Θάνατος και Αθανασία

 

Θάνατος και Αθανασία (Αναθεωρημένο)

Φίλος σε πρόσφατη συζήτηση εξέφρασε φιλοσοφικές ανησυχίες για το Θάνατο και την Αθανασία.
Άλλος φίλος εξανέστη λέγοντας ότι, επιτέλους βαριέται να πεθάνει και δεύτερη φορά,ξορκίζοντας προφανώς το υπό του Μπόντ ρηθέν "You only live twice",η ακόμη και το πρόσφατο "No time to die".
Για τον θάνατο και την Αθανασία, φιλοσοφικό και θρησκευτικό Δόγμα έχει γίνει η θέση οτι το μεν σώμα είναι φθαρτό η δε ψυχή Αθάνατος,
Για τον φίλο που ανησυχεί(αν και κάτοχος της ιδιότητας της Αθανασίας!!) θέλω να διατυπώσω την αντίθετη άποψη, δηλαδή οτι το σώμα είναι αθάνατο η δε ψυχή φθαρτή και αναλώσιμος.
Θα επιχειρηματολογήσω σε 3 επίπεδα .
Στο της φυσικης,το βιολογικό και το φιλοσοφικό.
Κατα τη φυσικη:

-Στην Αινστανεια κλασική φυσική, ο χοροχρόνος είναι ένα πακέτο,παρελθόν- παρόν και μέλλον είναι διπλα -διπλα και ο χρόνος δεν ειναι γραμμικός και δεν εχει βέλος.

Μπορούμε νάμαστε εδώ, στο πριν και στο μετα ,αρα αιώνιοι!
-Στην κβαντική φυσική ,οι θεμέλιοι λίθοι της ύλης ( ανω και κατω κουαρκ,ηλεκτρόνιο και νετρίνο) είναι άφθαρτοι και αιώνιοι.Αναπνέουμε τα ιδια μόρια αέρα που ανέπνεε και ο Σωκράτης!(η έστω κάποια απο αυτά).
Η κβαντική υπέρθεση καθώς και η διεμπλοκή μας βεβαιώνει οτι τίποτε δεν χάνεται ,ολα κάπου ειναι εγγεγραμμένα και αν γίνουμε καλοί « αρχαιολόγοι» μπορούμε να τα ανασυνθέσουμε.
Η Τεχνητή νοημοσύνη ίσως μας επιτρέψει να κάνουμε upload του σώματος και του μυαλού μας.
-Κατα τη βιολογία:
Ηδη ξέρουμε οτι η φθορά των κυττάρων μας οφείλεται στην φθορά των τελομερών(κατι σαν τα τελειώματα των κορδονιών των παπουτσιών) που ρυθμιζεται απο το ένζυμο της τελομέρασης,και πρόσφατα μαθαίνουμε οτι η φθαρτότητα μπορει να οφείλεται στην υπεπαραγωγή μιτοχονδρίων στο κύτταρο .Αν καταφέρουμε να ελέγξουμε την ενεργοποίηση της τελομεράσης η να σταματήσουμε την υπερπαραγωγή μιτοχονδρίων ίσως τα κύτταρα να γίνουν  Αθάνατα.
Αυτό κάνουν τα ¨καρκινικά κύτταρα».Ειναι αθάνατα!!(βλέπε σχετικα τα κύταρα hela).
Σχεδον αθάνατος είναι ο αστακός(και οι αχιβάδες),οι θαλάσσιες χελώνες και  αλλα είδη(θαλασσια σφουγγαρια) που διαπιστώνεται ζωη για 15000 χρόνια.

Γιατι οχι και εμεις;

Και πότε με το καλο;

Οι ειδικοι λένε σε καμμιά 50 χρονια,Αν λάβουμε υποψη μας οτι στις προβλέψεις ισχύει οτι έλεγε ο Αρθουρ Κλαρκ " η έλλειψη θάρρους" άντε να πούμε να πούμε σε καμμιά 15 χρόνια. ΚΟΥΡΑΓΙΟ!!!Κρατηθείτε!!

