κλασματικες ιστοριες

Το ηθικο πλεονεκτημα,η αριστερη Μελαγχολια,και ο κυνισμος της Εξουσιας

«Είχαμε ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στην κοινωνία. Και το είχαμε διότι δείχναμε προς τα έξω ότι είμαστε ένας πολιτικός χώρος που δεν μοιάζει με τους άλλους» (Αλ. Τσίπρας 14.6.2009), «Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς σε αυτά τα ζητήματα είναι τόσο αυταπόδεικτο ώστε δεν έχουν τολμήσει να της το αμφισβητήσουν ούτε οι πιο σκληροί της πολιτικοί αντίπαλοι» (Δημ. Στρατούλης 23.8.2009), «Αυτό που κυρίως απαιτείται είναι ο ΣΥΝ να ανακαλύψει εκ νέου την έννοια της συλλογικότητας, τις αρχές, τις αξίες και την ηθική της Αριστεράς» (Αριστερό Ρεύμα 29.11.2010), «Οι αξίες της Αριστεράς, που πάντα της έδιναν το ηθικό πλεονέκτημα» (ΣΥΡΙΖΑ 18.4.2012), «Οι πολίτες ... έχουν την ωριμότητα να στηρίζουν κάθε φορά αυτούς που έχουν το πολιτικό και ηθικό πλεονέκτημα» (Αλέξης Τσίπρας 25.5.2013) και λοιπά, πολλά, πολλά...

Ας κανουμε μια παρομοιωση να φτιαξουμε μια ωραια εικονα

Εχουμε ενα αποθεμα ας πουμε κρασιου σενα κελλαρι.Που το βρηκαμε?Ε συσσωρευθηκε με τα χρονια ενας θησαυρός Αγαθων και Ηρωικων Πραξεων που διεπραξαν οι Αγωνιστες, οι Ηρωες και Μαρτυρες,οι Ομολογητες ,οι Οσιοι, οι επώνυμοι και ανώνυμοι,Αξεχαστοι και Ξεχασμενοι, της ελληνικης αλλά και διεθνους Αριστερας, απο το 1900 ως τα σημερα .Στο κελλαρι υπαρχουν βαρελια με ανεξαντλητα αποθεματα.Αποθεματα με Αξιομισθίες των Ηρωων Μαρτυρων και των Ρεστων,δηλαδη με απλά λόγια ότι Εκεινοι(ηρωες,μαρτυρεςκ.λ.π) ,τα περισσεια Kαλα Εργα( ηρωισμους ,θυσιες κ.λ.π) που εκαναν από όσα χρειάζονταν για την ατομική τους Σωτηρία(τα περισσευματα δηλ.)ταποθηκευσαν προς μελλοντικη Χρηση στο κελλαρι ,για τη Σωτηρία αλλων Μελλοντικων Ομοιδεατων.ΠΡΟΣΟΧΗ :τα βαρελια εκτος απο το Καθαριο κρασακι εχουν και καποια κατακαθια στον πατο Ανομιες,Προδοσιες,Διαγραφες,Εξοντωσεις,Αποκηρυξεις και τα ρεστα ας τα ονομασουμε σταλινικα κατακαθια.Αυτα λοιπον τα κρασια ειναι το ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ(ΗΠ).Κιαν ξερεις να πινεις παντα θαχεις το Κρασακι σου και το σπουδαιοτερο θα Κληρονομησεις τη Βασιλεια του Σοσιαλισμου η Κουμουνισμου η οποια τελοσπαντων Βασιλεια σε εμπνεει.Αυτη τη χρηση(λελογισμενη) κανει εξαλλου το ΚΚΕ για χρονια.

Από την αλλη , θα μπορουσε κανεις να θεωρησει αυτό (το ΗΠ )παράγωγο της πεποίθησης ότι διαχρονικά το κοινωνικο συμβολαιο που προτεινει η Αριστερα ειναι κατα τεκμηριο πιο Δικαιο. Ειναι ομως πολυ πιθανοτερο ότι οσοι μιλουσαν για (ΗΠ) στην προσφατη πολιτικη μας ιστορια δεν ειχαν αλλο κατα νου παρεξ το γεγονός ότι η Αριστερα ήταν ΑΓΝΗ και ΑΓΙΑ, επειδη μεχρι προσφατα δεν της ειχε λαχει μερτικο κυβερνητικης εξουσιας. Ο Οβιδιος ,ελεγε ομως ότι «αγνη ειναι μοναχα εκεινη που δεν τη λαχταρησε ακομη κανενας»

