Το Sumo και ο Πορτοκαλής

Το σούμο είναι πολύ δυναμικό σπορ. Ο κάθε αγώνας κρατάει μόλις 10 δευτερόλεπτα και σ' αυτό το διάστημα οι rikishi, οι αθλητές του σούμο δηλαδή, χρειάζεται να προσαρμόσουν 2-3 φορές την τακτική τους.

Οι Rikishi παλεύουν στο dohyo, έναν κύκλο διαμέτρου 4, 55 μ. και ο στόχος τους είναι να αναγκάσουν τον αντίπαλο να πατήσει έξω από τον κύκλο ή να ακουμπήσει στο έδαφος οποιοδήποτε σημείο του σώματός του, εκτός από τις πατούσες του.

Στο σούμο απαγορεύεται να χτυπούν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, εκτός από την ανοιγμένη παλάμη και ποτέ τα μάτια και τα γεννητικά όργανα.

Στο επαγγελματικό σούμο υπάρχουν έξι κατηγορίες αθλητών με καθορισμένο αριθμό μελών η καθεμία. Συνολικά, με το σούμο επαγγελματικά επιτρέπεται να ασχοληθούν, 600 περίπου αθλητές. Γι’ αυτό και ο αριθμός των ξένων rikishi - αν και έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια - είναι περιορισμένος. Οι αθλητές ξεκινούν από τη χαμηλότερη κατηγορία κι ευελπιστούν να φτάσουν στην υψηλότερη με πολλή δουλειά και πολλούς αγώνες.

> Οι αθλητές της χαμηλότερης κατηγορίας αμείβονται με οδοιπορικά. Αν περάσουν στην αμέσως επόμενη κατηγορία λαμβάνουν 8.000 ευρώ μηνιαίως, ενώ οι αθλητές της υψηλότερης κατηγορίας κερδίζουν περισσότερα από 20.000 ευρώ το μήνα (και μιλάμε μόνο για το μισθό τους, όχι τα μπόνους ή τα επιπλέον έσοδα από χορηγούς, διαφημίσεις κλπ).

> Οι rikishi απαγορεύεται να οδηγούν, οπότε μετακινούνται με ταξί ή ειδικά ενοικιασμένα minibuses. Το 2007, ο Kёkutenho, αθλητής της υψηλής κατηγορίας, συνελήφθη να οδηγεί και τιμωρήθηκε. Έχασε ένα τουρνουά και υποβιβάστηκε κατηγορία.

Το σούμο είναι ένα από τα πλέον επικίνδυνα σπορ - σε κάθε επαφή μες στον αγώνα, συγκρούονται δύο όγκοι 155 κιλών ο καθένας, με ταχύτητα 50-60 χλμ./ώρα. Τα πιο ευάλωτα σημεία κατά σειρά συχνότητας ατυχημάτων είναι: τα γόνατα, οι αγκώνες, η πλάτη (και ο αυχένας), οι αστράγαλοι και τα δάχτυλα των ποδιών.

> Παρόλα αυτά, οι rikishi είναι εξαιρετικά ευλύγιστοι. Από μια κατηγορία και πάνω, άντρες μέσου βάρους 155 κιλών μπορούν και κάνουν σπαγγάτο!

H ανώτατη κλάση είναι ο Yokozuna .

Στην κλάση αυτή οι παλαιστές έχουν ένα μοναδικό προνόμιο να την διατηρούν ανεπίστρεπτα ανεξάρτητα από αποτελέσματα και διατηρούν τον τίτλο μετά την έξοδο από την ενεργό δράση.

Αλλά οι Ιάπωνες τα τελευταία 20 χρόνια δεν έχουν δεί Yokozuma ,είναι κυρίως Μογγόλοι αν και το Γενάρη του 2017 κατάκτησε τον τίτλο ο Ιάπωνας Kisenosato( χαράς ευαγγέλια για τους Ιάπωνες).

Η πάλη Σούμο είναι η τελευταία τελετουργική πολεμική τέχνη που διέπεται από αυστηρούς εξωαγωνιστικούς κανόνες. Η πάλη συνοδεύεται από μια αυστηρή εισαγωγική τελετή με συγκεκριμένες κινήσεις , ειδικές ενδυμασίες κριτών, ανακοινώσεις αθλητών και αποτελεσμάτων με ζωντανή εκφώνηση χωρίς μικρόφωνα, αλάτι που διώχνει τα πνεύματα και αυστηρά προσδιορισμένες κινήσεις εισόδου και αναχώρησης.

Την τελευταία τριακονταετία με την  μεγάλη κοινωνική ανάπτυξη στην Ιαπωνία, η έφεση για ένα τόσο αυστηρό βίο μειώθηκε ενώ αντίστοιχα πολίτες άλλων χωρών είδαν μια ευκαιρία εισόδου. Μέσα σε δέκα χρόνια η κρίσιμη μάζα των Ιαπώνων πρωταθλητών μειώθηκε  ενώ αυξήθηκε η εισροή των Μογγόλων. Ενώ το άθλημα παραμένει ως αυστηρά Ιαπωνικό, διεξάγεται στην επίσημη μορφή στην Ιαπωνία και το παρακολουθούν Ιάπωνες , έχασε βαθμηδόν την Ιαπωνική αριστεία. Για να την επανακτήσουν οι Ιάπωνες χρειάζονται τουλάχιστον πέντε χρόνια , υπό την προϋπόθεση ότι μια νέα ροή γηγενών αθλητών θα ενισχυθεί. Η αυστηρή ιεραρχία στα γυμναστήρια και το πολύπλοκο σύστημα κατατάξεων και αγώνων που διαμορφώνει μια ισχυρή ελίτ αθλητών των υψηλών κλάσεων καθιστά τις δραματικές αλλαγές δύσκολες στην κορυφή. Οι Ιάπωνες έκαναν υπομονή 20 σχεδόν χρόνια να δουν «δικό» τους αθλητή στην ανώτατη κλάση του πιο Ιαπωνικού αθλήματος που διεξάγεται στην Ιαπωνία.

