ΥΠΕΡ(4)

           ΥΠΕΡ(4)
https://www.youtube.com/watch?time_continue=19&v=5CsLmM23QXU&feature=emb_title

Ισως σε  Μέλλον κοντινό που Κυρίαρχη ιδεολογία θάναι ο Υγιεινισμός, και Κυβέρνηση (ισως )μια Συμμαχία Πρασίνων,Σπεσισιστών,Λαχανιστών,  η συνήθεια του "καπνίζειν" θα περιγράφεται ως μέρος μιας περίεργης(και παράνομης) Ηθογραφίας, για την οποία   θα απορούν ή και θα εξίστανται, όπως συμβαίνει τώρα με τα «χασικλίδικα», κι εποχές που οι έρωτες, οι χωρισμοί και οι μοναξιές θα βρίσκουν άλλους έμμετρους συντρόφους, άλλες μονάδες μέτρησης του χρόνου και του πόνου και όχι το τσιγάρο.
 Εποχές που θα παίζονται τα λαϊκά σε κατακάθαρη ατμόσφαιρα  θα τα ακούνε οι "καθαροί Αλέκοι"(βλ. Αναγνωστικό Δημοτικού)και που τα περίπτερα θα μένουν ανοιχτά τα βράδια μόνο  και μόνο για τις εφημερίδες   και που κι αυτές θα διαβάζονται χωρίς τσιγάρο.

Νέος Θαυμαστός Κόσμος!!

Γιαυτό "τα όνειρα σου μη τα λές......"και τα ρέστα.....

Ως τα Τότε όμως ας ακούσουμε τον ποιητή:


      Το τσιγάρο

Ευτυχία είναι όταν
βρίσκεις τυχαία σπίτι
ένα μισογεμάτο πακέτο τσιγάρα.

Απογοήτευση είναι όταν
πετάς το μόλις αναμμένο σου τσιγάρο.

Κατάθλιψη είναι όταν
στο τασάκι υπάρχουνε τέσσερα
μισοαναμμένα τσιγάρα.

Έρωτας είναι όταν
εύχεσαι να σου ζητήσει αυτή ένα τσιγάρο.

Aγάπη είναι όταν
σιγομαζεύεις τις στάχτες
και φαντάζεσαι πως θα ήτανε
αν καπνίζατε μαζί το τελευταίο σου τσιγάρο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ

Υ.Γ.Αυτό  είναι το 4ο και τελευταίο ΥΠΕΡ(4) και οφείλω μια εξήγηση εδώ.
Το ΥΠΕΡ ειναι ΥΠΕΡ του Αντικαπνιστικού και αυτό γιατί σέβομαι το Δικαίωμα του Αντικαπνιστή να με Μισεί όσο θέλει....

ΥΠΕΡ(3)

                                            Υπέρ (3)
https://www.youtube.com/watch?v=hMr3KtYUCcI

Ποιός μπορεί να μουτζουρώσει,να θολώσει,να σκιάσει ,να κουρελιάσει, να σκίσει να ρίξει "μαύρο",να αφανίσει να λογοκρίνει τις εικόνες:

Τον Τσόρτσιλ με το πούρο του,τα κιτρινιάρικα δάχτυλα του Σάρτρ,την πίπα του Σιμενόν αλλά και του Ανδρέα και του Πασαλίδη,την γόπα στα δάχτυλα του Καμύ,την ρουφηξιά της Τζιν Σιμπεργκ στο με "κομμένη την ανάσα",το τσιγάρο της Μελίνας στη Στέλλα;
Ενα τσιγάρο εικόνες ολος ο 20ος αιώνας.

