιάννη;”

Καθώς στεκότανε απέναντι μου σωστός Γολιάθ και εγώ Δαυίδ,τα λόγια του δεν είταν άγρια και ο φόβος μου μετριάστηκε,φούσκωσε όμως ο θυμός μου, και τόλμησα να  πω:

«Δεν έχω τίποτε να πω ούτε στο Γιάννη ούτε σε σενα.Δεν είναι δουλειά μου»

Είδα ένα χαμόγελο να σκάει στο πανωχείλι του .

«Όταν σχολάσουμε  περίμενε με εξω.Κάτι σε θέλω»

Μέχρι να σχολάσουμε το πάλευα να  περιμένω  η όχι κι  απάντηση δεν είχα.

Τόπαιξα στην  τύχη και  περίμενα. Κατηφορίσαμε μαζί την Αγ.Μελετιου

Ανοιξε  πακέτο και με κέρασε τσιγάρο.

Το  πήρα και τράβηξα μια βαθειά και όπως όλοι οι πρωτάρηδες  μέπιασε βήχας .Μού’ ρηξε 2 δυνατές στη πλάτη και επανήλθα.

Πρίν φτάσουμε στις  γραμμές  ,πριν σβήσει το τσιγάρο ο Ηρακλής , καθοδηγητής-εκμαυλιστής, με παρέσυρε σε μεγαλύτερες αμαρτίες  που η δημιουργική σας  φαντασία άνετα μπορεί να υποθέσει!!

 Στο τέλος του καλοκαιριού διάβασα  κιάλλο βιβλίο.

Δεν τόχα σουφρώσει αυτό.Το είχα δανειστεί από τη Δημ .Βιβλιοθήκη των Αγ.Αναργύρων που στεγαζόταν δίπλα στο τολ του ΠΙΚΠΑ(απέναντι από τον ΟΡΦΕΑ τον σινεμά ,εκει που σήμερα στεγάζεται το Δημοτικό Κατάστημα.

Το βιβλίο είταν του Κάουτσκι με τίτλο «Καταγωγή του Χριστιανισμού».Μια κοινωνική ανάλυση του Χριστιανισμού  στα χρόνια τη Ρωμαικής   Αυτοκρατορίας. Ακόμη πιστεύω  πως επρόκειτο για μεγάλο διανοητή και ότι αυτό το βιβλίο (μελέτη) είταν από τα καλύτερα του.

Αν κάνω ένα απολογισμό αυτού του καλοκαιριού θάλεγα:

1)Εμαθα την βιβλιοδετική και το βιβλίο, που ταγάπησα και τα δύο.

2)Ωρίμασα και από αγόρι έγινα αντρας με τον κλασσικό τρόπο της  εποχής. Και ενώ ο Ηρακλής (όχι ο δικός μου αλλά ο ΜΥΘΙΚΟΣ) διάλεξε τον δρόμο της  Αρετής, εγώ σαφώς και τεκμηριωμένα  πήρα τον δρόμο της Κακίας.

3) Εμαθα το τσιγάρο και το μικρό ΚΑΡΕΛΙΑ («καρελάκι»  το λέγαμε) έγινε αχώριστος καθημερινός  φίλος.

                              ...Δεν είναι  και λίγα........

.....Ερχονται κιάλλα καλοκαίρια πιο ενδιαφέροντα.....

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60 (ΜΕΡΟΣ 2)

                                            Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του ‘60

                                                     ΜΕΡΟΣ 2

                                            Το Τραμ των «2»(Σχολική Χρονιά 1962-1963)

Το 1962 .......Ο Ψυχρός Πόλεμος καλά κρατεί,Κρίση στην Κούβα και Ανταγωνισμός στο διάστημα,ο Σεφέρης παίρνει το Νόμπελ,Βγαίνει στο σινεμά ο Τζειμς Μπόντ(Δοκτορ ΝΟ) και στην Αγγλία το σινγκλ των Μπιτλς “Love Me Do”, ο μεγαλόθυμος βασιλιάς μας, δίνει χάρη στον Γλέζο.

Το 1963......οι Βιετκόγκ πετυχαίνουν την πρώτη σημαντικη Νίκη τους,ενώ  στην Ελλάδα έχουμε  τη δολοφονία του Λαμπράκη (Καρφίτσες και τα ρέστα) και τον Ιούνιο πέφτει η κυβέρνηση Καραμανλή (αυτή που βγήκε όταν ψήφισαν τα δέντρα!!), και πάμε για εκλογές...

Εγώ όμως με το που τελειώνει το σχολείο βρίσκω μια δουλειά στη  Λαμπρινή ναι εκεί στα Ανω Πατήσια και βάλε...