Η αντίφαση είναι οδυνηρή και οι Ιάπωνες για να απαλύνουν την αμηχανία οδηγούνται σε μια παράτολμη απόφαση. Προτείνουν στην Ολυμπιακή επιτροπή να περιλάβει το Σούμο στα ολυμπιακά αθλήματα. Έχουν βρει αντίστοιχες εθνικές ομοσπονδίες και εργάζονται για την υιοθέτηση του αιτήματος τους. Ο σκοπός τους είναι να κερδίσουν Ολυμπιακά μετάλλια στο άθλημα τους στους επερχόμενους Ολυμπιακούς του Τόκυο το 2020. Όμως η υιοθέτηση του Σούμο ως Ολυμπιακό άθλημα θα σημάνει και την αφυδάτωση του, τον εκπεσμό από ένα τελετουργικό θέατρο πάλης σε ένα άνοστο θέαμα μεγαλόσωμων παλαιστών. Το Σούμο χωρίς τελετές , αλάτια, πολύχρωμα άμφια διαιτητών , βροντώδεις εκφωνήσεις ,αυστηρές κομμώσεις κλπ  είναι ανιαρό. Οι πραγματικοί φίλοι του Σούμο ελπίζουν να μη δουν την διακωμώδηση του στην μορφή του Ολυμπιακού αθλήματος.  

Με κάποιο τρόπο οι ΗΠΑ έχουν πάθει ότι και οι Ιάπωνες με την εθνική τους πάλη.

Πρωταγωνίστησαν ενεργά στο στήσιμο θεσμών και κανονισμών της παγκοσμιοποίησης μέσω της οποίας απολάμβαναν μια διαρκή ανάπτυξη. Η ανάπτυξη άνοιξε διόδους και μπουκαρανε και αλλοι προς το εσωτερικούς μηχανισμούς του συστήματος και όπως οι Ιάπωνες θεατές ξαφνικά είδαν πως οι πρωταγωνιστές του εθνικού πρωταθλήματος της παγκοσμιοποίησης είναι οι «Μογγόλοι» Κινέζοι επιχειρηματίες, οι «Μογγόλοι» μετανάστες προς τις Ηπα, οι «Μογγόλοι» μεσαίοι εισοδηματίες των Brics κλπ κλπ.

Η διαφορά από τους Ιάπωνες του Σούμο είναι ότι αντί να περιμένουν καμιά πενταετία σεβόμενοι τους κανόνες αλλάζουν τους κανόνες εδώ και τώρα.

Αντί των κανόνων της παγκοσμιοποίησης προσπαθουν να επιβάλλουν τον προστατευτισμό!

Αν οι γενικές τάσεις διαμορφώνονται και  κρυσταλλώνονται σε αποφάσεις ηγετών τότε οι ΗΠΑ έκαναν την τέλεια επιλογή ηγέτη : ένας «τρελός» ένας ασεβής ένας Πορτοκαλής προς τα ειωθότα μπορεί να ανατρέψει τους κανόνες που αυτός επέβαλε , απλά γιατί τώρα μάλλον δεν τον συμφέρουν.

Dreamin'

Η ζωή είναι στιγμές, είναι αισθήματα, είναι αναμνήσεις, τραγούδια, γεύσεις και χρώματα.Είναι οι ανθρωποι που αγαπάς και οτι σου γεμίζει την καρδια!

Αισθανόμαστε ένα συναίσθημα σαν αντίδραση σε μια κατάσταση,που αφορά έναν ανθρωπο η ένα αντικείμενο που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας.Τα συναισθήματα έχουν συνοπτική δειάρκεια,σε αντίθεση με τις διαθέσεις που εμφανίζουν μακροχρόνια.

Η μουσική είναι διεγέρτης συναισθημάτων...

Από τη στιγμή που η μουσική εισχωρήσει στα αυτιά του ανθρώπου αρχίζει ένα ταξίδι. Οι ήχοι γίνονται ερεθίσματα που περνούν από τα ακουστικά νεύρα και φτάνουν στον εγκέφαλο. Εκεί δημιουργείται ένα κύκλωμα δονήσεων που μπορούν να εκδηλωθούν ως εξωτερικές σωματικές αντιδράσεις. Έρευνα έχει δείξει πως τα άτομα που βίωσαν μια ισχυρή μουσική εμπειρία, αντέδρασαν με δάκρυα, ρίγος, αύξηση της θερμότητας, πόνο, αύξηση καρδιακού ρυθμού κ.ά.

Και μερικά τραγούδια περνάνε στην ιστορία γιατί κάνουν καλά τη δουλειά τους και αφήνουν ίχνη καθώς “σκάβουν” στα ορυχεία της ψυχής των ανθρώπων.

Να ένα Νοσταλγικό Τραγούδι που σε παρασύρει να το τραγουδήσεις και στην ιστορία του απο τη δεκαετία του 60 ως τα σήμερα είχε απειράριθμες εκτελέσεις.

https://www.youtube.com/watch?v=upYPlIld-yg

και μια εκτέλεση που μαρέσει από τον Eddie Hazel αυτον τον κατπληκτικό κιθαρίστα(θάλεγα ισάξιου του Hendrix) Παρακαλω ακούστε τη:

https://www.youtube.com/watch?v=4ytX3IaFHGk

CALIFORNIA DREAMIN'(mamas and the papas)

Να μεταφρασμένοι οι στιχοι...

Όλα τα φύλλα έχουν ξεραθεί

Και ο ουρανός είναι γκρίζος

Βγήκα μια βόλτα

Μια μέρα του χειμώνα

Θα ήμουν σαν στο σπίτι μου

αν ήμουν στο Λος Άντζελες

ονειρεύομαι την Καλιφόρνια

(ονειρεύομαι την Καλιφόρνια) μια τέτοια μέρα του χειμώνα

Σταμάτησα σε μια εκκλησία που βρήκα κατά μήκος του δρόμου μου

Γονάτισα λοιπόν

Και προσποιούμαι ότι προσεύχομαι

Ξέρεις ο παπάς είναι σαν το κρύο

Ξέρει ότι θα μείνω

ονειρεύομαι την Καλιφόρνια

(ονειρεύομαι την Καλιφόρνια) μια τέτοια μέρα του χειμώνα

Όλα τα φύλλα έχουν ξεραθεί

Και ο ουρανός είναι γκρίζος

Βγήκα μια βόλτα

Μια μέρα του χειμώνα

Αν δεν της το έλεγα

Θα έφευγα σήμερα

ονειρεύομαι την Καλιφόρνια

(ονειρεύομαι την Καλιφόρνια) μια τέτοια μέρα του χειμώνα

ονειρεύομαι την Καλιφόρνια μια τέτοια μέρα του χειμώνα

ονειρεύομαι την Καλιφόρνια μια τέτοια μέρα του χειμώνα

Πρόκειται για ένα απόλυτα κλασικό τραγούδι, από τα πιο διάσημα και πολυπαιγμένα τραγούδια της δεκαετίας του 1960, που αποτελεί την επιτομή του folk-rock εκείνης της εποχής και που εδραίωσε τους Mamas & the Papas στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας. Οι στίχοι του μιλάνε για έναν άντρα που μέσα στο κρύο χειμωνιάτικο τοπίο λαχταρά τη ζεστασιά της Καλιφόρνιας