Και ο ποιητής:

8. ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΒΛΑΠΤΕΙ

Τσιγάρο η ζωή
Δίχως το φίλτρο την καπνίζω
Τα στήθη μου γεμίζει, καίει τη γλώσσα
και όσο σώνεται, τόσο ρουφάω πιο βαθιά
σπίθες λαμπρές , καπνό από λέξεις και αισθήματα,
επιθυμίας νεφέλες που όσο μακραίνουν, μεγαλώνουν
μα πριν να τις θαυμάσω, χάνονται
Στα χέρια μένει η υπόμνηση της μυρωδιάς, η απόχρωση της νικοτίνης
Το κάπνισμα, λεν, βλάπτει σοβαρά, εμένα και τους γύρω μου
Αν όμως δεν καπνίσω, πώς θα γνωρίσω
ποιος ο εαυτός μου , ποιοι οι γύρω μου ;
Άθλημα επικίνδυνο η ζωή
βλάπτει εμένα
βλάπτω κι εγώ τους γύρω μου
με το χαρμάνι από θάνατο στο αίμα που κυλά
Μα τι να κόψω απ’ το λάθος μου
αφού ζωή και πάθος είναι ένα
Φωτιά όπου καίγονται αισθήματα και φαντασίες
αφήνοντας πίσσας κατάλοιπο
Κραυγή σε άδειο δωμάτιο,
χρώματα σε λευκό καμβά
Επί ποινή ζωής , ναι, θα καπνίσω!

Έλενα Ψαραλίδου, Θυμητάρι ενός Ερημοναύτη

ΥΠΕΡ(2)

                                     Υπέρ(2)

https://www.youtube.com/watch?v=qUBUZ4CWXb4&feature=youtu.be&t=83


Τι θαπογίνουν τ'άφιλτρα του Καρούζου,ποιος θα δίνει φωτιά στον Γκόρπα,σε ποιό πακέτο θα γράφει στίχους ο Βρεττάκος,του Βάρναλη η υπόγεια ταβέρνα δεν θά'χει καπνούς και βρισιές;

              Λέει ο ποιητής:

-Θωμάς ΓΚΟΡΠΑΣ, «Τσιγάρα»

«Μάταια κυνήγησα τα μάτια που ονειρεύονται στους άλλους τόπους.
Πολλές φορές βρήκα την άκρη, μα όσες τη βρήκα χάθηκα μαζί της.
Είχαμε μια παρέα κάποτε τα πάντα είχαμε και τίποτα δεν είχαμε
ανάμεσα στα πλούσια δάχτυλά μας είχαμε φτωχά τσιγάρα
Τέλειον Ξάνθης Κυρέτσιλερ και Έθνος χύμα…

Χίλιες φορές κοιμηθήκαμε με το τσιγάρο αναμμένο
απ’ άλλα κάηκα κάηκα έγινα στάχτη μέσα από τη στάχτη μου
ξαναγεννήθηκα ο ίδιος κι απαράλλαχτος
μόνο λιγάκι πιο προσεκτικός με τους χαφιέδες…

Τελευταία τσιγάρα τελευταία λεφτά και τελευταίο μπάνιο
θλίψη μαύρη δροσιά και θλίψη προκαταβολή της ευτυχίας
παντέρμη πλαγιά βελανιδότοπος και ένας βράχος
θαυματουργός που έγινε γυναίκα σιωπηλή γυναίκα
μια απαρηγόρητη γυναίκα που έγινε βράχος
θαυματουργός βράχος πατρίδα χαμένη κερδισμένη πού πατρίδα
πού βράχος γυναίκα και γυναίκα βράχος και βράχος βράχος
πάει
τρελάθηκε η ποίηση
τρελάθηκε τρελάθηκε τρελάθηκε
τα ρήματα τα σύρματα τα σήματα τα σήμαντρα
ένα κελάηδισμα το ίδιο πάντα
άαααα…
πόσο μεγάλο είναι το ρεμπέτικο…»
(Θωμάς Γκόρπας, Τα ποιήματα, Κέδρος)

ΥΠΕΡ(1)

                                                                Υπέρ(1)

                                       https://www.youtube.com/watch?v=68W-TRoLvf8&feature=youtu.be


Ποιά Υπερδύναμη, ποιό Υπερεθνικό Δίκαιο,ποιό Σύνταγμα ,ποιός Νόμος,ποιά Υπουργική Απόφαση μπορεί να απαγορεύσει,να σβήσει, να εξαφανίσει, να βγάλει στην παρανομία το στίχο:
"Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο...."...η τον ... "Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες, δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες....