Η δουλειά είναι στο Τυπογραφείο και Βιβλιοδετείο Χρ.Χρήστου το μεγαλύτερο ίσως βιβλιοδετείο και τυπογραφείο εκείνης της εποχής. Μεγάλο εργοστάσιο, μοντέρνα μηχανήματα που τύπωνε μεταξύ άλλων και όλα τα βιβλία του ΟΕΣΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων).

Κάθε μέρα για 3 μήνες παρέα με τον καλό φίλο και γείτονα  Ν.Σ. κρατώντας στο χέρι ένα αλουμινένιο δοχείο με φαγητό τυλιγμένο σε μια καρώ (ασπροκόκκινη )  πετσέτα παίρναμε μαζί το δρόμο για το εργοστάσιο.

Η διαδρομή( οικεία) είχε ως εξής:

Τσούμπα-ΤΟΛ Αγ.Αναργύρων-Ελιά του Ιπποκράτη-υπόγεια διάβαση κάτω από τις Γραμμές-Κεντρικός  Αγ.Αναργύρων(στο υψος της ΝΤΑΛΙΑΣ)-Γυμνάσιο-Γέφυρα Χαλκηδόνας-Τέρμα Αχαρνών -μέσω Ευβοίας Τέρμα Πατησίων -και μετά προς Λαμπρινή περίπου άλλα 500 μέτρα ως το Εργοστάσιο.(*)

Περίπου 4,5-5,0 χιλ.κάθε μέρα να πας κιάλλα τόσα να γυρίσεις.

Η δουλειά που μου αναθέσανε είταν κάπως  χειρότερη από εκείνη πουκανε ο Σαρλώ στους Μοντέρνους Καιρούς (στη σκηνή που βιδώνει 2 Παξιμάδια με 2 Γαλλικά).

Μια μηχανή («αλειφτική» τη λέγανε), άλειφε ένα ιλουστρασιόν χαρτί  με κόλλα που επρόκειτο να κολληθει στο εξώφυλλο ενός σχολικου βιβλιου(το βιβλίο είταν η Κοσμολογία).Το χαρτί αλειφόταν από τη μια μεριά περνώντας από ένα κύλινδρο και έπεφτε σε μια μεταφορική ταινία περίπου 6 μέτρων.Δουλειά μου είταν με τα δάχτυλά μου να το πιάνω και αυτό και μερικά επόμενα (όσα χωρούσαν στο χέρι μου) και γρήγορα να τα βάζω σεναν άλλο πάγκο για να κολληθούν στο χοντρό χαρτόνι του εξωφύλλου.

Φυσικά δεν προλάβαινα πάντα τη μηχανή.Ηταν σχεδόν ασταμάτητη και είμουν απόλυτα προσηλωμένος να τα προλάβω  όλα.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι ακόμη καρφωμένη κάπου βαθειά στον «σκληρό» της μνήμης μου.

Είταν έγχρωμη και εικόνιζε το πλανητικό σύστημα, Γη, Αρης, Αφροδίτη και τα ρέστα.

Στο τέλος της βάρδιας τα μάτια μου κάναν «πουλάκια» και τα δάχτυλα των χεριών μου είταν «παπαριασμένα» από την κόλλα.

Κάθε μέρα μαζί πάλι με τον καλό φίλο τον Ν.Σ. γυρνάγαμε σπίτι πάλι  ποδαράτα....Ναι είχαμε φάει όλο το φαί μας και τα «ταπεράκια» είταν άδεια!

Θάλεγα ότι απαυτή τη δουλειά δεν κέρδισα τίποτε...αλλά δεν θα το πώ!!

Γιατί έμαθα να περπατάω (μεγάλες αποστάσεις) πολύ πρίν γίνει τρέντυ το σλόγκαν «Keep walking!!”

Επίσης έμαθα ότι η Αφροδίτη λέγεται Αποσπερίτης η και Αυγερινός (μπερδεύτηκα  λίγο αλλά τελικά το εμπέδωσα).

Εμαθα ακόμη ότι υπάρχουν κάποια  αστέρια με περίεργα ονόματα όπως:

Αλτεμπαράν,Αλτάιρ,Μπετελγκέζ,Ρίγκελ και αστερισμοί με ονόματα αρχαιοελληνικά όπως Ανδρομέδα, Κασσιόπη, Μικρή και Μεγάλη Αρκτος,Βερενίκη ,Κύων κ.λ.π, κ.λ.π.

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να εντοπίζω κάποιους  αστερισμούς και κάποια αστέρια στον καλοκαιριάτικο νυχτερινό ουρανό.

Ξαπλωμένοι σε μια παραλία ας  πούμε ένα καθαρό καλοκαιρινό βράδυ, η φαντασία μας ταξιδεύει με το εξπρές του Αχανούς ανάμεσα στο Παρελθόν αυτών των καρφιτσωμένων φωτεινών σημαδιών που λέμε άστρα.

Η δική μου κολυμπάει σένα τζέλ ψαρόκολλας που είταν αλειμμένη στο εξώφυλλο της Κοσμολογίας.