Η ιστορία του «California Dreamin'» ξεκίνησε μία μελαγχολική χειμωνιάτικη νύχτα του 1963 στη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε το νιόπαντρο ζεύγος του 28χρονου John Phillips και της 19χρονης Michelle. Οι λέξεις «California Dreamin'» στριφογύριζαν συνέχεια στο μυαλό του John, ο οποίος δούλευε επίμονα πάνω στις συγχορδίες προκειμένου να αποδώσει τη μελαγχολία του τραγουδιού

Ο κρύος χειμώνας στη Νέα Υόρκη, τουλάχιστον για τα δεδομένα της Michelle που ήταν από την ηλιόλουστη Καλιφόρνια, καθώς και η νοσταλγία που ένιωθε για την πατρίδα της, έδωσαν την αρχική έμπνευση στον John Phillips ώστε να γράψει τους πρώτους στίχους του τραγουδιού.

Οι στίχοι «And I pretended to pray / You know the preacher likes the cold / He knows I'm gonna stay» έχουν την έννοια ότι ο αφηγητής προκειμένου να προστατευθεί από το κρύο μπαίνει σε μία εκκλησία και υποκρίνεται ότι προσεύχεται. Γι' αυτό και του ιερέα τού αρέσει το κρύο αφού χάρη σ' αυτό μπαίνουν άνθρωποι στην εκκλησία και κάθονται μέσα έστω και για λίγο.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο των φωνητικών είναι το γεγονός ότι ο στίχος «And I pretended to pray /You know the preacher likes the cold» δεν ακούγεται το ίδιο απ' όλους, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διάφορες γνώμες (π.χ. ότι λέει «I pretend to pray» και όχι «And I pretended to pray»).

Ασφαλώς το «California Dreamin'» χαρακτηρίζεται από τις καταπληκτικές του αρμονίες αλλά παράλληλα είναι και ένα από τα σπάνια pop τραγούδια που περιέχουν σόλο στο φλάουτο. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το γεγονός πως πρόκειται για ένα alto φλάουτο, το οποίο είναι μεγαλύτερο από το απλό φλάουτο και παίζει σε χαμηλότερη έκταση. Αυτός που το έπαιξε στην ηχογράφηση ήταν ένας μουσικός της τζαζ, ο Bud Shank, ο οποίος το 1966 γνώρισε μία μικρή επιτυχία με τη δική του εκτέλεση στο «Michelle» των Beatles

Με τις πλούσιες αρμονίες του, που σχεδόν παρακινούσαν τους ακροατές να το τραγουδούν παρέα, το «California Dreamin'» ήταν ένα ευχάριστο κομμάτι της folk-rock σε μία εποχή που τα άλλα κορυφαία συγκροτήματα της εποχής άρχιζαν σιγά-σιγά να στρέφονται προς τη ψυχεδέλεια.

Το 2001 το τραγούδι κέρδισε το βραβείο Grammy Hall of Fame, το οποίο απονέμεται σε ηχογραφήσεις ποιοτικής ή ιστορικής σημασίας.

Το Μάιο του 2009 το BBC πρόβαλε το ντοκιμαντέρ «California Dreamin': The Mamas and the Papas», με θέμα την ίδρυση, την άμεση άνοδο και την επιτυχία των Mamas and the Papas.

 Όπως λέει η Michelle Phillips:

- Το τραγούδι ακούγεται σαν όνειρο. Δεν μπορώ να σας πω πόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια υπήρχαν άνθρωποι που μου έλεγαν ότι μετακόμισαν στο Los Angeles αφού ακούσανε το τραγούδι...

Ο Επιμένων Ξυλουργός ..και το Γεωγραφικό Μήκος

                                            Ο “Επιμένων”....ξυλουργός

Ακουγα τις προάλλες το “επιμένω” του Χ.Κυριαζή πούκανε σουξέ εκεί αρχές του 90 και θυμήθηκα πως ο καλλιτέχνης είταν επιπλοποιός αλλά είχε μεράκι το τραγούδι.

Ο Χριστός πάλι (αν υπήρξε) δεν τούκανε κέφι το επάγγελμα γιαυτό έμεινε τσιράκι του Ιωσήφ κι αντί να κάνει θαύμα έπιπλα, καταπιάστηκε μ'άλλα θαύματα.

Εκανε θαύματα όμως ενας άλλος ,μιας αλλης εποχής ξυλουργός ο Αγγλος Τζον Χάρισον εκεί γύρω στα 1700 .

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία απο την αρχη................

Το λοιπόν.....