Για το τσιγάρο έχω ξαναγράψει ΕΔΩ.
Αλλά για σήμερα ας μιλήσουν άλλοι.......

-Παντελής Μπουκάλας, «Καπνός αι ημέραι μου»

«Μα τι θαρρούν οι άκαπνοι./ Πώς έτσι απλά κόβεται το ρημάδι
Τάχα υπόθεση δαχτύλων και συνήθειας;/ Πώς σημαδεύεις με την κόκκινη γραμμή
Ένα τσιγάρο/ Το κυκλώνεις/ Και καθαρίζεις
Απαγορεύεις αποκλείεις οστρακίζεις;
Χορτάρι λένε πώς καπνίζουμε ή χαρτί;/ Λέξεις καπνίζουμε.
Όσες μας δόθηκαν ακέραιες να πανηγυρίζουν
Κι όσες απόμειναν χλομές./ Και ιστορίες./ Τις τρεις, τις πέντε ιστορίες
Που απαρτίζουν έναν άνθρωπο./ Φιλιά και λέξεις./ Παρέες γέλια ανέκδοτα
Τραγούδια μοιρολόγια/ Κρασί και τσίπουρο/ Φαρμάκια
Γονατισμένες μνήμες/ Κομμένους δρόμους/ Όνειρα διψαλέα
Ηττημένα όνειρα/ Πρόσωπα ανεπίστροφα
Το τρέμουλο του πρώτου αγγίγματος
Τον τρόμο του στερνού.

Αυτά ο καπνός μας/ Αυτά το σήμα το ευανάγνωστο.
Και σπίρτο δε χρειάζεται/ Καν αναπτήρας.
Αρκεί μια σπίθα τοσηδά/ Απ’ την τριβή του νου
Στης μνήμης μας την πέτρα πάνω.

Γερνάει ωστόσο ο και ρός/ Αγκομαχάει το αίμα
Μαχαίρι λένε οι γιατροί/ Ρουφώντας τον καπνό τους απολαυστικά.
Μαχαίρι. Πού το πρόβλημα.
Θα υπάρχουν πάντοτε ιστορίες να καπνίζουμε/ από μέσα μας
Ή, σε άλλα ελληνικά, ωμότερα/
θα υπάρχει πάντα βίος για να ζήσουμε από μέσα μας.

Πλην κάποτε καπνίζουμε το εαυτό μας να καπνίζει
Ποζάροντας σε άφαντο καθρέφτη
Ντυμένοι ύφος μελαγχολικό, περίσκεπτο.
Αλλά και τότε την αλήθεια μας καπνίζουμε,
Μόνο δεν έχει αίμα ο καπνός.»
(Π. Μπουκάλας, Ρήματα, εκδ. Άγρα)

Ερωτισμός και CINZANO

                                                              Ερωτισμός και CINZANO

Το σαλόνι είταν- δεν είταν- 4Χ4. Ενα τραπέζι στη μέση από καρυδιά με σκαλισμένα πόδια (όνυχες λέοντος;)και με καπλαμά επιφάνεια.Οι καρέκλες 4 μπορεί και 6 με το ίδιο σκάλισμα στα πόδια.Ολο αυτό έφερε την βαριά ονομασία «Τραπεζαρία»,εκαλύπτετο δε εξ ολοκλήρου με «νάυλον» η πολλές φορές και με ύφασμα για να αντέχει στη φθορά του χρόνου.

Κολλητά στον τοίχο ο μπουφές (βιτρινάτος η όχι) με καρυδιά και αυτός ,συνήθως με επικαθήμενο η κρεμαστό καθρέπτη, με ντουλάπια δεξιά -αριστερά και «κεντρικά» όπου ενθυλακώνονταν σερβίτσια πορσελάνινα, ποτήρια κρυστάλλινα Βοημίας (και κολονάτα) φλιτζάνια παντός τύπου του καφέ και του  τσαγιού ,η μεγάλη πιατέλα σερβιρίσματος ,μαχαιροπήρουνα όλα του "κουτιού" και άλλα πολλά καλούδια- το βασίλειο της νοικοκυράς.