                     ......Αλλά έχει και άλλα καλοκαίρια   πιο ενδιαφέροντα...........

(*)Πέντε Χρόνια τώρα κάνω σχεδόν την ίδια διαδρομή(λίγο μικρότερη) με ταυτοκίνητο  πρωί και μεσημέρι πηγαινοφέρνοντας το γιό μου στη Λεόντειο.Οταν καμμιά φορά δυσανασχετώ.....τότε η μνήμη με επαναφέρει στα  ίσα μου.

Τα ανάλαφρα καλοκαίρια του '60

                                             Τα ανάλαφρα      Καλοκαίρια του ΄60

                                              ΜΕΡΟΣ 1^ο (σχολικό έτος 1961-1962)

                                                                Το ρολόι

Το 1961 είναι μια χρονιά που κορυφώνεται ο Ψυχρός Πόλεμος  (Κούβα ,  Τείχος, Ανταγωνισμός στο Διάστημα).

Στο δικό μου Παράλληλο Σύμπαν ξεκινάει η 1^η Γυμνασίου (στους Αγ.Αναργυρους)

Τον Οκτώβρη στις 29 ψηφίζουν τα δέντρα και βγαίνει η ΕΡΕ με 50%.

Βία νοθεία και παρακράτος (Σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ).

Τα ΝΕΑ νάπαιρνες από το περίπτερο,  τάκρυβες τυλιγμένα στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ να τα πας σπίτι,ενώ βλέμμα στην «κρεμασμένη» στο περίπτερο ΑΥΓΗ, «στόλιζε» τον φακελλό σου.

Μια βδομάδα μετά στις 6 Νοέμβρη μας  πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι(..και το σπίτι μας).

Δέκα ώρες βροχή και χαλάζι μας πνίγουν τα ποτάμια και η πλίθρα  λειώνει απ’το νερό.

Ολη η οικογένεια(4) και η φιλοξενούμενη ξαδέλφη μας στριμωγνόμαστε σ’ένα δωμάτιο.

«Πέντε νομά   σενα δωμά...» κι ο χειμώνας βγαίνει δύσκολα με θέρμανση μια γκαζέρα.

Αλλά η Γή γυρίζει και έρχεται το καλοκαιράκι του 1962.

Τέρμα τα σχολεία ...Δοκιμάζω ( η μήπως δοκιμάζομαι;)τη δουλειά.

Προσλαμβάνομαι στο «Τσιγκάδικο» .Εφτιαχνε τσίγκινα κουτιά (κονσερβοκουτια) για κονσέρβες.Είταν δίπλα στην ΑΝΙΤΑ το θερινό σινεμά στο Μπουρναζι ,εκεί που σήμερα είναι το Σούπερ του Βασιλόπουλου.

Τα κουτιά  κλείνανε με κυκλικούς «πάτους» με μηχανήματα που τα λέγαν «κλείστικα» με περιστροφη και «συραφή» με ράουλα.Που και που ξέφευγε κάποιος περιστρεφόμενος «πάτος»(τα  λέγαμε ιπτάμενους δίσκους) και τα ατυχήματα είταν συχνά.

Εχω το σημάδι μου απαυτά.

Τρείς καλοκαιριάτικοι μήνες δουλειά.

Το μεροκάματο του ανηλίκου είταν 25 δρ.και του ανδρός 48.

Όπως και νάχει κάθε Σάββατο 6Χ25=150 δρ.μπαίναν στην τσέπη μου.

Το ως άνω  ποσόν κατανέμονταν ως εξής:

Α)Μέρος συνεισφορά στον οικογενειακό προυπολογισμό

Β)Μέρος προς κατανάλωση(έξτρα παγωτά κασάτα και σινεμά).

Γ)Αποταμίευση

Τι κέρδισα από την πρώτη μου δουλειά;

1)Εγινα καλός οικονομολογος αφού έμαθα να βάζω «πάτο» στο βαρέλι και να διαχειρίζομαι το χρήμα.

2)Απόκτησα αυτοπεποίθηση μια και είμουνα σίγουρος  ότι όσο νάναι αυτές τις 25 δραχμές τις άξιζα.

3)Αλλά το πιο σπουδαίο.Κατάφερα με τις αποταμιεύσεις μου να αγοράσω ένα ρολόι χειρός

SEIKO ,με ασημί μπρασλέ.

Το εν λόγω ρολόι πάντα φορούσα στο δεξί χέρι για να γίνεται πανοραμικά ορατό,όταν σήκωνα το χέρι στην Τάξη.

Για μένα βέβαια είταν κάτι παραπάνω.Ενα Τρόπαιο!Ενα «Μπράβο» που τόλεγα εγώ στον εαυτό μου.

.............Εχει και άλλα καλοκαίρια η συνέχεια.............