Ε τωρα που κατεκτησαν την Εξουσια και αποφασισαν να το γιορτασουν με ενα Παρτυ.Παρτυ κανεις, εμ θαχεις και Καλεσμενους πολλους που πρεπει να τους κερασεις.Θαχεις τους Πανους, τις Ζωες τις Ραχηλ,τους Τοσκηδες,Ξουλιδηδες,Κουρουπληδες ,Μιχελογιαννακιδες και αλλους ων ουκ εστιν αριθμος και ειναι και γερα ποτηρια.Οποτε κερασμα στο κερασμα φτασαμε στο Σωσμα που το πινεις και σε πινει (εμ σταλινικο κατακαθι ειναι αυτο).ΟΙ συνεπειες του να πινεις Σωσμα εμφανιζονται σε 2 σταδια.

1ο σταδιο η Αριστερη Μελαγχολια(τειναι αυτο?)

Η «αριστερή μελαγχολία» οπως την ορισε ο Μπενγιαμιν ειναι για τον διανοουμενο ο οποιος, τελικα, ειναι πιο προσηλωμενος σε μια συγκεκριμενη πολιτικη αναλυση ή ιδανικο –ακομα και στην ΑΠΟΤΥΧΙΑ-ΗΤΤΑ αυτου του ιδανικου– παρα στο να εκμεταλλευτει τις δυνατοτητες για ριζικη αλλαγη στο ΠΑΡΟΝ. Η αριστερη μελαγχολια δεν αντιπροσωπευει μονο μια αρνηση να συμφιλιωθει κανεις με τον ιδιαιτερο χαρακτηρα του ΠΑΡΟΝΤΟΣ, δηλαδη μια αποτυχια να κατανοησει την ΙΣΤΟΡΙΑ με αλλους ορους περα από τον «κενό χρόνο» ή την «πρόοδο». Δηλωνει επισης εναν ορισμενο ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟ σε σχεση με τις προηγουμενες πολιτικες προσδεσεις και ταυτοτητες, ο οποίος υπερβαινει καθε επενδυση σε καποια σημερινη πολιτικη κινητοποιηση, συμμαχια ή μετασχηματισμο.

Κατα Φροιντ, ο μελαγχολικος συχνα δεν γνωριζει τι ακριβως αγαπουσε στο αντικειμενο και το εχασε: «Αυτο υποβαλλει την ιδεα ότι η μελαγχολία συνδέεται τροπον τινα με μια απωλεια αντικειμενου που εχει αποσυρθει απο τη συνειδηση, σε αντιδιαστολη προς το πενθος, στο οποιο κανενα στοιχειο της απωλειας δεν ειναι ασυνειδητο».

Καταλήγουμε να αγαπάμε τα αριστερά μας πάθη και τον αριστερο μας λογο, τις αριστερες μας αναλυσεις και πεποιθησεις, περισσοτερο απ’ ό,τι αγαπαμε τον υπαρκτο κοσμο τον οποιο υποτιθεται ότι θελουμε να αλλαξουμε με αυτους τους ορους ή το μελλον που θα ηταν συμφωνο με αυτους. Η αριστερη μελαγχολια, εν συντομια, είναι το ονομα που εδωσε o Μπένγιαμιν για μια πενθιμη, συντηρητικη, οπισθοδρομικη προσδεση σε ενα αισθημα, μια αναλυση, μια σχεση που εγινε σαν πραγμα και παγωσε στην καρδια του υποτιθεμενου αριστερου. Αν ο Φροιντ μπορεί να βοηθησει εδω, τοτε η συνθηκη αυτη κατα τεκμηριο προκυπτει απο καποια ακατονομαστη απωλεια, ενα ιδανικο που συνετριβη ανομολογητα, τα οποια δηλωνονται στις μερες μας από τους ορους Αριστερα, ή Κινημα.

Εαν λεμε σημερα οτι η κοινωνια «νοσει», η μελαγχολικη αριστερα ενδιαφερεται πιο πολυ για τη φυση της νοσου παρα για τη θεραπεια της. Στο τελος δε, αντι να περιορισθει στην ιδια τη νοσο, προσηλωνεται σε θεωριες για τη νοσο. Το καθε τι υπαρχει για να συνοψισθει σε μια εννοια. «Η μελαγχολια για χαρη της γνωσης προδιδει τον κοσμο.