Το περιεχόμενο του δωματίου προστατεύονταν από κλειστή πόρτα(όπως οι θάλαμοι αποστηρωσης) που άνοιγε μόνο στις ονομαστικές εορτές η  όταν υποδέχονταν κάποιο επίσημο πρόσωπο.
Όλα αυτά έπαιρναν μια άλλη χωροθέτηση όταν θα γινόταν το «μεγάλο» γεγονός το ΠΑΡΤΥ, που  τόση μάχη είχε δοθεί να εξασφαλιστεί η παραχώρηση του!
Οι καρέκλες με την προσθήκη και άλλων (ψάθινων συνήθως) έμπαιναν περιμετρικά στους τοίχους, το τραπέζι πήγαινε σε άλλο χώρο ενώ προστίθετο κομοδίνο που πάνω του τοποθετούνταν τα εργαλεία διασκέδασης ,το πικάπ (ηλεκτρόφωνο) και τα 45αράκια(δίσκοι).

Ο μπουφές όμως έστεκε εκεί βασιλιάς. Με τα ποτήρια καθαρά και αραδιασμένα με τάξη και εν σειρά πάνω στο μπουφέ αλλά και την κάβα δηλαδή μπουκάλια κρασί,βερμουτ (τσιντσάνο) πιθανώς κονιάκ, λικέρ  και καθ’υπερβολή VAT 69(ουίσκι).Τα συνοδευτικά βεβαίως λιτά, φιστίκια-στραγάλια- αμύγδαλα και εκ περισσού  μεζεδάκια της νοικοκυράς!

Η Παρέα αποτελείτο από καμιά 15αρια εφήβους ( εν-σπυροι στις μούρες-με "ακμη" λέμε σήμερα) και 3-4 κορίτσια πού είχαν δώσει ομηρικές μάχες με τις μανάδες τους για να είναι εκεί και μάλιστα μέχρι τις 12.00(λεπτό παραπάνω!!).

Οι χοροί: Μάμπο,τσαρλεστον,μαντισον,τσα-τσα,μποσανόβα,χαλιγκάλι,ροκενρόλ,τουίστ (το σέικ δεν είχε ακόμη εφευρεθεί) ,γιάνκα και βέβαια μπλούζ.

Γιατί αφού τελειώναν όλα τ'άλλα, χαμήλωναν τα φώτα(μάλλον σβήναν τα φώτα και ανάβαν κάποια αμπαζούρ η κεριά) και άρχιζε η μυσταγωγία καθώς όλοι περίμεναν να παίξει το «You are my destiny” του Πολ Ανκα ,που συνήθως επέλεγε πρώτο ,εκείνος που έπαιζε το ρόλο του ντιτζέι(δηλαδή καθάριζε το δισκακι ,το έβαζε στο πλατό και τοποθετούσε το μπράτσο του πικάπ(ΤΟΠΑΖ) επάνω του).Και άνοιγε η αυλαία της μαγικης Στιγμής...

Φυσικά με τις πρώτες νότες άρχιζε να εκτυλίσσεται μια άνιση μάχη και όλα ταγόρια ζητούσαν τα κορίτσια  παρτνέρ ενώ όσοι περίσσευαν κάθονταν στην καρέκλα περιμένοντας το επόμενο μπλούζ.
Εντάξει δεν  τα θυμάμαι όλα, αλλά "παίζαν", Ανταμο ( Io denote ,La Nuit) ,  Camaleonti(Applausi ),Albano(Nel sole)  ,Sergio Endrigo(Sele cose stano cosi),Vianello(O mio signiore),Cinqueti(non ho l’eta), Nico Fidenco( A casa d’Irene),Peppino di Capri(Melancolie),Χριστοφ (Oh mon amour, Aline),Rolling Stones(as tears go by),Beatles (Michelle) και άλλα εμβληματικά τραγούδια που οι νότες τους καρφώνονταν στις ψυχές  των εφήβων και συγχρονίζονταν με τις πάλλουσες καρδιές τους καθώς τα εφηβικά σώματα έρχονταν σε ντροπαλή επαφή ,εναγκαλισμους και αγγιγμα  ερυθριόντων προσώπων    ενώ τα χέρια αναζητούσαν ένα «σφιξιμο»που σήμαινε μια πιθανή μελλοντική υπόσχεση.
Πάρτυ κάπου εκεί στη δεκαετία του 60!