Στις 22 Οκτωβρίου 1707, μια μοίρα του βρετανικού πολεμικού ναυτικού απέπλευσε για τη Μάγχη. Αλλά δεν υπολόγισαν σωστά τη θέση τους. Το αποτέλεσμα; Τέσσερα πλοία ναυάγησαν στις Νήσους Σίλι, νοτιοδυτικά του Λαντ’ς Εντ της Αγγλίας, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Χάθηκαν σχεδόν 2.000 άνθρωποι.
ΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ εκείνον τον καιρό μπορούσαν εύκολα να υπολογίσουν το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο βρίσκονταν​—την απόστασή τους από τον ισημερινό, είτε προς τα βόρεια είτε προς τα νότια. Εντούτοις, αδυνατούσαν να υπολογίσουν ακριβώς το γεωγραφικό μήκος​—την απόσταση που είχαν διανύσει προς τα ανατολικά ή προς τα δυτικά. Στις αρχές του 18ου αιώνα, εκατοντάδες πλοία όργωναν τον Ατλαντικό κάθε χρόνο, και τα ναυάγια ήταν συχνό φαινόμενο. Αλλά η τραγωδία του 1707 έκανε τους Άγγλους να ασχοληθούν επισταμένα με το πρόβλημα του γεωγραφικού μήκους.
Το 1714 το Βρετανικό Κοινοβούλιο προκήρυξε διαγωνισμό με έπαθλο 20.000 λίρες για τον επακριβή προσδιορισμό του γεωγραφικού μήκους στην ανοιχτή θάλασσα. Σήμερα, εκείνο το έπαθλο θα ισοδυναμούσε με αρκετά εκατομμύρια ευρώ.
ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Ο υπολογισμός του γεωγραφικού μήκους ήταν εξαιρετικά δύσκολος επειδή απαιτούσε ακριβέστατη χρονομέτρηση. Ας υποθέσουμε για παράδειγμα ότι ζείτε στο Λονδίνο. Στις 12 το μεσημέρι, σας τηλεφωνεί ένας φίλος που ταξιδεύει και σας λέει ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια τοποθεσία στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με εσάς και ότι το ρολόι της δείχνει 6:00 π.μ. της ίδιας ημέρας, δηλαδή έξι ώρες πίσω από εσάς. Από τις γεωγραφικές σας γνώσεις συμπεραίνετε ορθά ότι βρίσκεται στη Βόρεια Αμερική, όπου ο ήλιος μόλις ανατέλλει. Τώρα φανταστείτε ότι ξέρετε τι ώρα είναι εκεί με ακρίβεια δευτερολέπτου, όχι με βάση την ωριαία άτρακτο, αλλά με βάση τη θέση του φίλου σε σχέση με τον ήλιο. Θα μπορούσατε πλέον να υπολογίσετε το γεωγραφικό μήκος στο οποίο βρίσκεται με μεγάλη ακρίβεια.
Πριν από αιώνες, ένας θαλασσοπόρος σε οποιοδήποτε σημείο της γης προσδιόριζε πότε ήταν 12 το μεσημέρι κοιτάζοντας απλώς τον ήλιο. Αν ήξερε επίσης τι ώρα ήταν στην πατρίδα του με αρκετή ακρίβεια, θα μπορούσε να βρει το γεωγραφικό του μήκος με απόκλιση περίπου 30 ναυτικών μιλίων. Αυτή ήταν, στην πραγματικότητα, η ακρίβεια που απαιτούνταν ύστερα από ταξίδι έξι εβδομάδων προκειμένου να κερδίσει κάποιος το προαναφερθέν έπαθλο.
Το δύσκολο, όμως, ήταν να ξέρει ο θαλασσοπόρος την ακριβή ώρα πίσω στην πατρίδα του. Μπορούσε να πάρει μαζί του ένα εκκρεμές, αλλά αυτό δεν θα λειτουργούσε σωστά σε ένα κλυδωνιζόμενο πλοίο, ενώ τα ρολόγια με ελατήρια και τροχούς δεν ήταν ακόμα αρκετά εξελιγμένα ούτε ακριβή. Επιπρόσθετα, τα ρολόγια επηρεάζονταν από τις μεταβολές της θερμοκρασίας. Θα μπορούσε άραγε να αξιοποιηθεί το μεγάλο ρολόι που μας περιβάλλει​—τα ουράνια σώματα, μεταξύ αυτών και η σελήνη;
Ένα «Αστρονομικό» Έργο
Οι αστρονόμοι πρότειναν τη μέθοδο της σεληνιακής απόστασης. Το σκεπτικό ήταν να καταρτιστούν πίνακες βάσει των οποίων οι θαλασσοπόροι θα προσδιόριζαν το γεωγραφικό τους μήκος ανάλογα με την εκάστοτε θέση της σελήνης σε σχέση με ορισμένα άστρα.

Με το πρόβλημα καταπιάστηκαν μεγάλοι επιστήμονες της εποχής, όπως ο αστρονόμοςEdmond Halley, αλλά και ο ίδιος ο Νεύτωνας, ο οποίος είχε δηλώσει πως πρόκειται «για το μοναδικό πρόβλημα που του δημιουργεί πονοκεφάλους».

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, η επιτροπή που ήταν υπεύθυνη για τον έλεγχο των προτάσεων, βομβαρδιζόταν με απίθανες ιδέες αφελών ή απατεώνων, που ταυτόχρονα υποστήριζαν ότι τετραγώνισαν τον κύκλο ή ότι κατασκεύασαν μια αεικίνητη μηχανή!

Οι εφημερίδες της εποχής χρησιμοποιούσαν την έκφραση «εύρεση του γεωγραφικού μήκους» ως συνώνυμο της αναζήτησης του αδυνάτου. Και ακόμα χειρότερα από την αναζήτηση του αδυνάτου, ως συνώνυμο ενός είδους παράνοιας.

Επί έναν και πλέον αιώνα, αστρονόμοι, μαθηματικοί και θαλασσοπόροι πάσχιζαν να βρουν τη λύση, αλλά οι περιπλοκές παρεμπόδιζαν την πρόοδο. Λόγω των ανυπέρβλητων εμποδίων, η έκφραση «προσδιορισμός του γεωγραφικού μήκους» άρχισε να χρησιμοποιείται στην αγγλική γλώσσα για οποιοδήποτε πρόβλημα φαινόταν αξεπέραστο.Αυτή είταν η Τρέλλα του Γ.Μήκους
Ένας Ξυλουργός Αποδέχεται την Πρόκληση
Ένας ξυλουργός ονόματι Τζον Χάρισον, από το χωριό Μπάροου-απόν-Χάμπερ του Λίνκολνσερ, αποφάσισε να καταπιαστεί με το πρόβλημα.Τα πρώτα ρολόγια του John Harrison δεν διέφεραν και πολύ από τα υπόλοιπα της εποχής του εκτός από την αποκλειστική χρήση ξύλου! Το 1713, προτού καν κλείσει τα 20, ο Χάρισον κατασκεύασε ένα εκκρεμές σχεδόν εξ ολοκλήρου από ξύλο.

Το 1720, ο σερ Charles Pelham, πλούσιος κτηματίας της περιοχής, ανέθεσε στον Harrison να κατασκευάσει ένα ρολόι πύργου. Ο Harrison δεν είχε κατασκεύασε ποτέ μέχρι τότε ανάλογο ρολόι, αλλά γνώριζε τα προβλήματα μιας τέτοιας κατασκευής, όπως το σκούριασμα, το πάγωμα λιπαντικών ελαίων τον χειμώνα, η σκόνη κ.λπ.