Γι’ αυτό η Αριστερα χάνει, ολοενα και δραστικοτερα, το βαρυτερο από τα πολιτικα της οπλα, το συντριπτικο, ιστορικο και συγκριτικο της πλεονεκτημα στην πολιτικη διαπαλη: την ηθικη υπεροχη. Αυτή η ηθική υπεροχή, το (ΗΠ )βρισκεται βαθια μεσα στον ιδεολογικο πυρηνα της ποιητικης Μανόλη Αναγνωστάκη. Και η Αριστερα –αν θέλει να μη νιωθει ξενη με τον εαυτο της κι αν ενδιαφερεται να αποφυγει «τη συμμαχια με τη μαυρη απογνωση, εναντια στην ψυχη της» (σαν αλλος δαιμονικος, σαιξπηρικος Ριχαρδος ο Γ΄) οφειλει απλως να αποκρυπτογραφησει προσεχτικα αυτον ακριβως τον ποιητικο και πολιτικο κωδικα του Αναγνωστάκη του ποιητη της Ηττας. Γιατι οπως και να ’χει το πραμα με την ιστορια, παντα, το θμα θα ειναι «τ ώ ρ α τι λες». Και η Αριστερα, παραφραζοντας τον εθνικο ποιητη, μπορει να είναι «ησυχη για τη γνωμη της, αλλα οχι για τη Μοιρα».

2ο σταδιο Απο τη Μελαγχολια στον κυνισμο

Καθως το Βαρελακι του (ΗΠ) αδειαζει φτανουμε πατο και........φτανουμε στα μαυρα κατακαθια του κυνισμου.

Όπως η μελαγχολια, ο κυνισμος αντιλαμβανεται την πληρη διασταση της κρισης την οποια θεωρει αναποτρεπτη. Η απαντηση του ομως ειναι σκληροτραχηλη. Απαλλαγμενος απο καθε “Αυταπατη”, «μειδια σαρκαστικα» και καυχαται για την ικανοτητα του να αντιμετωπιζει τα γεγονοτα χωρις ελπιδα. Ο κυνισμος συντηρειται απ' τη χλευη και το σαρκασμο κι ευδοκιμει απ' τη γνωστη μας τωρα πια «κομψη πικρια». Υιοθετεί μια «ειρωνικη» σταση που βεβαιωνει ότι τιποτα δεν εχει σημασια. Ότι η ζωη είναι ενα παιχνιδι απο αντιθεσεις διχως διεξοδο.

Ότι πισω απ' τις περιστασεις η καλυτερη σταση ειναι μια ψυχρη ας τη πουμε εξυπναδα.

Ο κυνισμος χρησιμοποιει την ηθικη υποκριτικα για να την υποσκαψει, αφου την αποδεχεται επιφανειακα και ταυτοχρονα την παραβιαζει. «Ξέρουμε ότι αυτα που σας λεμε ειναι ΨΕΜΑΤΑ κι αυτα που κανουμε ΛΑΘΟΣ και ΑΔΙΚΑ, εντουτοις τα λεμε, τα κανουμε και βρισκουμε και καποια δικαιολογια». Η αναγνωριση της σημασιας της ηθικης αιτιολογησης κανει τον κυνισμο μια ιδεολογια που προσπαθει να προβλεψει και να απαντησει εκ των προτερων στις πιθανες κριτικες στην υποκρισια. Η υποκρισια βεβαια αποτελει τον φορο που το ΨΕΜΑ και το ΑΔΙΚΟ πληρώνουν στην αληθεια και την αρετη.

Η Καντιανή ηθική μεταβαλλεται σε ηθικισμο, η ηθικη της φιλιας και της παρεας σε πελατειακο νεποτισμο, η οικογενειακη αγαπη σε στυγνο υπολογισμο. Αλλα ακόμη και ο πιο σκληρος ωφελιμισμος χρειαζεται ηθικο επικαλυμμα ενα φυλλο συκης. Και εδω εισέρχεται ο κυνισμος. «Υπακουστε στον νομο, πληρωστε τους φορους, γινετε υπακουοι υπηκοοι και θα σωθουμε» μας λενε.