Η ..Κοπανέλλα

                                                  Η ..Κοπανέλλα

Χρόνο με το χρόνο τα Χριστούγεννα έρχονται όλο και πιο νωρίς.
Ηδη τα μαγαζιά αλλά και κάποια σπίτια στολίσανε, κάποιο χωριό έστησε και Χριστουγεννιάτικο έλατο και το πιο σημαδιακό σήμερα άκουσα και Χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι.
Φαίνεται πως  ανακαλύψαμε την εφαρμογή της συστολής του Χρόνου και απ;o του χρόνου ίσως ξεντουλαπιάζουμε τα Χριστουγεννιάτικα από το 15Αυγουστο!
Ακουσα λοιπόν το τραγουδάκι και θυμήθηκα οτι όταν ο μικρός μου γιός δεν  είχε ακόμη καλομιλήσει τάρεσε να ακούει απο ένα CD χριστουγεννιάτικα τραγούδια αλλά ζητούσε επίμονα να ακούσει την ...."Κοπανέλλα".
Δυστυχώς όμως το CD δεν είχε κανένα τραγούδι με τέτοιο τίτλο.Παρατηρήσαμε όμως οτι έστηνε "αυτί" όταν έπαιζε  τον "Μικρό Τυμπανιστή" που αρχίζει με το στίχο......."μου΄παν έλα να δείς....".Αυτό λοιπόν το "Μου παν έλα" το καταλάβαινε σαν ..."Κοπανέλλα" γιατί βέβαια η παιδική φαντασία είναι αμείλικτη,δεν ανέχεται κενά.
Μεγαλύτερος αργότερα σε κάποιο παιδικό πάρτι πούχε τα γενέθλια κάποιο κοριτσάκι εξέφρασε την  απορία γιατί όταν κόβουν την τούρτα τραγουδάνε "Happy birthday to you".
-Ε  και τι είθελες να πούν τον ρώτησα.
-Κανονικά έπρεπε να λένε "Happy birthday..... στην Κόρη" αφού είναι κορίτσι δεν πρέπει να λένε του Γιού    .Ετσι καταλάβαινε το ......."...to you".
Αλλά όσον αφορά τα τραγούδια ακόμη και μείς πολλές φορές "παρακούμε",ίσως γιατί αυτό οφείλεται στον "παρατονισμό" τους η γιατί συναντάμε άγνωστες λέξεις .
Ας πούμε ακούμε:
Θα σε πάρω να γυρίσω
φίνα στην παρά ‘χω πει
θα λυσσά και μπέλα γκράτσια
και ας μου ‘ρθει συγκοπή…
ΕΝΩ το ΤΡΑΓΟΥΔΙ λέει:
Θα σε πάρω να γυρίσω
Φοίνικα, Παρακοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου ’ρθει συγκοπή.

και  παρακάτω :
Στο Πατέλι στο Νιχώρι
η Ναθή ‘ν’ αληθινή
και στο Πίσκο πιο ρομάντζα,
γλυκιά μου Φραγκοσυριανή.

Τρικυμία στο κρανίο με τη Φραγκοσυριανή την πολυτραγουδισμένη
Η το άλλο:
Ακούμε :
 «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καταντήσουμε»
ενώ το σωστό είναι:
 «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε»