Ωστόσο ο Harrison κατασκεύασε το ρολόι του πύργου με κυλισιοτριβείς από γουαγιάκο – ένα βαρύ και σκληρό τροπικό ξύλο, το οποίο εκκρίνει τη δική του λιπαντική ουσία. Το ρολόι αυτό μολονότι ολοκληρώθηκε το 1722 χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα χωρίς να χρειάζεται λίπανση. Σε ηλικία 30 και κάτι είχε κατασκευάσει με τη βοήθεια του μικρότερου αδερφού του, δυο ρολόγια εκκρεμούς που δεν είχαν όμοιά τους σε ολόκληρη την Ευρώπη.



Αργότερα, επινόησε μηχανισμούς για να μειώσει την τριβή και να αντισταθμίσει τις μεταβολές της θερμοκρασίας. Εκείνη την εποχή, τα καλύτερα ρολόγια του κόσμου έχαναν ένα λεπτό την ημέρα, αλλά τα ρολόγια του Χάρισον έχαναν μόνο ένα δευτερόλεπτο το μήνα.
Κατόπιν, ο Χάρισον επικεντρώθηκε στις προκλήσεις της ακριβούς χρονομέτρησης στην ανοιχτή θάλασσα. Αφού μελέτησε το θέμα επί τέσσερα χρόνια, πήγε στο Λονδίνο για να υποβάλει την πρότασή του στο Συμβούλιο Γεωγραφικού Μήκους, το οποίο ήταν εξουσιοδοτημένο να απονείμει το έπαθλο. Εκεί τον σύστησαν στον κορυφαίο ωρολογοποιό Τζορτζ Γκράχαμ, ο οποίος του έδωσε ένα γενναίο, άτοκο δάνειο για να κατασκευάσει ένα ρολόι. Το 1735, ο Χάρισον παρουσίασε το πρώτο στον κόσμο ακριβές ναυτικό χρονόμετρο στην κατενθουσιασμένη Βασιλική Εταιρία, η οποία απαρτιζόταν από τους πλέον διακεκριμένους επιστήμονες της Βρετανίας. Αυτό το αστραφτερό μπρούντζινο ρολόι ζύγιζε 34 κιλά.

Ο Χάρισον και το ρολόι του στάλθηκαν σε ένα δοκιμαστικό θαλάσσιο ταξίδι στη Λισαβώνα​—όχι στις Δυτικές Ινδίες, όπως απαιτούσαν οι όροι του διαγωνισμού—​και η συσκευή του λειτούργησε περίφημα. Θα μπορούσε να ζητήσει πάραυτα δοκιμαστικό διάπλου του Ατλαντικού για να αποδείξει ότι το ρολόι του άξιζε το έπαθλο. Αλλά στην πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Γεωγραφικού Μήκους, ο μόνος που εκφράστηκε αρνητικά για το ρολόι ήταν ο ίδιος ο Χάρισον!
Όντας τελειομανής, πίστευε ότι μπορούσε να βελτιώσει το σχέδιό του. Γι’ αυτό, ζήτησε μόνο λίγα χρήματα και περισσότερο χρόνο για να φτιάξει κάτι ακόμα καλύτερο.
Επιμένει!!!
Έξι χρόνια αργότερα, το δεύτερο χρονόμετρο του Χάρισον, το οποίο ζύγιζε 39 κιλά και είχε αρκετές βελτιώσεις, κέρδισε την πλήρη υποστήριξη της Βασιλικής Εταιρίας. Ο Χάρισον όμως, που ήταν πλέον 48 χρονών, δεν ήταν ακόμα ευχαριστημένος. Γύρισε στο εργαστήρι του και πέρασε τα επόμενα 19 χρόνια μοχθώντας για ένα τρίτο, πολύ διαφορετικό σχέδιο.
Επιμένει!!!
Ενόσω κατασκεύαζε το ογκώδες τρίτο μοντέλο του, ο Χάρισον ανακάλυψε κάτι εντελώς τυχαία. Κάποιος άλλος ωρολογοποιός έφτιαξε ένα ρολόι τσέπης με βάση ένα σχέδιο του Χάρισον. Ανέκαθεν υπήρχε η άποψη ότι τα μεγάλα ρολόγια ήταν ακριβέστερα από τα ρολόγια τσέπης. Ωστόσο, ο Χάρισον εξεπλάγη από την ακρίβεια της νέας συσκευής. Όταν, λοιπόν, διευθετήθηκε τελικά το 1761 δοκιμαστικός διάπλους του Ατλαντικού, αποφάσισε να εμπιστευτεί, όχι το τρίτο του σχέδιο, αλλά ένα τέταρτο. Επρόκειτο για ένα χρονόμετρο βάρους ενός κιλού, εμπνευσμένο από το ρολόι τσέπης.
Επιμένει!!!!

Ο Χάρισον φέρεται ότι δήλωσε: «Ευχαριστώ από καρδιάς τον Παντοδύναμο Θεό που έζησα τόσο πολύ ώστε ως έναν βαθμό να το ολοκληρώσω».
Προκατειλημμένη Κρίση
Τότε, όμως, οι αστρονόμοι βρίσκονταν πια πολύ κοντά στο στόχο με τη δική τους μέθοδο υπολογισμού του γεωγραφικού μήκους. Επιπρόσθετα, τη μεγαλύτερη επιρροή στην κριτική επιτροπή η οποία θα απένεμε το έπαθλο την ασκούσε τώρα ένας αστρονόμος, ο Νέβιλ Μάσκελιν. Το ρολόι του Χάρισον δοκιμάστηκε με έναν διάπλου του Ατλαντικού που διήρκεσε 81 ημέρες. Πώς τα πήγε; Έχασε μόλις πέντε δευτερόλεπτα! Μολαταύτα, οι κριτές καθυστερούσαν την απονομή του επάθλου, ισχυριζόμενοι ότι είχαν παραβιαστεί ορισμένοι κανόνες και ότι η ακρίβεια του ρολογιού ήταν καθαρή σύμπτωση. Ως αποτέλεσμα, ο Χάρισον έλαβε μόνο ένα μέρος του επάθλου. Εν τω μεταξύ, το 1766 ο Μάσκελιν δημοσίευσε πίνακες με τις προβλεπόμενες θέσεις της σελήνης, βάσει των οποίων οι θαλασσοπόροι μπορούσαν να υπολογίσουν το γεωγραφικό τους μήκος μέσα σε μισή ώρα μόνο. Ο Χάρισον φοβήθηκε ότι θα έπαιρνε ο Μάσκελιν το έπαθλο.
Το 1772, ενεπλάκη σε αυτή την υπόθεση και ένας Βρετανός εξερευνητής, ο πλοίαρχος Τζέιμς Κουκ. Στο δεύτερο ιστορικό του ταξίδι, ο Κουκ χρησιμοποίησε ένα αντίγραφο του ρολογιού του Χάρισον και αργότερα ανέφερε ότι αυτό ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Εν τω μεταξύ, ο 79χρονος πλέον Χάρισον απογοητεύτηκε τόσο πολύ από το Συμβούλιο Γεωγραφικού Μήκους ώστε προσέφυγε στο βασιλιά της Αγγλίας.
Επιμένει!!!!
Ως αποτέλεσμα, ο Χάρισον έλαβε το 1773 τα υπόλοιπα χρήματα του επάθλου, παρότι επισήμως δεν ανακηρύχτηκε ποτέ νικητής. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, την ημέρα που έκλεινε τα 83 του.
Σε λίγα μόνο χρόνια, ένα ακριβές ναυτικό χρονόμετρο στοίχιζε 65 λίρες. Ναι, το ακατόρθωτο είχε γίνει πραγματικότητα, κυρίως χάρη στην ευφυΐα και στην αφοσίωση ενός επαρχιώτη ξυλουργού.