-Κατα τη φιλοσοφια
Εδω πια έχουμε πέσει στα νύχια της φιλοσοφίας που ειναι θεραπαινίδα της θρησκείας.Ισχύει ο δυισμός( ο Καστεσιανος και Πλατωνικός) και βάλε περί σωματος και ψυχής όπου το μεν σώμα (σαρκιον) φθαρτο η δε ψυχη αιώνιος.
Αλλα εκ των ως άνω το υλικο σώμα ειναι άφθαρτο και αιώνιο η δε ψυχή ίσως νάναι ενα Φευγαλαίο Λειτουργικο Ιδιοσύστημα (ταλεγε και ο Επικουρος αλλα ποιός τον ακουγε) που υπαρχει( αν υπάρχει) για της τρέχουσες ανάγκες λειτουργίας και ύπαρξης ως τέτοιας της οργανωμένης ύλης.
Δυστυχώς ο χώρος και το μέσον δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ!

Στον φίλο που έχει ανησυχίες ψυχής (συγνώμη φευγαλαίου Λειτουργικου Ιδιο-συστηματος) έχω να προτείνω προς ηρεμίαν την Τετραφάρμακο του Επικούρου.

«ΑΦΟΒΟΝ Ο ΘΕΟΣ, ΑΝΥΠΟΠΤΟΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, Τ ΑΓΑΘΟΝ ΜΕΝ ΕΥΚΤΗΤΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΔΕΙΝΟΝ ΕΥΕΚΚΑΡΤΕΡΗΤΟΝ»

«Ο θεός δεν είναι επίφοβος , ο θάνατος δεν είναι αντιληπτός, το μεν καλό εύκολα αποκτιέται , το δε κακό εύκολα υπομένεται.»

Στο κάτω κάτω αφου ο Θεος είναι νεκρός όπως διακήρυσσε ο Νίτσε,κάποιοι πρέπει να βρεθουν να τον αντικαταστήσουν (χαλίφες στη θέση του χαλίφη) και ποιοι καλύτεροι απο τους ανθρώπους.

Τούτων δοθέντων μπορούμε με αισιοδοξία να άδωμεν στεντορία τη φωνή τον ύμνο στην Αθανασια:

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ Κουφάλα Νεκροθάπτη!

Υ.Γ.1 Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό,το αντιμετώπισα με δόσεις χιούμορ.
«Κοινή λογική και αίσθηση του χιούμορ είναι το ίδιο πράγμα, που κινείται με διαφορετικές ταχύτητες. Η αίσθηση του χιούμορ είναι απλά κοινή λογική που χορεύει»
Να και μερικές ρήσεις διασήμων για το θέμα:
Μην τρέφοντας ιδιαίτερη εκτίμηση γενικά για τους Αμερικανούς ο Οσκαρ Ουάιλντ είχε πεί:
Λένε πως όταν οι καλοί Αμερικανοί πεθαίνουν πηγαίνουν στο Παρίσι. Θα πρόσθετα ότι όταν οι κακοί Αμερικανοί πεθαίνουν μένουν στην Αμερική.
Ο Περικλής Κοροβέσης είχε γράψει πως γίνεται όταν μαθαίνουμε ότι πέθανε κάποιος φίλος μας:
Και αν βρισκόταν στην ίδια ηλικιακή περιοχή, ή ηλικιώτης μας, τότε όλοι λέμε πως πέθανε νέος. Και είναι και αυτό ένα παράξενο. Όσο ζούσε λέγαμε πως μεγάλωσε και αυτός.
Μια πιο αναρχοαυτόνομη άποψη εξέφρασε ο Ρομπερτ Φρόστ απευθυνόμενος σε φίλο ιερέα:
Θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να πάει στον διάολο με όποιον τρόπο γουστάρει.
Στο Α΄Νεκροταφείο διαβάζουμε σε ένα ταφικό μνημείο
Αν δεν σου αρέσει φτιάξε εσύ καλύτερο

Με μεγαλύτερο σαρκασμό όμως είχε γράψει για τον θάνατο του και ο Σκαρίμπας.
Σαν θάρθει η ώρα να -ανεπιστρεπτί- επιστρέψω στην Μάνα Γή,δυό πράγματα θα είναι της ταπεινότητας μου η κορυφαία ταπείνωση: που από την μια μεριά θε να με βάλουνε μ΄εκείνο το «συγχώρεσον τον ανάξιον δούλον σου»- εμ δούλος εμ και ανάξιος! κι΄ απ΄την άλλη οι στην κοινωνία του κατεστημένου τα πρώτα φέροντες, έχουνε να κάνουνε καραγκιοζομπερτελίκια αυτοί!
Κι εγώ τι να σου κάνω, πεθαμένος άνθρωπος;

Γι αυτό μην υποκύπτετε στις ταπεινώσεις.