Η ακόμη ακούμε :
Τρελοκόριτσο, πρόσεξε καλά
πόσους μυς σκορπάς (αντί για πόθους μη σκορπάς).
Αλλά νομίζω οτι η  πιο χαρακτηριστική περίπτωση παρακούσματος είναι ο στίχος του Φέρρη στο τραγούδι "Θωμας"που ακούμε:
"Με βιολί σαν του Ροβιόλη θα χορέψουν κι οι διαβόλοι."και αναρωτιόμαστε ποιός μεγάλος βιολιστής είναι επιτέλους αυτός ο Ροβιόλης!!
Μόνο που ο Φέρρης εγραψε με "βιολί σαντουροβιόλι" δηλαδή σαντουρι και βιολι "παρατακτικά" όπως να πούμε λέμε "γυναικόπαιδα" η "μαχαιροπήρουνα" η "αιγοπρόβατα" η ακόμη και "κιθαρομπούζουκα".
Το θέμα είναι ατελείωτο.Ας θυμηθούμε τα κάλαντα για παράδειγμα εκεί που λέει "ζαχαροκαντιο ζυμωτη" και πολλοι τραγούδαγαν  «ζαχαροκαμπιοζυμωτή» και είταν αηδία να φαντάζεσαι οτι ζημώναν μαζί με τις Κάμπιες!!!
Κάποιος "άκουγε":
Δυο μπλε, μπλε φαρίδες
με πράσινα μάτια
με έχουνε κάνει τρελό…
Μπλέ φαρίδες (αντί για βλεφαρίδες) και αναρωτιόταν τι διάολο είναι αυτές οι "φαρίδες" και μάλιστα οι "μπλε".
Φίλος μου εξομολογήθηκε οτι αντί να ακούει «Πυρ στην Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο» άκουγε ο δυστυχής «Πρίστινα, Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο»και αναρωτιόταν πως έγινε τέτοιο μπέρδεμα στη γεωγραφία.
Ο Νταλάρας τραγουδάει «θα σου φύγω στο χα πεί»και ακούμε :«θα σου φύγω στο Καπί»Καλά απο τώρα ο Νταλάρας στο ΚΑΠΗ;
Η ακούμε «αραπίνες μαύρες ξεδοντιάρες» αντί για "αραπίνες λάγνες ερωτιάρες".Δεν φτάνει που είναι μαύρες είναι και αραπίνες αλλά είναι και ξεδιοντάρες. Ελεος!!!
Λέει ο Γιοκαρίνης:
" έχω γκόμενα με δυάρι προς το στάδιο
που έχει θεία πέρσοναλ με ράδιο."
Αλλά ετσι τακούμε γιατί το "θεία πέρσοναλ" είναι" FIAT πέρσοναλ" ,μοντέλο αυτοκινήτου της εποχής!!
Τάλλο:
Η παρανόηση: Κι ύστερα το βραδάκι με τη Σμενάκη στα καπηλειά
Το σωστό: Κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά.
Που στο διάολο είναι αυτή η Σμενάκη;Αλλά φταίει και ο Παπαδόπουλος που τη βρήκε αυτη τη λέξη "μεθυσμενάκι"!!!
Ο καθένας μας θάχει κάποια τέτοια "νοσηρή" εμπειρία αλλά να πούμε και το ανεκδοτολογικό με τη Μοσχολιου που ταργουδάει ......"μου σκότωσαν τον π'αγαπω"και ρωτά τον σκηνοθέτη Καλά ποιός είναι αυτος ο Παγαπός κύριε Δημόπουλε(αν δεν κάνω λάθος).
Μπορείτε να βρείτε "απειρα" τέτοια στο https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/24/roviolis/
οπου ο Ν .Σαραντακος καλύπτει λεπτομερειακά το θέμα και απο όπου έχω ξεσηκώσει και εγώ.

Κάθε Σεπτέμβρη

Ακουγα το τραγούδι του Φοίβου "κάθε Σεπτέμβρη .."(ακούστε το αν δεν τόχετε ξανακούσει) και σκέφτηκα ότι ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας μελαγχολικός γιατί συνειδητοποιούμε ότι άλλο ένα ΤΙΚ πέρασε από το ΤΙΚ-ΤΑΚ του Χρόνου.......