Νάυλον-Πολυκαρμπονέ Πάολα και Χατζιδάκης

                                 Η Πολυκαρμπονε Πάολα...και ο Χατζιδακις

Ο Χατζηδάκις στο Τρίτο στην ακμή της περιόδου , σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές του έχει φιλοξενήσει τον Φλωρινιώτη. Με υποτιθέμενο συνδετικό κρίκο την κοινή καταγωγή από την Ξάνθη ο Χατζηδάκις παραχωρεί μια ώρα για να ακούσουμε τον Φλωρινιώτη να τραγουδά τα τραγούδια του με πιάνο. Η ραδιοφωνική παράσταση συνοδεύεται από ένα σαφή έπαινο του Χατζηδάκι , το μουσικό αποτέλεσμα παραπέμπει σε αποτυχημένη προσπάθεια υποψηφίου σε Χ Factor. Η υπόθεση διασώζεται μόνο από τον έμφυτο αντικομφορμισμό του Χατζηδάκι , το πηγαίο χιούμορ του . Μετά το Τρίτο  ο Φλωρινιώτης μάλλον χάνει την συγκυρία, εννοούμενη ως επιτυχία, αλλά συνεχίζει τη διαδρομή του σε όλα τα μαγαζιά “off”   της επικράτειας.

Είναι αδύνατο να διαβλέψουμε τις προθέσεις του Χατζηδάκι, αλλά εκ πρώτης όψεως διαφάνηκε μια διάθεση αποκατάστασης ενός ελάσσονος μουσικού ρεύματος , όπως αντίστοιχα στα τέλη του σαράντα έχει αποκατασταθεί ένα τότε φαινόμενο ελάσσον,  αλλά τελικά μείζων και ρωμαλέο ρεύμα όπως τεκμαίρεται εκ του αποτελέσματος  :το Ρεμπέτικο (Αλλά, τι ειρωνία στην εξέλιξη φτάσαμε στην εικόνα να χορεύουν τον ζειμπέκικο τσαχπινογαργαλιάρες με 12ποντο,στενή φούστα,και αβυσσαλέο ντεκολτέ!).

Εδώ και τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια η συγκόλληση ή συγχρονισμός ή συνάρμοση ή παράθεση ή αλληλουχία εκφράσεων της τέχνης με διαφορετικές αφετηρίες και συμφραζόμενα είναι ρουτίνα.

Τα έχουμε δει και ακούσει όλα : Heavy Metal με κλασική ορχήστρα, βιρτουόζους βιολιού σε κρεαταγορές και μετρό, καλάζ ζωγραφικής με ρομαντικά και techno θέματα, πάσης φύσεως μουσικής αναμείξεις ethnic , θέατρα με θεατές σε κάθε νέα σχέση, κάθε χρήση τεχνολογίας σε χορό , θέατρο κλπ.

Με την έννοια αυτή η συζήτηση αν η Πάολα τραγουδάει Χατζιδάκι είναι τελειωμένη πριν αρχίσει.

Μπορεί να παρίσταται σε φεστιβάλ στην Φλώρινα,η να κάνει νούμερα στο “στην υγειά μας ρε παιδια”,αλλά αναδίδει γεύση πλαστικού ,άχρωμου, άγευστου,άοσμου .

ΣτηνΑισθητική, ο Καντ είχε προτείνει ένα ταξινομικό σχήμα, που αντανακλούσε την αίσθηση της καλαισθησίας της εποχής του. Σύμφωνα με αυτό έχουμε τρεις βαθμούς καλαισθησίας : το 1)Ευχάριστο που αφορά την ιδιωτική ευχαρίστηση- απόλαυση ( πχ το κρασί αυτό μου αρέσει αλλά είναι δυνατόν να αρέσει μόνο σε μένα), 2) το Ωραίο που αφορά μια καθολική συναίνεση για την καλαισθησία ενός πράγματος και εγείρει την δυνατότητα ελέγχου (πχ πως είναι δυνατόν να μη συμφωνούμε για την εικαστική αρτιότητα του Παρθενώνα) και 3) το Υψηλό που ανοίγεται στο άπειρο συγκινεί την ψυχή και προσδιορίζει την ελευθερία πάνω από τη σκοπιμότητα της καλαισθησίας. Το υψηλό είναι ίδιον μιας καλλιέργειας και εισάγει μια ηθική διάσταση .

Μιλάμε λοιπόν για μια μορφή   του «ευχάριστου» την οποία , ο ευρισκόμενος στα «υψηλά» Χατζηδάκις ,προσπάθησε να  ελκύσει προς τα «πάνω» ,προς το «ωραίο» . Ομοίως η Πάολα από ένστικτο ή επαγγελματική καθοδήγηση(λέγε με Λιάνης και ρέστοι) προσπαθεί να μεταβεί από την «ευχαρίστηση» στο «καλό» . Την ίδια κίνηση την βλέπουμε συνεχώς  : ο Ρουβάς εισέρχεται στην Επίδαυρο , ένα τόπο όπου ενίοτε το «υψηλό» αναπνέει βραβεύεται και συνεχίζει να φλερτάρει με άλλες εκφράσεις του «υψηλού» : το Άξιον Εστί.

Στον αντίποδα του Κάντ ο σύγχρονος Γάλλος φιλόσοφος Badiou λέει πως η Τέχνη ανήκει στο επίπεδο της αχρονικής «αλήθειας». Αυτή είναι μια βαθμίδα αφαίρεσης όπου μαζί με την Πολιτική, την Επιστήμη και τον Έρωτα ορίζουν τις διαδικασίες της κοινωνικής και προσωπικής ζωής.

Εντός αυτής της «αλήθειας» ο Badiou διαχωρίζει τέσσερεις στάσεις :την επαναστατική «συμβαντική» , την αντιδραστική την σκοταδιστική και την αναγεννητική .

-«Συμβαντικές» είναι οι τομές στην τέχνη ( πχ σειριακή μουσική,Σουρεαλισμός),

-Σκοταδιστική είναι η καταστροφή της Τέχνης ( πχ η καταστροφή της Παλμύρας)

-Αντιδραστική είναι ο στείρος ακαδημαϊσμός και

-Αναγεννητική είναι η τέχνη ενός νέου κλασικισμού. Για τον Badiou οι υβδριδικές μορφές της τέχνης , είτε ως μίξη τεχνών είτε ως ρευστότητα και ανάμειξη στυλ εντός της ίδιας τέχνης είναι προσπάθειες ενός υπερκερασμού της ιδέας της «μεγάλης τέχνης» του 19 αιώνα που όμως παραμένουν τελικά ένας ακαδημαϊσμός. .

Η αφόρητη επιτήδευση διαφόρων εκδοχών του κλασσικού αρχαίου θεάτρου κάθε καλοκαίρι (τι τραβάει και η πίδαυρος!),ο κορεσμός των επινοήσεων είναι μια άλλη ένδειξη μιας νέας μανιέρας που τελικά διαμορφώνεται ως «κομφορμισμός με νεωτερικό προσωπείο».

Με την έννοια αυτή η “συμπαθής” πολυκαρμπονέ Πάολα και οι Χατζηδακικές ερμηνείες είναι εκφράσεις μιας συνεχούς αμηχανίας του ενεστώτος Αισθητικού ακαδημαϊσμού .

........ΜΙΚΗΣ..........

                                                                  Ο “όλος” Μίκης στο συλλαλητηριο

Ενα μουσικό “επίδικο” άφησε αιωρούμενο το συλλαλητήριο για την Μακεδονία :

Ποιος μπορεί να αποσυνδέσει την Ρωμιοσύνη (που θα μπορούσε ναναι ο Εθνικος μας Υμνος) των Ρίτσου- Θεοδωράκη  από την συγκροτημένη σαφή ,σε ιστορικές και κοινωνικές αναφορές, πολιτική μνήμη;

Με πιο δικαίωμα μπορεί να επιχειρήσει μια συναισθηματική σύζευξη με νέα ιστορικά και κοινωνικά συμφραζόμενα στον αντίποδα της προηγούμενης ταύτισης;

Εκ πρώτης όψεως η περιπλοκή φαίνεται να είναι διπλή .

Κατ’ αρχάς έγκειται στην επιχειρούμενη νέα συναισθηματική πολιτική ταύτιση δηλαδή σε μια μετατόπιση στο όριο της βλασφημίας , της προσβολής (Υβρι τη λέγαν οι Αρχαίοι) αν υπολογίσει κανείς τις τυπικές πολιτικές συντεταγμένες του «πριν και μετά»

Δευτερευόντως  έγκειται στην καθ’ εαυτή πολιτική πλατφόρμα που παρουσίασε -ο Μίκης-στην συγκέντρωση .

Το πρόβλημα προέκυψε με την φυσική παρουσία του Θεοδωράκη στην συγκέντρωση ανεξάρτητα από τις απόψεις του και την επιχειρούμενη νέα συναισθηματική σύζευξη της μουσικής του με την νέα συγκυρία και τον  κόσμο της.

Η φυσική παρουσία του Μίκη επικράτησε της μουσικής του μνήμης και της πολιτικής του πλατφόρμας. Ο Μίκης παρευρέθηκε ως ένα συμπαγές πολιτικό και αισθητικό «όλον». Ο ομιλών Μίκης , ο φυσικά παρών, παρουσιάστηκε ως παράγοντας πολλαπλών διαδικασιών : της διάλυσης ή αμφισβήτησης των απομνημονευμένων συναισθημάτων “εγγεγραμμενων στο DNA”( ο Μίκης της αριστεράς ) και της  χαοτικής ανασυγκρότησης μιας νέας αισθητικής συναισθηματικής ταύτισης ( ο Μίκης της Μακεδονίας) . Χωρίς τη φυσική παρουσία του Μίκη ,η ίδια του η πολιτική πλατφόρμα τα ίδια του τα τραγούδια ως μουσική υπόκρουση του ίδιου του συλλαλητηρίου δεν θα παρήγαγαν το ίδιο αποτέλεσμα(ας πούμε με ένα ηχογραφημένο πολιτικό μήνυμα). Ούτε η αναπαραγωγή της μουσικής του σε άλλες συνθήκες ούτε οι όποιες πολιτικές του θέσεις, παράγουν αφ’ εαυτές καμία έκπληξη ή ανησυχία (Μίκης ειναι οτι θέλει.... λέει,οτι θέλει ...κάνει).

Ακριβώς αυτός ο Παρών, ο «όλος» Μίκης ενόχλησε γιατί παρουσιάστηκε ως υποτιθέμενος απόλυτος Ιδιοκτήτης της τέχνης του, των συναισθηματικών και ιστορικών παραμέτρων της τέχνης του. Με μια έννοια ο Μίκης παρουσιάστηκε ως Θρησκευτική Φιγούρα με μυστικιστικά συμφραζόμενα και μαγικές επιδράσεις σε μια λατρευτική Τελετή για πολλούς.Πιστεύω οτι ετσι το κατάλαβε και ο ιδιος, γιαυτό το χαμoγελό του(ικανοποίησης) στο συνθημα “Μικη αλλάζεις την ιστορία”  Εκει πάνω στο καροτσακι του σαν Αι Γιώργης Τροπαιοφόρος -στάλογο καβάλα-(με τροπαιο την αρετή που έκλεψε απο τη Δεξιά ,τον Πατριωτισμό)

Αυτή η αισθητική διάσταση του συλλαλητηρίου παρέπεμψε στον πιο ακραιφνή συντηρητισμό.(Μιχαλιλάκος-Κασιδιάρης) 

Oλοι μας, όταν μας αρέσει το έργο ενός δημιουργού(αν μας αρέσει), θεωρούμε αυτονόητο πως ο άνθρωπος που το δημιούργησε, σαν προσωπικότητα, είναι ισάξιος με το έργο του, παραγνωρίζοντας έτσι ότι έχει και αυτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, προτερήματα και ελαττώματα.