Μπορεί νάσαι ένα πρωτόζωο η αρθρόποδο η χορδωτό και πάει λέγοντας,η να ανήκεις στο Βασίλειο των φυτών ,ευκάρυο η δικοτυλήδονο και τα ρέστα.
Να ανήκεις δηλαδή στα έμβια...
Ε τότε για ένα πράγμα δεν στεναχωριέσαι:Για το ΧΡΟΝΟ.

Αν όμως παρ'ελπίδα είσαι στο είδος HOMO SAPIENS τότε λυπάμαι αλλά θα ζήσεις όλη σου τη ζωή με τη στεναχώρια του Χρόνου.
Είναι αυτή η στεναχώρια που γέννησε την Ποίηση,την Τέχνη, τη Θρησκεία,την Επιστήμη.
Μοιάζει πως το Μήλο του χαμένου Παραδείσου είταν κάποιο είδος Ξυπνητήρι που κατάπιαν
 ο Αδάμ και η Εύα κι από τότε χτυπάει μέσα μας το ανελέητο ΤΙΚ-ΤΑΚ.
Δώσαμε μάχες σαν Είδος με το Χρόνο ,γεννήσαμε ιδέες :Μετενσάρκωση,Προφητείες,Ανάσταση,Λατρεία των Ουράνιων σωμάτων ,Μουμιοποίηση,ημερολόγια  και κερδίσαμε κάποιες μικρές μάχες .
Η Ποίηση, Γραφή,η Τέχνη,η Φωτογραφική μηχανή,το Γραμμόφωνο είναι μερικά απο τα έπαθλα αυτών των "μικρών" νικών.
Μέσα μας όμως κτυπάει το περιοδικό ΤΙΚ-ΤΑΚ ασταμάτητα και πολλές φορές στήνουμε "αυτί" και το ακούμε.Είναι ο ήχος που μετράει το -Ακατανόητο σχεδόν- Εντροπικό βέλος της φοράς (και άρα φθοράς) του Χρόνου
...........Αλλά.....ίσως οι στίχοι ενός τραγουδιού το λένε καλύτερα από μένα.

                 ΧΡΟΝΟΣ

Περνάνε τα λεπτά που γεμίζουν μια πληκτική μέρα

κομματιάζεις και σπαταλάς τις ώρες σου με έναν απότομο τρόπο

τριγυρίζοντας στα ίδια μέρη της πόλης σου

περιμένοντας κάποιον η κάτι να σου δείξει τον δρόμο.

Κουρασμένος απ το ξάπλωμα στον ήλιο μένεις στο σπίτι για να δεις την βροχή.

Είσαι νέος η ζωή είναι μεγάλη και υπάρχει καιρός να σκοτώσεις το σήμερα.

Και έπειτα μια μέρα βρίσκεις ότι δέκα χρόνια σου γύρισαν τις πλάτες.

Κανένας δεν σου είπε τότε ότι πρέπει να τρέξεις,έχασες την πιστολιά για το ξεκίνημα.

Και τρέχεις ,τρέχεις για να προλάβεις τον ήλιο αλλά αυτός βασιλεύει

και τρέχει γύρω-γύρω για να έρθει πίσω σου.

Ο ήλιος είναι ο ίδιος στον συνηθισμένο του δρόμο αλλά εσύ είσαι μεγαλύτερος,κοντανασαίνεις και μια μέρα πιο κοντά στον θάνατο.

Κάθε χρόνος γίνεται πιο σύντομος,ποτέ δεν φαίνεται να βρίσκεις τον χρόνο.

Σχέδια που το καθένα καταλήγει στο τίποτα η μισή σελίδα κακογραμμένες σειρές

το να μείνεις ήσυχος στην απελπισία είναι ο αγγλικός τρόπος

ο καιρός πέρασε, το τραγούδι τελείωσε παρ ολο που είχα κι άλλα να πω.

Είναι το Time των Πινκ Φλοιντ που μπορούν να το καταλάβουν και να το νιώσουν ολοι πάνω από την ηλικία των 30 και πάντως όχι κάτω από 20!!

Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι έχει πληγώσει πολλούς που Ενεοί πολλές φορές δακρύζουν.

Πιστεύω ότι είναι σπουδαίο τραγούδι. Παρακαλώ ακούστε το.