Θαυμάζουμε τον Καζαντζάκη που μιλά για άφοβους, γενναίους, λεβέντες  Κρητικούς, αλλά ο ίδιος επειδή φοβόταν τον πατέρα του παντρεύτηκε την Γαλάτεια στην εκκλησία του νεκροταφείου!

Λάβροι επικριτές του όσοι στο μυαλό τους τον είχαν τοποθετημένο στην αριστερά, δεν μπορούν να χωνέψουν πως γίνεται να μιλάει ο Θεοδωράκης σε συγκέντρωση, που ενώ ακούγεται το τραγούδι του Σώπα όπου νάνε θα σημάνουν οι καμπάνες, από κάτω να χειροκροτεί ο Μιχαλολιάκος με αναπόφευκτη συνέπεια τα σκωπτικά σχόλια!

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι όψιμοι ένθερμοι θαυμαστές του για την πατριωτική του ομιλία, οι οποίοι,παραβλέποντας τα κόμματα από τα οποία έχει διατελέσει βουλευτής και υπουργός,  θεωρούν ότι είναι μια «προσωπικότητα που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με κόμματα, που είναι εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα και την αγαπάνε και υποκλίνονται όλοι σύσσωμοι οι Έλληνες».

Και οι μεν και οι δε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο Μίκης είναι μια προσωπικότητα που σε όλη την πορεία της ζωής του, ασυνείδητα,  συντονίζεται κάθε εποχή με το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα .

Έτσι όταν η Αριστερά μετά τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια άρχισε να αποκτά σημαντική δυναμική στην πολιτική ζωή, γίνεται πρόεδρος των Λαμπράκηδων (1963-1967) και  βουλευτής της ΕΔΑ (1964-1967) και με την δικτατορία συνιδρυτής του ΠΑΜ (1967) και  στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού (1970-1972).Δύσκολοι Καιροί!!!

Μετά την δικτατορία και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ανέδειξε στα μάτια πολλών την δράση του στον αντιστασιακό αγώνα της κατοχής, διετέλεσε  υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων (1978) και βουλευτής του ΚΚΕ (1981-1986).

Με την άνοδο ξανά της Δεξιάς γίνεται από το 1989-1993   βουλευτής και Υπουργός  της Νέας Δημοκρατίας.Εύκολοι Καιροι!!

Μετά την αποτυχία της Σπίθας να δημιουργήσει κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό κίνημα στηρίζει αρχικά τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΟΧΙ, αλλά όταν αρχίζουν και αυτοί να ξεφτίζουν τους ασκεί έντονη κριτική.

Επίσης ως γνήσιο πληθωρικό άτομο σε όλη την μακρόχρονη ζωή του μέχρι τα σημερινά βαθιά γεράματα είτε με την μουσική του, είτε με την ενασχόληση του με την πολιτική είναι προφανές ότι ενσυνείδητα ή όχι επεδίωκε να βρίσκεται στο προσκήνιο

Η χθεσινή του αποδοχή από χιλιάδες κόσμο είμαι σίγουρος ότι του προσέφερε άφατη ικανοποίηση που ήταν εμφανής στο πρόσωπο του, που έλαμπε και  είμαι σίγουρος ότι του θύμισε τις αξέχαστες μεταδικτατορικές μέρες που γέμιζε τα γήπεδα και μας συνέπαιρνε με τα τραγούδια του.

 Είχε καταφέρει ξανά στα 93 του να βρίσκεται στο προσκήνιο της χώρας του!(Υπέροχο γιαυτόν και θλιβερό για μας ο μπροστάρης ναναι στα 93 του)

Και να βγάζει τη γλώσσα του σαυτους που τον συν-μετρουσαν στις δυναμεις τους,σαυτους που αν διαφωνούσε κανείς μαζί τους είταν προδοτης ,χαφιες, πρακτορας της αντιδρασης.

Υποστηρίζοντας  να μην υπάρχει το όνομα Μακεδονία στο όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής  Δημοκρατίας της Μακεδονίας,  προφανώς δεν θυμόταν πως πριν καμιά 20 χρόνια όταν είχε θριαμβεύσει στα Σκόπια, ως επίσημος προσκεκλημένος του υπουργείου Πολιτισμού της πΓΔΜ στην συναυλία που είχε δώσει παρουσία του Γκλιγκόροφ με την Κρατική Ορχήστρα και Χορωδία των Σκοπίων, είχε δηλώσει:

«Πάντως νομίζω ότι το θέμα της ονομασίας θα ξεπεραστεί όταν οι σχέσεις των δυο λαών φθάσουν σε τέτοιο σημείο, που το όνομα δεν θα έχει καμιά σημασία». 

Τελικά με την πάροδο του χρόνου και όταν ο Μίκης αλλά και πολλοί από μας δεν θα βρίσκονται πλέον στην ζωή ίσως μερικοί να θυμούνται ακόμα ότι είχε πει το περίφημο Καραμανλής ή  τανκ και το πρόσφατο για τον αριστερόστορφο φασισμό. 

..Αλλά ας στοχαστούμε αν έχουμε άλλες( διστυχως, λίγες πολυ λίγες ) προσωπικότητες να τραβούν τον δρόμο τους να τον χαράζουν μόνοι τους (έστω με την πληθωρικότητα του Μίκη) και να αφήνουν ίχνη στο συλλόγικό ασυνείδητο σαν τον Μίκη.Οι περισσότεροι διαλέγουν την Μελαγχολία.

                                Γιατί 1+1=2

Αντιγράφω γιατί το βρήκα χαριτωμένο,και φιλοσοφημένο.